| ☆Dear☆ディア☆'s profile☆DeaR☆ディア☆PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
March 28 สาวออฟฟิศงงล่ะสิ ว่าสาวออฟฟิศอะไร
งงตัวเองเหมือนกันอ่ะ ฮ่าๆ
ไม่หรอก จิงๆ ก้อคือ เรา เนี่ยแหละ
เมื่อวานไปเปนสาวออฟฟิศมา
เตร่ง เตรง เตรง เตร๊ง
คือเรื่องของเรื่องมีอยู่ว่า สองวันก่อน น้องปอร์โทรมาหา บอกว่า มีงานแปลเอกสารภาษาญี่ปุ่น
น้องเค้าไปทำมาแล้ว แต่พุ่งนี้ไม่ว่างไป เพราะต้องจัดกระเป๋าไปญี่ปุ่น ให้เราไปทำแทนหน่อย ได้มั๊ย
มันคือ แบบสอบถามเกี่ยวกับการลงทุนของชาวต่างชาติในประเทศไทย
โว้ยยยยย ขอโวยวายยยยยยยยยย
ง่ายมากเลยนะนั่น ดูง๊ายง่ายจิงๆ ศัพท์คงเบๆ ไม่ต้องเปิดดิคให้เมื่อยมือเรย เน๊อะ (ประชด)
เราเริ่มไม่อยากทำ มันดูแบบเกินความสามารถสุดๆ
น้องปอร์บอกว่า ได้เงินด้วยน้าๆพี่เดียร์
อืมมมม เท่าไหร่ล่ะ
สามร้อยห้าสิบบาท
ย้ำ
สามร้อยห้าสิบบาท ทำทั้งวัน เก้าโมง ถึง ห้าโมงเย็น
เตร่ง เตรง เตรง เตร๊ง
โน้ววววววววววววววว อะไรกัน งานยากขนาดนี้ ให้เงินไม่คุ้มกะค่าเหนื่อยเลยอ่ะ
น้องปอร์ก้อบอกว่า มันน้อยอ่ะ น้อยมาก แต่ก้อไปทำช่วยๆเค้า
น้อยมากกกกกจิงๆอ่ะ
เราไม่เคยแปลเอกสารก้อจิง แต่เคยเปนล่ามมาสองสามครั้ง ได้เงินอื้อออออเลย
นี่แปลเอกสารทั้งวัน ได้สามร้อยห้าสิบบาท
เฮ้ออออออออออ
โทรไปหาเพื่อนหลายคน ไม่มีใครว่างเลย ทั้งออม ดาว จัน หลิงก้ออยู่หาดใหญ่
สุดท้ายเจอเล้งในเอม เลยได้เล้งไปเปนเพื่อน ดีจายมากกก ไม่อยากไปคนเดียวเลย
สุดท้ายเลยรับไปทำ เพราะไม่มีคนอื่นทำจิงๆ ไหนๆก้อว่างอยู่บ้าน
ไปทำที่ตึก ศศินทร์ ที่จุฬา แถวมาบุญครอง เกิดมาก้อเพิ่งเคยรู้ว่ามีตึกนี้อยู่ในโลก
ไปถึงเก้าโมงนิดๆ (ตื่นสายอีกแล้ว บวก หลงทาง)
พี่เค้าก้อเอางานมาให้ กองหนาสองกอง แปลส่วนที่เค้าตอบมาเปนพาสาญี่ปุ่น เปนไทย หรือ อังกิด
ที่แย่คือ ส่วนใหญ่เปนลายมือเค้าเขียนเอง อ่านไม่ออกโว้ยยย อ่านยากมากกกกกก
แล้วก้อ ง่ายมากเลยนะ แปลเหตุผลว่าทำไมท่านถึงคิดมาลงทุนในประเทศไทย
