| ☆Dear☆ディア☆'s profile☆DeaR☆ディア☆PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
February 27 Jay Chouไม่ได้อัพนานเลย ตั้งแต่วาเลนไทน์
เพราะช่วงนี้ สอบง่อยๆมันประเดประดัง
แต่ถึงอย่างนั้นเราก้อยังชิลเหมือนเดิ๊มเหมือนเดิม
ปลายภาคสอบทั้งหมดเจ็ดตัว สอบไปหมดแล้ว เหลือตัวเดียว
ซึ่งคือฟิคชั่น สุขสันต์หฤโหด (เรียนน่ะก้อหนุกดี แต่ตรวจข้อสอบได้โหดร้ายมาก)
เมื่อวานสอบแมนจีโอ ซึ่งถือว่าง่อยสุดแล้วในสอบทุกตัวคราวนี้
เซงๆเลยมาเปิดยูทูบดูโน่นนี่
ไปๆมาๆ นั่งดูเพลงเจย์โชว แบบ รัวๆ สองสามชั่วโมงไม่ทำไรเลย
เจย์โชวนี่ จะว่าไป ถือเปนนักร้องในดวงใจเรา ตลอดกาล คนนึงเลยก้อว่าได้
เพราะเพลงเค้าออกแนวเราชอบ แรพรัวๆ ดนตรีน่ารัก ฟังแล้วไม่เบื่อ
แต่เพลงช้าเค้าก้อมีสไตล์ของเค้าที่ฟังแล้วรู้ทันที ว่าเพลงเค้า
เนื้อเพลงเค้าเหมือนกลอน คล้องจองกัน ความหมายลึกซึ้ง
มิวสิคเค้าก้อสวยทุกอันเลย เพราะแต่ละมิวสิคเค้าเล่น กำกับเอง
นั่งดูไปเซฟไป คิดถึงตอนม.ปลายมากเลย
ตอนที่ไปดูคอนเสิร์ตเจย์ตอนม.ห้า กะพีพี
โอ้ว เจย์เล่นสดได้เจ๋งมาก เล่นบาสไปด้วย ร้องไปด้วย ทำได้ไง
เจย์ไม่ใช่นักร้องที่เราบ้าแบบเพ้อเจ้อ แบบที่บ้าเอฟโฟร์ หรือ นิวส์
แต่เป็นนักร้องที่เรายกขึ้นแท่นไปเลย ร้องเพลงเพราะ เต้นก้อเก่ง แต่งเพลงเอง เล่นดนตรีได้ มีความสามารถจิงๆ
เค้าก้อถือเปนครูพาสาจีนเราคนนึงเลยแหละ เพราะเพลงเค้ายาก ต้องแปลอยู่เรื่อย ฟังไม่ออก
แถมเจย์นี่ ตาตี่ๆ น่ารักแบบตี๋ๆด้วยนะ ฮ่าๆ
แล้วจะว่าไปเรานี่ก้อมีอัลบั้มเค้าทุกอัลบั้มเลยแฮะ
แต่อัลบั้มล่าสุดยังไม่ได้ซื้อเลย พลาดๆ
อยากออกไปซื้อจัง แง้วๆๆ
เด๋วสอบวันสุดท้ายจะไปสอยมา
สรุปว่า ชอบเจย์โชวม๊ากมากกกกกกก
เอาล่ะ ก่อนไปจะทิ้งเพลงล่าสุดของเจย์ไว้นะ ชื่อเพลง Tui Hou
แอบแปลพาสาไทยด้วย อยากแปล เพลงมันเพราะมากมาย (เหมือนว่างเลยเนอะ หนังสือหนังหาไม่อ่าน?)
