| ☆Dear☆ディア☆'s profile☆DeaR☆ディア☆PhotosBlogLists |  Tools  Help |
☆DeaR☆ディア☆April 29 ครั้งสุดท้ายครั้งสุดท้าย
ขอสัญญากับตัวเอง
ว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้าย
ที่จะปล่อยใจ ให้หวนนึกถึงเรื่องนี้
วันนี้
เปนวันครบรอบหนึ่งปี
ที่เราเลิกกันไป
ฉันจำได้ดี
มิใช่เพราะอยากจะจดจำการจากลา
หากแต่ว่า
มันเป็นวันเดียวกัน
กับวันครบรอบของเราสองคน
วันที่ ยี่สิบเก้า ของทุกเดือน
เราเลิกกันในวันนั้น
วันสำคัญ
ที่คงมีแต่ฉันคนเดียว ที่สนใจ
ที่ให้ความหมาย ให้คุณค่า
หนึ่งปีแล้ว
ที่เข็มนาฬิกาพาเราเดินทางมาถึงวันนี้
หนึ่งปีที่ผ่านไป
มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปบ้าง
ระหว่าง"เรา"
ไม่สิ
ไม่ใช่เรา
คำว่าเรา
ไม่มีอีกต่อไปแล้ว
ไม่มีแล้ว ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ฉันจำไม่ได้
ไม่ต้องพูดอะไรมาก
เธอก็คงรู้ดี
ว่าเวลาหนึ่งปีที่ผ่านไปนั้น
ช่วยอะไรความสัมพันธ์ของเราได้บ้าง
ไม่
ฉันจะไม่ตำหนิ
ว่าเธอผิด
ว่าฉันถูก
ฉันเลิกทำอะไรแบบนั้นนานแล้ว เธอก็รู้
เพราะ "เหนื่อย" เหลือเกิน
เกินกว่าจะมีถ้อยคำอะไร เอื้อนเอ่ยออกมาได้
เหนื่อยเกินกว่าจะตั้งคำถาม
เหนื่อยเกินกว่าจะค้นหาคำตอบ
จากตัวเอง จากเธอ หรือจากใครก็ตาม
เอาเป็นว่า
ฉันแค่ต้องการ
กดแป้นพิมพ์
เขียนบันทึกที่ล่องลอย ไร้ตัวตน
เพื่อจดจำไว้ว่า
หนึ่งปีที่ผ่านไป
หมดลงแล้ว
และ
จบลงแค่นั้น
จะไม่ย้อนกลับมาอีก
ถึงแม้
จะมีคลื่นความคิดที่หวนเข้ามาบ้างก็ตาม
ฉันจะทำใจ จะยอมรับ
แต่จะไม่หันกลับไปมอง
ฉันมี
มีชีวิตที่ต้องดำเนิน
มีผู้คนที่ต้องพบเจอ
มีอะไรรออยู่มากมาย
เธอเองก็เช่นกัน ฉันรู้ดี
เพราะฉะนั้น
อย่างน้อยที่สุด
ขอให้เธอเคารพในการตัดสินใจของฉัน
ฉันรู้ เธอไม่เข้าใจ และไม่อยากรับรู้
แต่ฉันคงปล่อยให้เป็นอย่างที่ผ่านมาไม่ได้
เสียใจด้วย
เพราะฉันจริงจัง
หลายเดือนที่ผ่านมา
คงเป็นคำอธิบายที่ดีที่สุด
ฉันยอมให้เป็นอย่างเดิม ไม่ได้อีกต่อไป
มีความคิดที่เลวร้ายที่สุด
ที่สมองฉันเคยเค้นออกมาบ่อยครั้ง
ทั้งๆที่ไม่อยากคิด
แต่ใจก็พาไป
ฉันคิดว่า
แย่เหลือเกิน
ฉันเสียใจ
ที่เราสองคนได้พบ ได้เจอกัน
ไม่น่าเกิดขึ้นเลย
เป็นความคิดที่เลวทรามมาก
ฉันเสียใจทุกครั้งที่คิดแบบนี้
เพราะฉะนั้น
จะขอบอกเอาไว้ตรงนี้
ถึงแม้
เธออาจไม่ได้เข้ามาอ่าน ไม่ได้เหน ไม่ได้รับรู้เลยก็ตาม
"ขอบคุณนะ"
สำหรับทุกอย่าง
ทุกรอยยิ้ม
ทุกเสียงหัวเราะ
ทุกสิ่ง ที่เธอทำดีที่สุดแล้ว
เพื่อฉัน เพื่อตัวเธอเอง เพื่ออะไรก็ตามแต่
ช่วงเวลาที่ดีๆนั้น
จะอยู่กับฉันไปตลอด เชื่อเถอะ
และ
"ขอโทษ"
ที่ทำให้เธอเสียใจ กับการบอกลา
ขอโทษที่เป็นคนแบบนี้
เป็นคนแบบที่
เข้ากับเธอไม่ได้
ขอโทษที่