เพราะความมั่นคงของรัฐบาล (หรอ) เพราะการขยายตัวของตลาดรถยนต์ในประเทศไทย
โห ง๊ายง่าย เหนปุ๊บแปลได้ปั๊บ
นั่งทำกะเล้งสองคนในห้องกระจก (ฮ่าๆๆ เหมือนนางในห้องกระจกเลย)
เหมือนมีออฟฟิศเปนของตนเรยทีเดียว แต่ขอบ่น แอร์หนาวมาก ยิ่งกว่าขั้วโลก หนาวไปไหน
พักกลางวันไปกินข้าว เหมือนสาวออฟฟิศเรยจิงๆ
กลับมาพอบ่ายสองก้อแปลเสร็จหมดทั้งกอง
อืมมม แปลเสร็จใช่ว่าจะรอดแล้ว มีอีกงานนะ คืออะไรรู้มั๊ย
มีบางส่วนของแบบสอบถามที่เค้าตอบไม่หมด หรือ เว้นไม่ได้ตอบ
เลยต้องโทรไปถามเค้าอีกที ไปคุยกะคนญี่ปุ่นให้ทำแบบสอบถาม
อืมมม โทรไปหาประธานบริษัทธุรกิจคนญี่ปุ่น ง่ายมากเลยนะ ง่ายจิงๆ ยังกะโทรไปคุยกะเพื่อนที่ญี่ปุ่น
โว๊ยยยยยยยยยยยยยยยยย
นั่นมันต้องใช้ศัพท์ชั้นสูงบรรลัย สุภาพขั้นสูงสุด ถ่อมตัวขั้นสูงสุด ที่มีในภาษาญี่ปุ่นเลยนะนั่นนนนน
พี่เค้าเอามาให้โทรบริษัทนึง เปนแซมเปิ้ล แล้วก้อมายืนกดดันดูเราโทรกัน ไม่ค่อยไซโค
เรานี่รู้สึกอยากมุดแผ่นดินหนีมาก ง่อยสุดๆ แต่ก้อกดโทรศัพท์ไป
ขอสายประธานบริษัท แล้วก้อ ลุย (โดยมีคนยืนอยู่รอบๆคอยกดดัน ฮึๆๆ)
คนแรกผ่านได้สบาย เค้าจำแบบสอบถามได้ ถามแป๊บเดียวก้อได้คำตอบ แถมเค้าพูดจาใจดีด้วย เลยค่อยยังชั่ว
ผ่านไปหนึ่งรายแบบ อึ้งๆ ว่าเค้าฟังเรารู้เรื่องด้วยหรอ
พี่ๆเค้าเลยออกไป ปล่อยเราโทร
สรุปว่า ทั้งบ่ายที่เหลือนั่นก้อนั่งโทรไป โทรไม่ติดบ้าง ไม่อยู่บ้าง ไม่ยอมตอบก้อมี
เฮ้อ เลิกงานห้าโมง (กว่าๆด้วย) ได้เงินมาสี่ร้อย (เพิ่มมาตั้ง ห้าสิบบาท แน่ะ)
พี่เค้าบอกว่า วันศุกร์นี้มาทำอีกได้มั๊ย อืมม ไม่อยากมาเร้ย งานหนัก เงินน้อย
พี่เค้าแบบ ไม่มีคนช่วยพี่แล้วจิงๆๆนะ ช่วยหน่อย เราก้อเออ ออ ไป อีกครั้งเดียวเท่านั้น ไม่ทำอีกแร้วนะเฟร่ยๆ
เลิกงานแล้วรู้สึกหมดแรง ปวดหัว มึน (สมองง่อยๆถูกใช้งานเยี่ยงทาส)
นั่งรถไฟฟ้าไปบ้านครอบครัวเจ้านายคนญี่ปุ่นของพี่โจ
ไปฝากตัว ฮ่าๆ เปล่าหรอก เค้าเพิ่งมาถึง ยังไม่รู้จักใคร ไม่รู้เรื่องอะไร พั่โจเลยไปแนะนำเราไว้ ให้โทรหาเผื่อมีอะไร
