| ☆Dear☆ディア☆'s profile☆DeaR☆ディア☆PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
December 28 HATACHI--A Happy Juicy B-day!!เฮ้อ
ก่อนอื่น ขอตะโกนนนนนน (ตะโกนใส่ใคร??) บอกให้โลกรู้ว่า
สอบเสดแล้วววววว อีเย้
วันนี้สอบสี่ชม.ติดกันรวดดดดดดด อิงค์ฟิค กับ ญี่ปุ่นหลัก
ก้อ พอไปได้อ่ะ เรื่อยๆ
รู้สึกดีกว่าสองวิชาที่ผ่านมา
ค่อยยังชั่ว
สอบคราวนี้ก้อยกตำแหน่งความเน่าให้กับวิชาไคหวะ ฮ่ะ
แหม อีหลิงง่อย เมาท์กรูใหญ่เชียวนะมรึงงง
ทุกคนก้อรู้และต้องคาระวะให้กับความง่อยและความเอ๋อเหวอเจ๋อของธันญาเปนประจำอยู่แล้นนี่
เหวอได้อีก ชอบหลุดอะไรไม่เปนเรื่องอยู่เรื่อย
แต่ใครจะรู้ว่า นังหลิงก้อหลุดเปนกะเค้าเหมือนกันนะ
นอกจากจะไปปล่อย"โคม" อันเบ้อเร่อสองอันที่ญี่ปุ่นแล้ว
หลิงยังเปนคนแซดิสสสส แม่กๆ
วิชาญี่ปุ่นหลักวันนี้ มีเว้นคำให้เติมกิไตโกะ กิเซโกะ
โจทย์บอกว่า
ถูกผู้ชายแย่ๆหลอก .......ทั้งกายทั้งใจเลย
ที่ถูกจิงๆมันคงจะต้องเติมแบบ แย่ เละเทะ เมจะคุจะ อะไรแบบนั้น
อีหลิง..ถูกผู้ชายแย่ๆหลอก ตื่นเต้น ตึกตัก (โดคิ โดคิ) ทั้งกายและใจ
ฮ่าๆๆๆ อีนี่ชอบถูกผู้ชายหลอก ฮ่าๆๆๆ
ได้เผามันละ สนุกดี เหอๆๆ
จบบบ
จะเล่าถึงเมื่อวานที่อ่านหนังสือยันโต้รุ่ง เลยไม่ได้มาอัพ
ตื่นมา...เรียกว่า ถูกปลุกให้ตื่นมาจะดีกว่า ตอนหกโมงเช้า มาใส่บาตรวันเกิด
ง่วงงงแม่กๆ
พอจะมานอนต่อ นอนไม่หลับแล้วแฮะ
สายๆก้อลากสังขารไปดันกิ้นสยาม ไปติวฟิคชั่นกะพวกแนนนา
ติวเสดไปกินข้าวกัน แยกย้าย ว่าจะไปอ่านหนังสือที่แจแปนฟาว เพราะอ่านอยู่บ้านเด๋วก้อเล่นคอม เด๋วก้อหลับ
เดินผ่านร้านตุ้มหู้ร้านโปรด
โอ๊ยยยยย ทนไม่ไหววว แวบไปชอปมาอีกจนได้
หมดตัว
ไปถึงแจแปนฟาวก้อคัดคันจิ คัดๆๆ แล้วก้อหลับคาห้องสมุด ฮ่าๆ
ตอนเยนพี่โจแวะมาหา พาไปเลี้ยงวันเกิดที่โทนี่โรมา
ไม่ใช่เราหรอกที่อยากกิน เจ้าตัวน่ะแหละ อยากกินเอง เลยพาไป
กินเสดกลับมาแอบเล่นเนต มาเชคเมลล์
เนตของทรูล่มอีก
ได้ข่าวว่า หนังสือหนังหาไม่อ่าน มายุ่งอะไรกะเนต??