อยากเข้าไปดูมิวสิคก้อไปตามลิงค์นี่นะจ๊ะ มี Hebe Tian จากวง S.H.E มาเล่นมิวสิคให้ด้วย
แอบขำ เจย์เล่นเป็นนักเลง ดูแปลกๆดี แต่ตอนจบแอบเส้านะ
退后
(Tui Hou) ถอยหลังกลับ
天空灰得像哭过
tian kong hui de xiang ku guo ท้องฟ้าสีเทาหม่น ราวกับมันได้ร่ำไห้มาแล้ว 离开你以后 li kai ni yi hou หลังจากที่ฉันจากเธอไป 並沒有更自由 bing mei you geng zi you ฉันไม่ได้รู้สึกอิสระขึ้นเลยซักนิด 酸酸的空氣 嗅出我们的距离 suan suan de kong qi xiu chu wo men de ju li ฉันสัมผัสได้ถึงความห่างไกลของเราจากอากาศอันน่าอึดอัด
一幕锥心的结局 yi mu zui xin de jie ju ตอนจบของหัวใจที่สลาย 像呼吸般无法停息 xiang hu xi ban wu fa ting xi ยังคงต้องดำเนินต่อไป เหมือนที่ฉันยังหายใจอยู่ 抽屉泛黄的日记 chou ti fan huang de ri ji ไดอารี่สีเหลืองที่อยู่ในลิ้นชัก 榨乾了回憶 zha gan le hui yi ดูดซับความทรงจำของเราจนแห้งเหือด 那笑容是夏季 na xiao rong shi xia ji รอยยิ้มในหน้าร้อนครั้งนั้นด้วย 你我的过去 ni wo de guo qu อดีตของเราสองคน 被順時針的忘记 bei shun shi zhen de wang ji ถูกลืมไปพร้อมๆกับที่เข็มนาฬิกาเดิน 缺氧过后的爱情 que yang guo hou de ai qing ความรักที่ขาดออกซิเจนหล่อเลี้ยง 粗心的眼泪是多余 cu xin de yan lei shi duo yu หลั่งน้ำตาไปก้อคงไร้ประโยชน์ 我知道你我都没有错 wo zhi dao ni wo dou mei you cuo ฉันรู้ว่า ไม่ใช่ทั้งเธอและฉันที่ผิด 只是忘了怎么退后 zhi shi wang le ze me tui hou เราแค่ไม่รู้จะถอยหลังกลับไปเรื่มใหม่ยังไง 信誓旦旦给了承诺 xin shi dan dan gei le cheng nuo คำสัญญาที่เคยให้กันไว้อย่างมั่นหมาย 却被时间扑了空 que bei shi jian pu le kong กลายเป็นสิ่งไร้ค่าตามกาลเวลา 我知道我们都没有错 wo zhi dao wo men dou mei you cuo ฉันเข้าใจ ไม่ใช่ความผิดของเราทั้งสองคน 只是放手会比较好过 zhi shi fang shou hui bi jiao hao guo เพียงแต่การปล่อยเธอไปคงจะทำให้อะไรๆดีขึ้น 最美的爱情回忆里待續 zui mei de ai qing hui yi li dai xu ความรักที่สวยงามนั้น จะยังคงอยู่แต่ในความทรงจำของฉันตลอดไป February 14 Valentine's Dayวันนี้ก้อวันวาเลนไทน์สินะ
อืมม ก้อไม่มีไรมาก จะมาอัพนิดๆหน่อยๆในโอกาสพิเศษละกัน