อดทนได้เพียงเท่านี้
ฉันยังคงเงื่อนไขข้อเดิมไว้
คำพูดสุดท้ายที่ฉันพูดกับเธอ
ทั้งน้ำตา
ซักวัน
เมื่อเธอพบคนคนนั้น
คนที่เธอต้องการ
มากกว่าใครในโลกนี้
คนที่มีค่าเพียงพอ
ที่เธอไม่อาจเสียเค้าไปได้
วันนั้น
เธอคงจะเข้าใจอะไรๆ
ที่ฉันทำ ที่ฉันบอก ที่ฉันอธิบาย
จนกว่าวันนั้นจะมาถึง
ฉันคงพูดคุย พบเจอกับเธอไม่ได้
ฉันทำไม่ได้จริงๆ
เข้าใจเงื่อนไขด้วยนะ
แต่ว่า
ฉันไม่รอหรอกนะ
คงไม่คาดหวัง
เพราะความคาดหวัง ทำฉันเจ็บปวดเหลือเกิน
ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา
ฉันคงต้องไปแล้ว
มีคนอื่น
คนที่เค้ารอฉันอยู่
คนที่ฉันรอเค้าอยู่
ฉันต้องไปแล้ว
เธออาจไม่เข้าใจ
แต่มันก็ถึงเวลาแล้ว
ที่ฉันต้องปล่อยมือเธอ
และไปเสียที
ลาก่อน พี่โจ
ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง
เดียร์เคยรักพี่โจแค่ไหน
เดียร์จะไม่ลืมเลย
ดูแลตัวเองดีๆนะ
ลาก่อน
February 24 Another Saturdayเพิ่งไปอัพไดในไฮไฟฟ์มาเป็นครั้งแรก
เดี๋ยวสเปซจะเสียใจ เพราะห่างหายกันไปหลายเดือนมั่กๆ
มาอัพนิดหน่อยน่ารักกุบกิบ
หัวข้อในไฮไฟฟ์ชื่อ บ่ายวันอาทิตย์
ในนี้เอาเรื่อง วันเสาร์อีกวันละกัน เกี่ยวเนื่องกันดี (ตรงไหน)
เมื่อวานทำตัวไร้สาระสุดๆ
นอนตื่นสิบเอ็ดโมง
รับโทรศัพท์ เมาท์ไปครึ่งชั่วโมง วาง
นอนกลิ้งกินข้าวบนเตียง
เปิดทีวีดูหนัง
กินพริงเกิ้ลที่แอบไว้ที่มุมห้อง(จะได้ไม่กินจนอืด)ต่อจนหมดกระป๋อง
ปิดทีวี
ขนการ์ตูนขึ้นมาอ่านบนห้องเป็นรอบที่ร้อยล้าน
อาบน้ำตอนสี่โมงเย็น (หน้าก้อไม่ได้ล้างนะตั้งแต่เช้า ขอบอก..แล้วจะบอกให้อายทำไมล่ะเนี่ย)
งีบหลับ
ตื่นมาโซ๊ยข้าวเย็น
กินเฮอร์ชี่สองซองคนเดียว
หยิบพริงเกิ้ลกระป๋องสุดท้ายที่ตัดใจว่าจะไม่แตะขึ้นมาบนห้อง
เปิดดีวีดีดู และแล้วพริงเกิ้ลกระป๋องที่สองก็ถูกกินจนได้
(แม่นะแม่ บอกว่าให้เลิกซื้อพริงเกิ้ลได้แล้ว เกือบจะเลิกนิสัยเสียนี่ได้แล้วเชียว)
สี่่ทุ่มเปลี่ยนช่องมาดูเอกซ์แมนแล้วขำเป็นบ้าเป็นหลัง
ดูหนังอีกซักเรื่อง
เบื่อ
ไม่ง่วง แต่ไม่อยากเปิดคอม
หยิบไดอารี่ที่ไว้เขียนเฉพาะตอนอยู่ญี่ปุ่นเท่านั้นมาเขียนจนหมดเล่ม(มันเหลืออยู่ไม่กี่แผ่น)
ไม่ง่วงแต่ก็ข่มตานอนตอนตีสอง
หมดหนึ่งวันเสาร์
สุดจะว่างและไร้สาระจริงๆ
แต่ก็เป็นสิ่งที่อยากทำนะ นานๆทีจะทำตัวไร้ค่าสุดๆได้ขนาดนี้
แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นหรอก
ประเด็นก็คือ
หนังที่่เปิดเจอตอนกลางวัน ช่องเอชบีโอ คือเรื่อง "เกรมลินส์" ภาคหนึ่ง
การ์ตูนที่ขนขึ้นมาอ่านครบเซตห้าเล่มคือเรื่อง "พาราไดส์ คิส"
หนังที่เปิดเจอหลังเอกซ์แมนจบแล้วที่ช่องเดิม เอชบีโอ คือ "เดอะ เพรสทิจ"
ในวันเดียว มันมาพร้อมๆกันแบบนี้เลยหรอ
................