สุดท้ายพอกะลังพยายามจะอ่าน แม่เปิดประตูเข้ามาในห้อง พร้อมกระเป๋าใบนึง
ตกใจแม่กกกก
กระเป๋าจูซี่ คาทู ที่กรู๊ แฮส เล็ง ไว้ตั้งแต่ชาติปางก่อน
ถึงขนาดไปต่อคิวที่เซนทรัลชิดลมเอาบัตรลดมา เก็บตังค์ว่าจะไปซื้อ
แต่ก้อนะ เราเก็บเงินไม่เก่ง เก็บชาตินี้จะได้ซื้อมั๊ย??
แม่ซื้อมาให้เปนของขวัญวันเกิดดดด
โอ๊ยยยย ดีจายยย แม่กๆๆๆ
อูเรชี่ แฮปปี้ ดัดจ๊ะ
ถือว่าเปนวันเกิดที่ ดีมาก (โดยเฉพาะกระเป๋าจูซี่ เนี่ย)
ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนน้าสำหรับคำอวยพร เอสเอมเอส แล้วก้อเมลล์
แต่ว่า แก่แล้วอ่ะ
ยี่สิบแล้ว ขึ้นเลขสองแล้ว แอบรู้สึกง่อยนะ
แบบ นี่ยี่สิบแล้วหรอเรา อะไรแบบนี้
ก้อนะ เอาเปนว่าอยู่รอดปลอดภัยมาได้ยี่สิบปี ถือเปนบุญละกัน
จบบบบบ
วันนี้อยากเล่ามากมาย
ไปดูหนังจีนที่หลิวเต๊อะหัวเล่น
ถ้าจะพูดให้ถูก หนังที่ซีวอน ซูเปอร์จูเนียร์ เล่น เหอๆๆ
มีผมสั้นไปดูกันเต็มโรงเลยอ่ะ
เพ่ยกะแนนนามันอย๊ากอยากดู ก้อไม่ขัดศรัทธา
แต่ได้ข่าวว่าเปนหนังสงคราม
ทำไมมันขำข๊ำขำทั้งเรื่องเลยอ่ะ
เหตุผลง่ายๆที่คิดได้คือ
ข้อหนึ่ง เสียงพากษ์พันธมิตร (นี่เสียร้อยสี่สิบบาทดูที่พาราก้อน เพื่อพันธมิตรเนี่ยนะ?? จะดีหรอ ขอเงินคืนซักสี่สิบบาทเหอะ)
ข้อสอง หนังมันพยายามทำเอฟเฟคมากไป จนขำ
ข้อสาม ทรงผมและหน้าซีวอน ฮาไม่ไหวแล้ว
ข้อสี่ เด็กผมสั้นที่ไปดูเต็มโรง กรี๊ดกร๊าดสนั่นลั่นโลกมาก เหอๆๆ ยกแก๊งค์กันมาหรือไงน้องเอ๊ย
ข้อห้า ฮ่องเต้ ฮ่าๆๆๆๆ ขำมากกกกกกกกก ขอบอก เปนฮ่องเต้ที่แบบ โนบรรยาย
สรุป หนังนอกจากจะแอบไม่เปนหนังสงครามแล้ว ยังเหมือนเปนหนังตลกมากว่าเลย เหอๆ
อีเกดแอบหลับคาโรง แต่ตื่นมาก่นด่านางเอกเปนบางครั้งคราว
ดูหนังเสดไปกินราเมง เพราะพี่โจเลี้ยงเราและแก๊งค์สุกี้เห็ด
มีเรื่องเหวอมากของพี่โจ
(สนทนาทางโทรศัพท์)
เดียร์..."นี่ ถึงสถานีทองหล่อแล้วนะ จะให้เดินไปร้านราเม็งก่อนป่าว"
พี่โจ..."อ่าว หรอ ผมก้อเพิ่งถึงเหมือนกัน อย่าเพิ่งเดินไปสิ รอก่อน เด๋วไปด้วยกัน"
เดียร์..."อืม งั้นจะยืนรออยู่กะที่นะ"
พี่โจ..."อือๆๆ"
ตัดสายไป
ยืนรอพี่โจ ห้านาที สิบนาที ผ่านไป
อะไรฟระ ไหนบอกอยู่ที่สถานีแล้ว
เจนเริ่มแบบ พี่โจเปนไรมากป้ะ
ทนไม่ไหว เลยโทไปอีกรอบ
เดียร์..."นี่ ไหนบอกว่าถึงแล้วไง ยืนรอนานแล้วนะไม่เหนมาเลย"
พี่โจ..."อ่าว ก้อไหนบอกให้ผมยืนอยู่กับที่ไง ยืนมาตั้งนานแล้วเนี่ย ไม่เหนมาเลย"
เดียร์...."........."