วาเลนไทน์ปีนี้ ก้อ เปนวาเลนไทน์แรกของเด็กเดียร์กับเด็กโจ
เราก้อ ทำชอกโกแลตเขียนข้อความเล็กๆน้อยๆ ให้
แล้วก้อการ์ดฮอลมาร์กแสนแพงงง (ใช้บัตรลดไม่ได้อีกแน่ะ เคืองๆ) อีกใบนึง
ส่วนเด็กโจ เดอะ ง่อย เมื่อวานพาไปเซนทรัลชิดลม เดินวนไปไปวนมาแถวที่เค้าขายหมีฮอลมาร์กวันวาเลนไทน์
แล้วถามเราว่า ตัวไหนน่ารัก เราก้อแบบ ถามทำไม
หันมายิ้มแห้งๆ บอก เลือกสิ จะซื้อให้วันวาเลนไทน์
ฮึ่ม ฮึม ฮึ่ม จะเคืองดีมั๊ยเนี่ย
จะซื้อให้ก้อมาบอกทำไมเนี่ย ไม่เซอร์ไพรส์เอาซะเลย แถมยังเลือกเองไม่ได้อีก เฮ้ออ
วันวาเลนไทน์ หรือวันพิเศษไหนๆ พี่โจก้อยังคงเป็นพี่โจอยู่ดีล่ะน้า
เลยเลือกตัวที่นั่งอยู่บนหมอนหัวใจแล้วกอดกัน น่ารักดี
พี่โจตั้งชื่อว่า คุมะจินกะพี มีชื่อจริงว่า ธันญา กะ ปกรณ์ (เกี่ยวกันมั๊ยเนี่ยย)
ก้อประมาณนี้แหละ ไม่มีอะไรพิเศษอ่ะนะ
เพราะพี่โจ ก้อแบบนี้แหละ ทำอะไรหวานๆไม่ค่อยเปน ก้อซื่อ(บื้อ)ไปเรื่อยเปื่อย
คบกันมาครึ่งปีนิดๆ ก้อยังไม่เปลี่ยน
แต่ก้อนั่นแหละนะ ที่ทำให้พี่โจไม่เหมือนคนอื่น พิเศษกว่าคนอื่น
ถึงคบกันจะมีทะเลาะกัน..งอนกันเปนประจำ
ไม่ค่อยมีอะไรคล้ายกันเท่าไหร่ คิดอะไรก้อไม่ค่อยเหมือนกัน
แต่ก้อเปนคนที่ทำให้หัวเราะได้ ทำให้ยิ้มได้ มีอะไรขำๆที่นึกไม่ถึงมาเล่นกะเราตลอด
เปนคนสำคัญ ที่เราอยากอยู่ด้วย อยากทำอะไรดีๆให้ อยากให้มีความสุข
เอาเปนว่า ดีใจที่ได้เจอกัน รู้จักกัน และคบกันจนทุกวันนี้ก้อแล้วกัน
ทุกๆคนก้อ แฮปปี้วาเลนไทน์ นะ มีความสุขมากๆ สมหวังในความรักกันถ้วนหน้านะจ๊ะ
อืมมม ทิ้งเพลงเพราะๆไว้ละกัน เปนเพลงที่ชอบมาก น่ารักดี เนื้อเพลงแอบตรงนะเนี่ย ฮ่าๆ
วันนี้ฉันมีเธอ
ก็ไม่รู้ว่าอะไรทำให้เราได้พบกัน ทั้งที่มันไม่น่าจะเป็นไปได้
เธอก็มีโลกของเธอ ต่างกับฉันมากมาย เหมือนไม่มีอะไรเลย ที่คล้ายกัน แต่ถามว่าชอบเธอไหม สบตาแล้วถูกใจไหม
ก็ตอบว่าใช่ เป็นอย่างนั้น จะเป็นลิขิตจากฟ้า หรือว่า ปาฏิหารย์
อะไร ยังไงก็คงไม่สำคัญ เท่ากับวันนี้ฉันมีเธอ
เธอไม่เป็นอย่างที่ฉันคิด เธอไม่ใช่คนที่ฉันฝัน แต่เธอเป็นมากกว่านั้น เธอคือคนที่ฉันรัก