"ต้องเข้มแข็งนะเดียร์"
ป.ล. รอผลข้อเขียนทุนมงอยู่ล่ะ อีกสองวันออกแล้ว เป็นกำลังใจให้ด้วยนะค๊าา
อยาก หนี กลับ ญี่ ปุ่น ที่ สุด เลย
เพี้ยงงงงงง November 04 ただいま เปิดเทอมแล้วววไม่ได้อัพสเปซมาสามชาติเศษ
อัพซะบ้างดีกว่านะเรา
ก้ออ
กลับมาจากญี่ปุ่นได้ อาทิดนึงพอดี
ไปอยู่เดือนนึง ไม่อ้วนขึ้นเรยแฮะ
โอ้ววววว ไปบ่อยชักควบคุมตนได้แล้วสินะ (ไม่เกี่ยว)
สนุกมากกกกกกก
ไม่อยากกลับเลยย
มีเรื่องเล่าเยอะมาก แปะไว้ก่อนละกันฮ่ะ
กลับมาปุ๊บ เปิดเทอมปั๊บ
โอ้ววววว
เทอมนี้ ตารางสอนสะเดิดมาก
เลิกเย็นทุกวัน
ไม่มีเลิกครึ่งวัน อย่างใครเค้า
แต่ว่างติ่งตรงกลาง
แง่ง เคืองงงง
แต่ก้อ นะ ทำไงได้
สู้ต่อไปทาเคชิ
แล้วก้อ
ชีวิตช่วงนี้ มีความสุขดี ค่อนข้างนะ
ช้อปปิ้ง เที่ยวกะเพื่อน กินกะกินกะกิน (อันนี้แอบมากไปนิด)
เพราะเพิ่งเปิดเทอมเรยชิลสินะ
แล้วก้อ
พอคิดอะไรได้หลายอย่างแล้ว
"อยู่คนเดียว ก็มีความสุขดี เนอะ"
"สบายใจดี" September 28 行くぞ!สอบเสร็จแล้ว
ก็ได้เวลา
หนีความจริง (ผลสอบ)
หนีเอกญี่ปุ่น สุดแสนจะทรมาน
กลับบ้านเก่าแล้วสินะ (แรดได้อีก)
คืนนี้
จะไปเที่ยวแล้ววววว
เกียวโตจ๋า
โอซาก้าจ๋า
โกเบจ๋า
โรงแรมคิตาโนะจ๋า (อันนี้ขอเน้นมั่กๆ)
และ
แอนนาซุย จุ๊บๆ
เด๋วจะไปหานะ
บะบายเมืองไทย
สวัสดี แจแปน
ป.ล. แก๊งค์สุกี้เห็ดเอ็มเค วันนี้เที่ยวกันให้สะเดิดไปเรย รักนะจ๊ะ จ๊วบๆ
และเพื่อนๆแก๊งค์อโคจร แห่ง สลัม เวิ่นเผื่อด้วย อดไปอย่างแร็ง
September 09 明日晴れるかなอ่านหนังสือสอบ ทำรายงาน ทำพรีเซนต์ใหญ่ไคหวะ
หาสปอนเซอร์ค่ายกลาง สอนพิเศษ
เฮ้ออออออออออ เบื่อออออออ มากกก
มาถึงก้อบ่น ขี้บ่นจิงน้อ
แต่ในช่วงเวลาอันยุ่งมากที่สุดในรอบเทอมนี้
เรายังหาเวลาดูซีรีส์ได้จบตั้งเรื่องนึงแน่ะ
นั่นคือเรื่อง プロポーズ大作戦
ที่มะพีเล่น
ฉายที่ญี่ปุ่นตั้งแต่เมษาโน่นแล้ว
เพิ่งจะเอามาดู สะ้เด่ยซะไม่มี
ได้แผ่นมาจากดาว
มาถึงคืนแรก ก็ูดูรวดดดด ถึงตีสอง หมดไปสี่ตอน
อีกวันกลับมาบ้านหกโมงเย็น ดูรวดดดดดด
ถึงตีสอง จบเรื่องเลย
ฮ่าๆๆ บ้าป้ะเนี่ย
เรามีนิสัย ดูละครจะชอบดูรวดเดียวจบเลย
ไม่ชอบค้างคา
ถึงจะต้องนั่งดูจนตาค้างก็ตาม
เรื่องนี้เป็นเรื่องผู้ชายคนนึง ที่มารู้ตัวช้าไปว่าหลงรักเพื่อนสนิท
รู้ช้ามากกกก