ง่อยส์++++++
โนมีคำบรรยาย
จบฮ่ะ
อัพมายาวและ ขี้เกียดเขียนแล้ว ไปแล้ว ดัดจ๊ะ
December 26 夜空ノムコウเฮ้อ มาอัพอีกละ อัพบ่อยจิงๆ
ยังสอบไม่เสร็จแท้ๆ
สอบครั้งนี้ ไม่ไหวๆ แย่ของโคดแย่ สองวิชาที่ผ่านไป ไม่เปนสับปะรดเลย
แมนจีโอน่ะ ช่างมันเห๊อะ
แต่ญี่ปุ่นคอนเวอร์นี่ สาธุ ขอให้ได้ข้อเขียนเยอะๆเหอะ ไม่งั้นไอตรงพูด ง่อยไม่รู้จะง่อยยังไงแล้วกรู
ก้อคนมันขี้ตกใจ หลุดพาสาไทยไปอีกแน่ะกรู เสร่อจิงๆ
เฮ้อ
พุ่งนี้ก้อวันเกิดแล้ว
อายุยี่สิบแล้ว เดียร์เอ๊ย
ป้าแล้วนะเนี่ย
ถ้าอยู่ญี่ปุ่นคงจะต้องใส่กิโมโน ไปเข้าพิธี แล้วก้อได้เงินจากโฮสเต็มไปหมด ฮือๆ
อยากกลับญี่ปุ่นจิงๆเล้ย
แต่วันเกิดมีสอบแบบนี้ ไม่หนุกเรยอ่ะ
แต่ก้อนะ ช่วยไม่ได้
อ้อ ขอบคุณเพื่อนๆแก๊งค์สุกี้เห็ดเอมเคสำหรับของขวัญนะ
ชอบมากเรย น่าร๊ากก วันนี้ใส่เรยล่ะ
แล้วก้อนังหมีน้อยเกศวรา ขอบใจเว้ย
แต่ว่า
เมื่อเช้านี้เปิดมือถือมาก้อตกใจ
มีใครบางคน ที่เรานึกว่าเค้าลืมวันเกิดเราไปแล้วซะอีก เมลล์มาหา
ถามว่าอยากได้อะไร จะส่งมาให้
อืมมม ทั้งๆที่ก้อผ่านไป(เหมือนจะ)นานแล้ว
แต่อะไรบางอย่าง บางทีมันก้อไม่ได้หายไปจากใจเราจริงๆ
มันก้อซ่อนอยู่ส่วนลึกๆ ที่พอมีอะไรมาสะกิดมัน ก้อจะคิดถึงขึ้นมา
เค้าเองก้อคงเหมือนกันสินะ
ก้อเปนคนสำคัญนี่นะ
อืม
เมื่อวานเจอเพลง โยโซระ โนะ มูโค เวอร์ชั้นที่ ยูอิ ร้องกับ สุกาชิคาโอ คนแต่งเพลงนี้ร้อง
เพราะมาก เปนแบบมีเครื่องสายบรรเลง
เพราะสุดๆ
ทำให้นึกขึ้นมาได้เหมือนกัน
ว่าคริสมาสปีที่แล้ว ส่งซีดีเพลงนี้ไปให้เค้า
เพราะว่า
ไม่มีเพลงไหนในโลกที่จะบรรยายอะไรๆได้ดีกว่าเพลงนี้อีกแล้ว
แต่ว่า
เพลงนี้มันก้อเข้ากับปีใหม่เหมือนกันนะ
เมื่อท้องฟ้าค่ำคืนนี้ผ่านพ้นไป
มีวันใหม่ทอแสงรออยู่ข้างหน้า
ไหนๆก้อจะปีใหม่แล้ว
เราก้อมาเริ่มอะไรใหม่ๆกันเถอะ เนอะ
อะไรที่แล้วมา ถึงไม่ได้ลืม ก้อคงปล่อยมันไปแหละ (เช่น ข้อสอบอิไม เปนต้น ฮ่าๆๆ)
เอาล่ะ จะอายุยี่สิบแล้ว ทำตัวโตๆได้แล้วเนอะเราเนี่ย