ก็ไม่รู้ว่าอะไรทำให้เราได้พบกัน ทั้งที่มันไม่น่าจะเป็นไปได้ เธอก็มีโลกของเธอ ต่างกับฉันมากมาย เหมือนไม่มีอะไรเลย ที่คล้ายกัน แต่ถามว่าชอบเธอไหม สบตาแล้วถูกใจไหม
ก็ตอบว่าใช่ เป็นอย่างนั้น จะเป็นลิขิตจากฟ้า หรือว่า ปาฏิหารย์
ฉันเองก็ไม่เคยเข้าใจ
แต่ถามว่าชอบเธอไหม สบตาแล้วถูกใจไหม ก็ตอบว่าใช่ เป็นอย่างนั้น จะเป็นลิขิตจากฟ้า หรือว่า ปาฏิหารย์
อะไร ยังไงก็คงไม่สำคัญ เท่ากับวันนี้ฉันมีเธอ
เท่ากับวันนี้ฉันมีเธอ และจะขอมีเธออยู่อย่างนี้ February 10 โครงวันเสาร์วันนี้ไปทำโครงวันเสาร์ของชมรมสลัมมา
เป็นโครงวันเสาร์ครั้งที่สามของเราล่ะ คราวนี้ไปบ้านเด็กที่ตรงข้ามรัดสาด
เพิ่งรู้เหมือนกันว่ามีบ้านเด็กอยู่ตรงนั้นด้วย
ก้อไปสอนน้องประดิษฐ์หน้ากาก
น้องยังเล็กๆอยู่เลย โตสุดก้อแค่เจ็ดขวบเองอ่ะ
ตอนแรกๆน้องๆก้อยังเชื่อฟังๆ พอเริ่มได้ทำหน้ากาก ก้อตามประสาเด็ก อยู่ไม่สุข
วาดยังไม่ทันเสดก้อจะระบายสี วิ่งไปวิ่งมา ฮ่าๆ เด็กน้อยหนอ
เตรียมโครงไว้อีกสองสามโครงด้วย แต่เวลาไม่พอ น้องๆต้องไปอาบน้ำ เลยได้ทำแค่หน้ากาก
แงๆ อุดส่าไปหารูปมาให้น้องระบายสี มีซินนาม่อนโรวด้วย (ที่จิงตัวเองอยากระบายเอง ฮ่าๆ)
เสดแล้วเราก้อกลับมาเลี้ยงไอติมน้องๆเภสัชที่มาช่วยโครง ร่วมด้วยช่วยกันจ้วงไอติมบัญชีฮ่ะ
แล้วก้อไปกินเซนต่อ เสี่ยสุยบอกว่าจะเลี้ยงๆ (ออกให้ครึ่งนึง)
สั่งมาก้อเยอะนะ อีแร้งก้อลง แต่รู้สึกกินไม่ค่อยอิ่มไงไม่รู้ งงๆ
ระหว่างกินฮามาก มีซุปมิโสะ เลยเอามาทำเปน ซุปสาบาน โดยเราเปนประธาน
แอบดีใจ ได้กินก่อน สะอาดปลอดภัย ไม่มีขี้ปากชาวบ้าน
สรุป กรำมาก มันเล่นให้วนกินกันทุกคน แล้วคนที่กินคนแรกต้องกินที่เหลือให้หมด
ง่ะ กรำจิงๆ แต่ก้อกินๆไป ด้วยเลือดโซ๊ยตี๋มันร้อน (ไม่เกี่ยว ฮ่าๆ)
กินเสดไปสอนพาสาญี่ปุ่น ไปร้าน...อืม ชื่อไรหว่า ซิลวาแลน(?)ที่เปนร้านตุ๊กตากระต่าย หมี หมา หมู แกะน้อยทั้งหลายแหล่
น่ารักมาก มีแต่พ่อแม่พาเด็กน้อยต้อยเลี้ยงมา เพราะมีลานของเล่นในนั้นด้วย
สอนๆไปให้เด็กโจฟังเทป กรู๊ส์ก้อง่วงๆ ก้อหลับคาโต๊ะเลย