มารู้เอาวันที่เจ๊แกจะแ่ต่งงานไปกะคนอื่นแล้ว
ด้วยความเวอร์ของละครญี่ปุ่น
ก็มีเทวดาที่อาศัยอยู่ที่โบสถ์ที่นางเอกแต่งงาน
ออกมาช่วยพระเอก ให้ย้อนกลับไปในอดีต
ไปสารภาพรักกะนางเอกซะ
แต่
ด้วยความง่อยของพระเอก
ย้อนกลับไป ก็แก้ไขอะไรไม่ได้ซะที
แก้ได้ ตึ๊งนึง หน่อยนึง
พอกลับมาปัจจุับัน ก้ยังคงเปนงานแต่งงานของนางเอกกะคนอื่นอยู่ดี
เอาใหม่
กลับไปอีก
กลับไปกลับมาอยู่ สิบ ตอน
เฮ้ออออออ เบื่อแทน
ตอนจบเป็นยังไง คงเดาได้ไม่ยากหรอกนะ
มะพีลูกอะฮั้น
รู้สึกว่าเรื่องนี้ จะกลับเข้าโหมดเดิมอย่างรุนแรง
โหมด หน้าเดียว อารมณ์เดียว โทนเดียว ทั้งเรื่อง
เฮ้ออออออ
นี่เห็นว่าเรื่องนี้หล่อเหลาเอาการนะ ถึงได้ให้อภัยเนี่ยยยย
แต่
สิ่งที่ดีที่สุดของละครเรื่องนี้ยังมีอยู่นะ
นั่นคือ
แถ่น แทน แท๊น
เพลงจบไง
ฮ่าๆๆ
เพลงจบเพราะมากกกกกกกกกก
ถึงมากที่สุดในโลกา
ฟังครั้งแรก อึ้งสะแด่วแห้วอย่างจริงจัง
ชื่อเพลง พุ่งนี้คะน้าจะบวม(ฮ่าๆๆ เอามาจากติ๊บหาอ่ะ)
明日晴れるかな
แล้วฉากเพลงจบ มันสวยมากกก
เป็นพี กะ นางเอก เพื่อนๆ เจ้าบ่าว และคุวาตะ เคสุเกะ นักร้อง(มากะเค้าด้วย)
หมุนมุมกล้องไปมา
จากที่พียืนมองนางเอกกับเจ้าบ่าว
หมุนไปหมุนมา (สลับกับนักร้องออกมาอ้าปากกว้างดีดกีตาร์)
หมุนมาจบที่พีกะนางเอกมองหน้ากัน อย่างสวยงาม
กรี๊ดดดด
ชอบเวอร์
รีดูเพลงจบอย่างเดียวเป็นหลายรอบ
บ้าไปแล้วอีกตามเคย
เพลงนี้ก็กลายเปนเพลงที่มีสถิติถูกเล่นในไอพอดเรามากที่สุดไปแล้ว
ทิ้ง my sugar cat กะ full of happiness ไปขาดตัว
ว่าจะเอาเพลงนี้ไรท์ลงซีดี
ไปให้ใครคนนึงที่ญี่ปุ่นคราวนี้แหละ
ถ้าเค้าได้ฟังเพลงนี้ แล้วรู้สึกดี มีกำลังใจขึ้นมาล่ะก็
คงจะดีนะ
"พุ่งนี้ฟ้าจะใสรึเปล่าน้า"
ฮิฮิ
(ที่จริงเกลียดและกลัวแดดเข้าไส้ กระแดะจิงๆ ฮ่าๆๆ)
August 27 ผ่าฟันคุด...สุดจะง่อยฮือๆๆ
ขอโอดครวญด้วยความเจ็บปวด
ไปผ่าฟันคุดมา
สำหรับใครหลายๆคน
การผ่าฟันคุดคงเป็นเรื่องขำๆ เดะๆ
แต่สำหรับเราแล้ว
เป็นครั้งแรกจิงๆที่โดน "ผ่า" อวัยวะของร่างกาย
(ฟังดูแม่งๆแฮะ)
แถมสองซี่พร้อมกันอีก
ทำใจอยู่นานมาก
ไปผ่ามาวันเสาร์ กัวจิงๆ
แม่เข้าไปนั่งกุมมือเราอยู่ในห้องหมอ
จะว่าไปจิงๆ มันไม่เจ็บหรอก
ไม่เจ็บเลยอ่ะ เพราะยาชา
ชาเวอร์ๆ
ไม่รู้สึกอะไรเลย
รู้ตัวอีกที เสร็จละ