เหลือสอบอีกสองตัว สู้ๆๆตาย (ตายไปเรย เหอๆๆ)
December 25 My Christmas List to Santa!เปนการอัพสเปซที่แปล๊กแปลก
เพราะว่า
อัพที่มหาลัย ฮ่าๆ
เพิ่งสอบคอมโปเสดไปหมาดๆ รู้สึกเหมือนหัวสมองเปนอัมพาตไปแล้ว ชาจนเบลอได้ที่เรยทีเดียว
เลยแวะมาเล่นคอมซะหน่อย (เกี่ยวกันมากเรยนะ)
วันนี้เปนวันคริสมาส
เปนวันนึงที่เราชอบมากๆเรยของปี
เพราะเปนวันที่ได้แลกของขวัญกะเกด(ฮ่าๆ)
เปนวันที่มีไฟประดับสวยๆมากมายตามถนนหนทาง
เปนวันที่มีความทรงจำดีๆที่ญี่ปุ่น
และอีกมากมายหลายร้อยเหตุผลที่ทำให้ชอบวันนี้
แต่คริสมาสปีนี้ มีสอบ
เฮ้อ ไม่หนุกเรย ไปไหนก้อไม่ได้
ง่ะ
เลยอยากจะเข้ามาอัพสเปส ลิสของขวัญที่อยากได้
เผื่อจะมีใครไปกระซิบบอกซานต้าให้หอบเอามาให้เราหน่อย
เอาล่ะ นี่คือบรรดาสิ่งที่เราอยากได้ที่สุดของที่สุดเลย
กระเป๋าแอนนาซุยใบนั้น...ใบที่ถูกแย่งไปจากการออคถึงสองครั้ง ฮึ่มมม
ดีวีดีครบเซตทุกซีซั่นของ Ally Mcbeal ซีรี่ส์เรื่องที่ดีที่สุดในโลก(ของเดียร์)
ขอให้วงนิวส์ได้กลับมารวมกับครบทีมไวๆ คิดถึงม๊ากมาก
ได้ไปงานคริสมาสที่บ้านวาตานาเบ้ ซัง กับบ้าน อาโอกิ เซนเซย์...อีกครั้ง
อยากให้หิมะตกในวันนี้
ได้ไปเดินดูไฟที่ประตูทางออกสถานีนีงาตะ
ได้กินเค้กฝีมือโฮสแม่ที่มีสตอเบอร์รี่ลูกหย่ายๆ
ได้อยู่ในโลกที่ไม่มีการสอบ
หรือสอบได้คะแนนดีโดยไม่ต้องอ่านหนังสือ ฮ่าๆๆ
ได้กลับไปใช้ชีวิตอันแสนสบายแบบม.ต้นอีก
ได้เปนเพื่อนกะเกดแบบนี้ตลอดไป
ได้สีไม้กล่องใหญ่ๆดีๆซักกล่องมาแทนอันที่หายไป...จะได้วาดรูปอีกครั้ง
ได้เอาต้นคริสมาสซินนาม่อนโรวออกมาเปิดไฟ
ได้จับมืออุ่นๆ...ที่เดินจูงมือเราดูไฟวันคริสมาส
ได้นอนฟังเลิฟเอฟเอม 94.5(ที่ตอนนี้ไม่มีแล้ว)ในคืนวันคริสมาส...ที่เค้าเปิดเพลงคริสมาสทั้งคืนติดต่อกันจนเช้า
ได้ใครบางคนคนเดิมแบบที่เคยเปนกลับมา
หรือขอไทม์แมชชีนซักเครื่อง จะได้ย้อนกลับไปหาเค้าได้
หรือง่ายกว่านั้น เอาโดเรม่อนมาเลยดีกว่า ตัวเดียว เอาอยู่ ฮ่าๆ
ได้พบกับความสุขที่แท้จริง
ได้...