เปนครูที่ง่อยมาก ถึง มากที่สุด
เสดแล้วไปเดินซุปเปอร์อิเซตัน ดูลาดเลาของที่จะซื้อมาทำหม้อไฟกะเพื่อนๆ
เจอสาหร่ายรูปคิตตี้ด้วยอ่ะ โคดน่ารัก เปนหน้าคิตตี้เลยอ่ะ มีสามสี
แง๊ เค้าอยากกินสาหร่ายคิตตี้ (เพื่ออออ)
เสดก้อยังจะแวะไปเซนจนได้ (เด๋วนี้เปนเหมือนบ้านหลังที่สอง รองจาก เซนทรัล ชิดลม)
แล้วก้อชอปอีกละกรู
ยังดีที่ลงไปเคาน์เตอร์จูซซี่ ตุ้มหูที่ลดราคาอยู่หายไปละ นึกว่าลดถึงสิ้นเดือน
จะว่าเสียใจก้อเสียใจนะ แต่ดีใจก้อดีใจ ไม่ต้องเสียเงินซื้อ
เดือนนี้กระจุยกระจายมาก เปนเพราะห้างมันลดราคา แถมมีบัตรลดที่ไปจับมาตั้งแปดใบ
ทำให้เงินที่ว่าจะเก็บๆสุดท้ายก้อไม่เหลือ แถมเหมือนจะติดลบ
เพราะดันไปฝากพี่มุกซื้อแอนนา ซุย จากฮ่องกงมาอีก
แล้วก้อค่าอุปกรณ์ วัตถุดิบทำชอกโกแลตง่อยๆ ปาไปหลาย
ทำไมกรูเปนคนเยี่ยงนี้ ช้อปอย่างเมามายไร้สติ
นี่ยังไม่ครึ่งเดือนเลย ง่อยก้อลงแก่กรู๊ส์อีกแล้ว
ชาตินี้จะก่อร้างสร้างตัวได้มั๊ยเนี่ย เงินก้อไม่เคยเก็บ อนาคตดูมืดมนจริงๆ
ก้อจบหนึ่งวันง่อยๆของธันญาไปตามระเบีบบ ดัดจ๊ะ
February 07 ซึ้งน้ำใจจิงๆโอ้ว เรามีเรื่องซึ้งมากมายมาอัพล่ะวันนี้
เรื่องซึ้งๆที่เกิดจากความง่อยของเราเนี่ยแหละ
คือวันก่อนซื้อบัตรรถไฟใต้ดินอันใหม่ แบบรายเดือนแปดร้อยบาท แล้วลืมเอาบัตรอันเก่าออกจากกระเป๋า
ทีนี้เมื่อวานเดินผ่านตู้รับบริจาคบัตรเก่าที่สุทธิสาร เอาเงินไปช่วยเหลือผู้ประสบภัย เราก้อเลยจะเอาไปหยอด
เปิดกระเป๋าตังค์ออกมา เอ๊ะ มีสองใบ ใบไหนหว่า ใบนี้มั้ง หยิบหยอดลงตู้ไปโดยไม่คิดอะไร
เมื่อเช้าจะไปเรียนคอมโป ลงรถใต้ดินที่ห้วยขวาง อ่าว บัตรใช้ไม่ได้ ทำไมอ่ะ
นึกขึ้นได้ ห๊าสสส์ สงสัยเอาอันที่พึ่งซื้อให้ไปบริจาคซะแล้ว ทำไมง่อยอย่างงี้
ไปติดต่อพี่พนักงาน เค้าก้อบอกว่าเด๋วจะติดต่อสถานีสุทธิสารให้ค้นให้
เรารู้สึกเซงมาก เสียดาย ตั้งแปดร้อยบาทแน่ะ ทำไมถึงซวยเยี่ยงนี้ กรูนี่มันง่อยอินฟินิตี้จิงๆ
ขากลับเราขึ้นที่สุทธิสาร ก้อไปติดต่อพี่พนักงานที่นั่นอีกครั้ง พี่เค้าบอกว่า