อืมมมม
แก้มตุ่ยกลับบ้าน
ชาไปทั้งปากเลย
ถึงบ้านก็เลยงีบไปหนึ่งตื่น
พอตื่นขึ้นมา
เตร่ง เตรง เตรง เตร๊ง
ปวดมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ฤทธิ์ยาชามันหายไปแล้ว
เหลือแต่ความปวดทิ้งไว้
แม่จ๋า พ่อจ๋า
ปวดเหลือเกิน
หมู่ห้า บะดะโฟ้ว
ประคบคูลแพคทั้งวัน
ตื่นมาอีกวันนึกว่าจะดีขึ้น
หน้าบวมตุ่ยยยยยยยย
บวมจิงๆนะ
จากที่บานอยู่แล้ว
คิดดูละกันบวมบานได้แค่ไหน
ฮือๆๆๆๆๆ
ง่อย
กินอะไรไม่ลง
จนตกเย็นมีคนซื้อ เมนไทโกะ มาเยี่ยมไข้
เฮ้อออออออ
กินไม่ลงก็ต้องกินฟระ
เมนไทโกะ สุดเลิฟ
นอนง่อยดูเอกซ์แมนรีรัน ดูได้ไม่เบื่อ
แม่เข้ามาดูอาการ
บอกว่า พุ่งนี้หยุดอยู่บ้านเถอะ มันบวมเจ่อเลย
ฮือๆ
ฮิรามัสสึ หายไปเป็นครั้งที่ สี่ แล้ว
สงสารหนูเถอะนะ
หนูไป ฉุจุ๊สสึ มา จิงๆนะ
ไปละ
ไปประคบฮอตแพคต่อ
รีบๆยุบทีเถอะ
หน้าบวมแบบนี้ เอาผมปิดไว้ไม่มิดแล้ววววววว
August 19 Blueあたし
どうしても理解できない どうして
こんなに難しいか
もう本当にわからない
頑張っていた
解決しようとしていた
でも、結局、何も変わらなかった
どれだけ頑張ったって
意味なかった
それで疲れて
悲しんだり
泣いたりしていた
それでも何の意味もなかった
何もよくなんかならなった
どれくらい
繰り返して生きていたんだろう
解決されていない問題のある
分かり合えない付き合いを
一人で
悲しみを味わったりして
繰り返していた
もういやなの
もう終わりにしたいの
全部の悲しみからも、流した涙からも
どこかへ遠く
逃げたい
もういらない、こんな苦しみ
でも
逃げても逃げられない
どうしてもまた
始まりへ
繰り返してしまう
だから今
聞いているの
答えを求めているの
いつ
こんなひどい繰り返しはなくなるの？
いつまでも
一人で
悲しんだり、苦しんだり、泣いたりするの、あたしは？
ねえ
答えてよ
また
逃げる気？
あたしをひとりにするのは
得意のね
一人にして
問題を避けるのが
得意のね
BLUE
They say we're in a state of emergency
So how come no one is panicking? Where were you when they wrote the news? And how are you? Are you feeling blue? The paper doesn't cause too much of a fuss Perhaps it's becuse it's not sad enough Where were you when they wrote the news? And how are you? Are you feeling blue? You've never seen the color blue Call me in the morning We'll go for toast and tea Where were you when they wrote the news? And how are you? Are you feeling blue? You've never seen the color blue |
||||
Send a private message
Subscribe to RSS feed
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
Sign up for alerts|
|