ได้รัก และเปนที่รักของคนที่เรารัก ตลอดไป
เฮ้อ
ขอเยอะไปรึเปล่านะ
Santa, can you here me?
I have been so good this year (จิงง่ะ??)
But all I want are MANY THINGS!! 55
Santa,those are my only MANY WISHES this year!
เอามาให้ซักหน่อยเถอะน้า คุณซานต้า
ไม่ได้ทั้งหมด ขอซักอย่างสองอย่างก้อยังดี
เอาเถอะ นั่นคงไม่สำคัญเท่า...
เด๋วอีกครึ่งชม.สอบแมนจีโอ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ
ไปแล้วนะทุกคน สุขสันต์วันคริสมาส มีความสุขกันมากๆนะจ๊ะ
Merry Christmas ดัดจ๊ะ
 December 19 คุณชายฮัวเจ๋อเล่ยแทม ทะ ดะ แดม
วันนี้จะแวะมาอัพแบบ ร่าเริงสดใส
หลังจากที่พักนี้ดูจะมีแต่กลิ่นอายแห่งความเส้า ทะมึน และคำบ่นมากมายของนางสาวธันญา
ขอโทดนะที่ทำให้เพื่อนๆเปนห่วง
ขอบคุณมากๆน้าทุกคน
เอาล่ะ...
วันนี้ก้อไม่มีอะไรหรอก กลับมาถึงบ้าน ก้อดูวีซีดี ที่แนนเอามาให้เมื่อหลายอาทิดก่อนแล้วยังไม่ได้เอามาดูเลย
มันก้อคือ
"รักใสๆ หัวใจสี่ดวง ภาคหนึ่ง"
ฮิ้ววววววววววว
ขำได้อีก
ดูเพื่อรำลึกถึงตอนม.สี่
ที่ช๊อบชอบ จ่ายจ๋าย หรือ คุณชายฮัวเจ๋อเล่ย ม๊ากมาก
ถึงกับสบถสาบานว่า เค้าคนนี้ เปนชายหนุ่มที่หล่อตรงสเป๊คสุดๆแล้ว
หล่อที่สุดใน"โลกของเดียร์"
ฮ่าๆๆ
เปนแรงบันดาลใจ ให้เราไปเรียนพาสาจีน จนได้ดิบได้ดีมาทุกวันนี้เชียวนะ (หรอ?)