เค้าได้รับการติดต่อมาแล้ว แล้วก้อค้นตู้บริจาคให้แล้วด้วย แต่ไม่มี
ง่ะ มันจะเปนไปได้ไง ก้อเพิ่งหยอดไปเมื่อวานเอง ถ้าผีไม่ได้หลอก มันต้องยังอยู่ดิ๊ ฮือๆ
เราก้อแบบ หรอคะ ง่ะ แต่เพิ่งหยอดไปเองเมื่อวานนะคะ แต่ก้อไม่เปนไรค่ะ (ในใจนี่น้ำตาไหลเป็นน้ำตก ซู่ๆๆ)
พี่เค้ามองเราอย่างสงสาร เลยบอกว่า จะไปเรียกพี่พนักงานคนที่ตรวจไปมาตรวจให้ใหม่อีกครั้ง
โอ้ว เราเกรงใจเค้ามาก บัตรเก่าตั้งหลายร้อยใบ ต้องมานั่งตรวจทีละใบ บอกพี่ไม่ต้องลำบากก้อได้
เค้าก้อยิ้มให้เรา บอกว่า ไม่เป็นไรครับ พี่ก้อเสียดายแทน ตรวจดูอีกทีก้อได้
แล้วพี่เค้าก้อไปแงะกล่อง เอามาตรวจทีละใบ พี่พนักงานที่เหลืออีกสองคนก้อมาช่วย
ตรวจไปเกินครึ่งก้อยังไม่เจอ พี่คนใส่แว่นคนนึงเค้าก้อพึมพำว่า "ขอให้เจอทีเถ๊อะ สงสารน้องเค้า"
เรานี่ซึ้งอ่ะ ทั้งๆที่เราไม่ดีเองแท้ๆที่เอาไปหยอดผิด เค้ายังช่วยเราหาขนาดนี้
หาไปอีกซักพัก พี่คนใส่แว่นก้อตะโกนเสียงดัง "เจอแล้วๆ"
พี่คนอื่นก้อแบบ จิงง่ะ เอามาตรวจดู แป่ว ผิดอัน หมดอายุแล้ว
พี่เค้าก้อขำใหญ่ "อยากเปนฮีโร่หรอแก มั่วจิงๆแกเนี่ย ฮ่าๆๆ" แล้วก้อหาต่อ
หาไปจะหมดกอง ก้อยังไม่เจอ เฮ้อ ผีอำแล้วล่ะเนี่ย มันหายไปได้ไงฟระ ก้อหยอดลงกล่องเมื่อวานแท้ๆ
พี่ๆเค้าก้อยังหาต่อไป ไม่บ่นไม่ทำท่ารำคาญเราเลย ยิ้มให้เราตลอด
หมดกองของพี่คนนึงแล้ว พี่เค้าก้อยิ้มให้เราบอกว่า ไม่มีจิงๆ
ง่า เราก้อแบบ ไม่เปนไรค่ะ ขอบคุณมากจริงๆที่ช่วยหา
วินาทีนั้น "เจอแล้ววว อันนี้ชัวร์ป๊าบบบบ" พี่คนใส่แว่นตะโกน
เอามาตรวจ ใช่เลย บัตรเพิ่งซื้อไปเมื่อวันที่สองเดือนนี้ บัตรของเราเอง
โอย ซึ้งมาก พี่ๆเค้าก้อดีใจกันใหญ่ บอกว่าสงสัยตอนนั้นตรวจแล้วสะเพร่า เลยไม่เจอ
เรานี่แบบ ดีใจสุดๆ ขอบคุณแล้วขอบคุณอีก พี่เค้าก้อบอก ไม่เปนไร ยินดีครับๆ
เส็ด เค้าบอก น้องรอแป๊บนะ ขอถ่ายรูปไว้เปนที่ระลึกหน่อย จะเอาไปทำรายงานส่งหัวหน้าว่าทำความดี
ฮ่าๆ ขำมากเลย เราก้อเลยยืนรอพี่เค้าไปเอากล้อง
ซักพักพี่เค้าออกมา บอกว่าหัวหน้าบอกไม่ต้องถ่ายหรอก เพราะเป็นความสะเพร่าของพนักงานเองที่หาไม่ดีแต่แรก