พอเอามาดูอีกที ก้อยังยืนยันคำเดิม
ผู้ชายอะไร น่ารักที่สุดเล้ยยยยย
ถึงละครมันจะเฝร่ย อืด ยืดยาด แถมเสียงพากษ์ก้อไม่ได้ความก้อเหอะนะ
เอาเถอะ พุ่งนี้จะถือวิสาสะหยุดเรียน เพราะเจมส์ไม่สบาย มีเรียนติ่งชม.เดียวเอง ไม่ไปดีกว่า
วันนี้เลยปล่อยตัวปล่อยใจไปกะละครเน่าๆที่จ๋ายแสดงซะหน่อย
แล้วพุ่งนี้จะอ่านฟิคอันยากบรรลัยให้จบ ถ้าทำได้
มาอัพแค่นี้แหละ ไปแล้ว ดัดจ๊ะ December 17 人を愛することまた思い出している。
自分のそういうところが嫌いだな。
今のあたしは幸せなのに、また何か足りない気がする。
それは、
あたしはあの人に愛されすぎたからかな？
そうだよね。
思い出すたびに、後悔しちゃう。
本当にどうしようもなく後悔しちゃう。
だって
あたしをあんなに愛してくれる人は、今までもあの人しかいない。
言葉で確かめなくても分かるくらい
やさしくあたしを愛してくれた。
だけど
あたしはその愛情の大切さに気付かず、自分のことばかり大事にしてた。
何回も何回もあの人を傷付けた。
でも
あの人は傷ついてもあたしを離さない。
どうしてもあたしの側にいたいって言ってくれた。
結局、別れたいって言ったのはあたしの方。
自分が悪いくせに、もうあなたといたくないって言って、勝手に日本に逃げ出した。
そんなふうに終わった、あたしたちのこと。
今、あなたはもうあたしと友達でも居られない理由が分かった。
ごめんって100万回言っても足りない。
本当に本当に心から後悔してる。
ごめんね、あなたを好きになってあげられなくて。
ごめんね、あなたがくれた愛情を大事にしてなくて。
。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。
今
あたしには好きな人が出来た。
付き合い出してから、嬉しい出来事もいっぱいあるし、幸せだけど
何か足りない気がする
本当にあたしのことが好きなのって何回も聞いてしまう。
不安な気持ちになっちゃう、どうしても。
まるで、昔のあなたみたい。
だから、あなたのことを思い出している。
やり直したいわけじゃなくて、あなたと同じ状態になっているから。
あなたがどんなに不安がってたことが分かった。
今のあたしも痛いくらい不安なの。
痛いよね、悲しいよね。
それは
人を愛することが分かったから。
本当に、本気で
愛しているから
あなたもそうだったよね。
あなたが教えてくれた 「人を愛すること」 が分かった。
。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。
ね、
今なら
もし明日あなたが居なくなるとしたら、どうするって聞かれたら
あたしは答えるよ。
そんなことを起こさせない。絶対に許さない。
何があってもあなたを探しに行く、どこまでも、いつまでもって。
ね、
もう遅いんだよね。もうだめだよね。
ごめんね、ごめんなさい。
December 12 Too muchรู้สึกคำว่า "มากเกินไป" จะเหมาะกับสภาพชีวิตตอนนี้ของเราม๊ากมาก
ก้อแบบว่า หลายๆเรื่องน่ะ
เรื่องที่แบบ คิดว่า ชักจะมากไปแล้วนะ เรื่องนึงคือ โชคร้าย
เรียกง่ายๆว่า "ซวย" ก้อได้
แบบ อาทิดที่ผ่านมา ของหายไปหลายชิ้น
แล้วแต่ละชิ้น มีราคา มีคุณค่าทางจิตใจทั้งน้าน
ชิ้นแรก แหวนแอนนาซุย ที่ซื้อมาเอง ใส่ติดนิ้วทุกวันจนวันไหนไม่ได้ใส่นี่รู้สึกง่อย
ฝามันหล่นหายไปตอนไหนไม่รู้ที่มาบุญครอง
แล้วมาบุญครองมันเล็กมากเลยเนอะ คงหาเจอเนอะ
ชิ้นที่สอง นี่เซ็งกว่า
บลัชออนของบลูม ราคาก้อไม่ใช่น้อยๆ
ทำกระเป๋าตกที่โรงอาหารอักษร แล้วมันกลิ้งไป มองไม่เห็น ไม่ได้เก็บขึ้นมา
เพิ่งรู้สึกตัวเช้าอีกวัน ไปที่โรงอาหารไม่มีแล้ว เลยไปถามกลุ่มแม่บ้าน กะลังนั่งชุมนุมกันอยู่
เค้าบอก มาถามเค้า จะไปรู้ได้ไง
เราก้อ อ่าว แล้วหนูไปถามใครดีล่ะคะ
เงียบ
ซักพักเค้าพูดว่า ใช่ที่เปนกลมๆฝาใสๆใช่มั๊ย เราบอกใช่
เค้าบอก เมื่อเช้าเค้าเห็นแล้วหยิบขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะ ไม่รู้ป่านนี้มีคนหยิบไปรึยังนะ
พอเราเดินกลับไปที่โต๊ะก้อไม่มี มองไปทางกลุ่มแม่บ้านเค้าก้อหัวเราะกันคิกคักใหญ่เลย
"............................................."
มีสิ มีคนหยิบไปแล้วล่ะ อย่าให้เห็นว่าทาแก้มแดงนะ จำไว้เลย หึๆ
ให้ไปก้อได้ ทำบุญทำทาน
แล้วก้อต้องไปซื้ออันใหม่มาเย็นวันนั้นซึ่งแพงกว่าเดิม ทำให้ต้องทะเลาะตบตีกันกะเด็กโจอีกเรื่องชอบทำของหายและชอบซื้อของแพง
เฮ้อ
เรื่องโชคร้ายอีกหลายร้อยแปดพันเก้า
ขึ้นรถไฟใต้ดินตอนเช้าทีไร เดินลงบันไดเลื่อนมารถเพิ่งออกไป ต้องรอง่อยคันต่อไป ทำให้ไปเรียนสาย
วันนี้สอบฟังไปสายวิ่งกระหืดกระหอบเข้าห้อง เข้าไปถึงโดนถามเลย ซวยได้อีก ซวยเข้าไป
เรื่องมากไปอีกเรื่องคือ เรื่องเรียน
จะอะไรกันนักกันหนา
นึกว่าผ่านพ้นอาทิตย์อันโหดร้ายที่มีทั้งสอบอังกิด ญี่ปุ่น จีน แล้วก้อสอบวัดระดับมาแล้วจะโล่ง
แต่ทุกอาทิดก้อยังง่อย มีสอบอยู่เรื่อยๆ
ญี่ปุ่น จะสอบย่อยอีกแล้ว
แล้วยังอีการฟัง ง่อย นี่อีก
เอามีดมาแทงกันเลยสิ มา
ฟังก้อยากขึ้นๆ ท่องจำเอาจนหัวจะบานกว่าหน้าที่บานอยู่แล้วละเนี่ย
วิชานี้ คันจิเปนล้าน แต่ละคำ เขียนง่าย ใช้บ่อย สนุกมาก
มันจะ "มากไป" แล้วนะ
หรือเราเองก้อบ่น"มากไป"ด้วย? หรือเรามัน "ง่อย" ไป?
เฮ้อ เหนื่อย
เอาเถอะ ช่วงหยุดสามวันที่ผ่านมาก้อ เที่ยวมากไป เองแหละเนอะ
ไปเที่ยวกะโฮสออม และ หลิง และ ซี หนุกมากมาย เที่ยวตะลอนกันได้ทั้งวัน กินกันจนปลิ้น หัวเราะกันจนหัวทิ่ม (กรู๊ส์เอง ฮ่าๆๆ)
โฮสออมซื้อเหล้าชูไฮมาให้ด้วยล่ะ
แรงโคด แรงสุดๆ แอลกอฮอล์ สี่สิบเปอร์เซนต์
ยังไม่กล้าดริ๊งค์เลย
เด๋วรอปีใหม่ ไปก๊งกะอีหลิง เพราะ ยี่สิบ แล้ว ก๊งเส็ด จะได้ "ไปผับ"
ฮ่าๆๆ
ก๊งมากไปเด๋วได้ง่อยพอดี
เฮ้อ บ่นเยอะและ ไปดีกว่า มีสอบคอมโปง่อยพุ่งนี้
บ่นไปบ่นมา ก้อ กัมบารุ ชิกะ ไน๊ จ่างงงง
เหนื่อย ดัดจ๊ะ
ขี้บ่นเนอะ คนอารายเนี่ย
|
|||||||
|
|