เหอๆ เราก้อขำ บอกว่า เราเองต่างหากที่ไม่ดี เอาไปใส่ผิดทำให้เดือดร้อนกันไปทั่ว
พี่เค้าก้อบอก ไม่เปนไรๆ ดีใจด้วยที่เจอ
ทั้งๆที่ตอนแรกรู้สึกแย่มาก ว่า ทำไมซวยเยี่ยงนี้ เซงมากมาย
แต่พอได้เห็นน้ำใจคนไทย น้ำใจที่เต็มใจช่วยเหลือผู้อื่นด้วยรอยยิ้มของพี่ๆที่รถใต้ดินวันนี้ เราซึ้งมากๆ
ในเรื่องแย่ๆ ก้อยังมีเรื่องดีๆอยู่ เราก้อได้บัตรคืนมาจากน้ำใจงามๆของพี่พนักงานที่ช่วยเราหาจนใบสุดท้าย
ขอบคุณมากจิงๆค่ะ หนูซึ้งมากมายยยยยยยยยย
โลกเรายังมีอะไรสวยงามอยู่อีกเยอะ มีคนดีที่มีน้ำใจอยู่อีกมากมาย ได้รับรู้แค่นี้เราก้อมีความสุขแล้วล่ะ February 04 歩いてるเฮ้อ จากการอัพสเปซแบบเซ็งชีวิตสุดๆไปเมื่อคราวก่อน
ทำให้เพื่อนๆและคนอื่นเปนห่วง ขอโทดน้าทุกคน
ศุกร์เสาร์ที่ผ่านมาเราก้อนอนกลิ้งหน้าจอคอม ดูโน่นดูนี่เรื่อยเปื่อย แล้วก้อออกไปเที่ยว ร้องเกะ กินสะบั้นหั่นแหลก
ทำให้รู้สึกสบายใจขึ้นแล้วล่ะ
เมื่อวานมีนัดเที่ยวกะเพื่อนๆฮิวแม่นทำรายงาน เราก้อไปเกะกัน เหอๆ
พวกเพื่อนๆเพิ่งเคยมาที่นี่ เลยตื่นเต้นกันใหญ่
มีร้องแข่งกันเอาคะแนนอีก ว่าใครจะได้คะแนนเยอะสุด
สรุป ร้องไปหลายๆเพลง ทำให้เรารู้ได้ว่า ไอเครื่องคิดคะแนนอ่ะ มันมั่วแหลก เพราะบางเพลงเปิดมายังไม่ได้ร้องเลย ปิดไปก่อน มันขึ้นมาว่า ได้สิบคะแนน
ง่อยจิงๆ เชื่อถือไม่ได้เลย ฮ่าๆๆ
ร้องกะพวกฮิวแม่นเสด เรากะเกดก้อไปเปิดห้องต่ออีกห้องนึง
ป๋าโจเลี้ยงนั่นเอง กร๊ากกกกก
แล้วพวกดาว ยูต่วย ซี แจน ก้อตามมา ร้องกันสามชั่วโมง มันส์มากมาย
ฮาไอซีอีกแล้วเหอะ ไม่มีเพลง "ผัวข้าใครอย่าแตะ" ให้ร้องแล้ว มันก้อหาเพลงอื่นมาร้องจนได้
เพลงชื่ออะไรน้า "สมศรี" หรือไรประมาณเนี้ยแหละ
"ข่าวคราวเงียบหายไปสองสามปี นึกว่าไปได้ดี โอ้ศรีน้องไปขายตัว"
กร๊ากกก ซี กรูขอมอบตำแหน่งราชินีเพลงย้อนยุคให้มรึงส์ไปเลยนะ ร้องได้ทุกเพลง ทุกยุคสมัยจิงๆ
ร้องเสดก้อแยกย้าย เรากะพวกดาวก้อไปเอสพลานาดต่อ
ไปกินทาโกยากิ แล้วก้อราเม็งที่น้องปอแนะนำมา บอกว่าเปนสูตรนีงาตะ
อืมมม พอไปกินก้อเข้าใจละว่าเกิดอะไรขึ้น
ที่ร้านมันมีจอทีวีอยู่ โชว์การทำราเมงกระดูกหมู สูตรของจังหวัดนีงาตะ
ซึ่งมันไม่ได้เกี่ยวอะไรกะร้านนี้เลย มันเอามาโชว์เฉยๆ
แป่วววววววววววววววววววววว
ซุปราเมงก้อสูตรไทยแท้ๆนี่แหละ แต่เส้นร้านนี้ทำสดๆ เส้นก้อเลยอร่อยกว่าซุป
วันหลังไปคงกินแต่นานิแบบเย็นแล้วล่ะ เส้นมันเหนียวนุ่ม สดดี (พี่โจสั่งมาฮ่ะ ยากความดีความชอบให้)
กินเสดเดินเล่นย่อย (อิ่มมาก อิ่มจนต้องเอาเสื้อหนาวมาใส่ปิดพุงง่อยๆ) แล้วก้อสอนพาสาญี่ปุ่นต่อที่ร้านไอติม
จบหนึ่งวันที่สนุกสนาน
วันนี้ตื่นมา นึกได้ว่ามีรายงานฟิค รายงานฮิวแม่น การบ้านคอมโป สอบฟิคชั่นพุ่งนี้ แล้วก้อสอบฟังและเทสย่อยคอนเวอร์ญี่ปุ่นวันอังคาร
แค่คิดก้อเหนื่อยแล้ว เฮ้อ
แต่ก้อจะค่อยๆทำไปแหละ
มีกำลังใจนิดนึงเพราะไปรื้อกระเป๋าเอาคูปองส่วนลดที่มีอยู่มาดู
มีอยู่แปดใบ ของเซนทรัล เจ็ดใบ ของเซนอีกหนึ่งใบ
หลั่นล้า มีสิบห้าเปอร์เซนต์รวมกันแล้วตั้งสามใบ (ใช้ไปแล้วใบนึง ซื้อชวารอฟสกี้ของพี่โจ แง)
เงินเดือนค่าสอนออกเมื่อไหร่ จะไปช้อปแหลกเลย เหอๆ
อยากได้ตุ้มหู แหวนแอนนา ลิปกลอสด้วย
คิดแล้วมีความสุข อยากไปช้อปเร็วๆ
ขอให้ไม่ใช้เงินหมดซะก่อน แล้วเหลือเงินไปช้อปด้วยเห๊อะ สาธุ
มีกำลังใจแล้ว เราก้อไปทำงานดีกว่า ชะเอิงเงิงเงย
ป.ล. ขอบคุณมากนะเว้ยนังหมีที่คอยรับฟังและให้กำลังใจเสมอ รักแกที่สุด
ป.ล. 2 เด๋วจะลองเอาตุ้มหูที่หายๆไปมาใส่คนละข้างแบบที่ป๋าเมธ์แนะนำนะฮะ จะได้แนวสุดโต่งไปเลย
ป.ล. 3 พี่ปิงก้อดูท่าทางเครียดไม่แพ้กันเลยนะเนี่ย โปรเจคก้อสู้ๆพยายามเข้าค่ะ
ป.ล. สุดท้าย ทิ้งเพลงนี้ไว้เปนกำลังใจให้ตัวเองและทุกคนที่กำลังเหนื่อย หรือท้อนะ เดินต่อไปกันเถอะ คงมีอะไรดีๆรอเราอยู่ในวันข้างหน้าบ้างแหละ เนอะ
歩いてる ： モーニング娘。
歩いてる
その先の空へ まだ見ぬ未来へ 胸に愛を抱いて 「遅い」なんて 決めつけなど 耳を貸さずに いつの時代（とき）も 正義がある 瞳を閉じて 世界中の歌が 聞こえるような距離になるさ 歩いてる 一人じゃないから みんながいるから 切に平和願って 歩いてる Ｎａ ＮａＮａ・・・・・ Ｎａ ＮａＮａ・・・・・ Ｎａ ＮａＮａ・・・・・ 歩いてる 「若い」なんて まあ一種の ほめ言葉だよ いつの間にか 笑いあえる 時がくるだろう その言葉があれば 元気になれる 君の言葉 歩いてる その先の空へ まだ見ぬ未来へ 胸に愛を抱いて 歩いてこう 澄み切った空気を 新鮮な贅沢を あたりまえの自然を |
|
|