เสร็จแล้วก้อไปกินราเมงกัน พี่โจเลี้ยง เย้
มีข้าวหน้าเมนไทโกะด้วย โอ้ว สั่งๆๆ เหมือนอดอยากไม่ได้กินมานาน
กินแล้วยังไม่พอ สั่งเมนไทโกะเพียวๆมาอีกจาน ฟาดเรียบคนเดียว เพราะพี่โจกินไม่เปน
กินจนลูกปลามันคงไปเกิด และ ว่าย ในกระเพาะเรา หลายล้านตัว
หายเหนื่อยเรยนะ
รู้สึกเหมือนเพลง Thank you ของ Dido เลย ซึ้งมากมาย
ขอบคุณนะ เมนไทโกะ แสนอร่อย ขอบคุณนะ ชินอ้าย เตอะ พี่โจ
เด๋ววันศุกร์ก้อต้องไปเปนสาวออฟฟิศอีก เฮ้อ เอาเหอะ ได้ตังค์ ดีกว่าอยู่บ้านว่างๆ
เด๋วพุ่งนี้ไปเที่ยว แล้วเงินอีกสี่ร้อยที่ได้มา จะเอาไปช้อปให้สะใจ (ซื้ออะไรได้เราะ)
เพราะ เอมโพเรี่ยม มิดไนท์เซลล์ ฮ่าๆๆ
อยากไปเดินจิงจิ๊ง
ไปละ อัพมาย๊าวยาว บ๊ายบาย ดัดจ๊ะ March 23 ค่ายใหญ่ ที่เชียงใหม่อะแฮ่ม อะแฮ่ม ได้ฤกษ์งามยามดี หลังจากที่พักเหนื่อยไปวันนึงละ จะมาอัพเรื่องค่ายใหญ่ทีเพิ่งไปมา ก่อนที่สมองง่อยๆมันจะลบเลือนรายละเอียดความสนุกสนานในค่ายไปซะก่อน ฮ่าๆ
ก้อ ค่ายนี้ไปที่ อ.ฝาง จ.เชียงใหม่ โรงเรียน บ้านโป่งถืบ ซึ่งอยู่บนเขาที่แบบว่า กว่าจะขึ้นไปถึงยังกะเล่นรถไฟเหาะตีลังกา คดเคี้ยวเลี้ยวไปมาได้อีก ทำเอาน้องจ๋าถึงกับมึนเรยทีเดียวนะฮะ โรงเรียนก้อดีนะ แบบ ห้องนอนก้อนอนบนอาคารใหม่ แถมห้องน้ำก็สะอาดมาก แบบว่าโดยเฉพาะห้องน้ำครูอ่ะ เลยรู้สึกโล่งใจว่าคงอยู่ได้อย่างสบายใจ ค่ายนี้ดีอีกอย่างคือ ยุงไม่เยอะ แมลงก้อไม่ค่อยมี ไม่เหมือนค่ายที่ตากอ่ะแบบว่ามันมาเกาะรอบมุ้งรอเข้ามาเลยทีเดียว เรยไม่โดนยุงกัดเละเหมือนค่ายที่แล้ว แต่แอบเซงนิดส์นึง พอไปถึงวันแรกหน้าเห่อ ทั้งผื่นทั้งสิวขึ้นทั้งหน้าเลย งงมาก ไม่รู้ว่าแพ้"หมอกจางๆหรือควัน" หรือว่า แพ้น้ำกันแน่ ยิ่งอยู่ไปยิ่งหนัก กลุ้มใจมากมาย หน้ากรูง่อยอยู่แล้วง่อยลงกว่าเดิมอีก กลับมาแม่ต้องหามไปหาหมออย่างเร่งด่วนเรยทีเดียว
ส่วนตัวแล้วรู้สึกว่าค่ายนี้ชิ๊ลชิล เพราะน้องๆที่นี่น่ารัก ไม่ค่อยดื้อไม่ค่อยซน เลยไม่เหนื่อยเท่าไหร่ แต่มีชอบแอบนินทาพี่ๆเปนพาสามูเซออ่ะ โอ้ว เล่นเอาปวดหัว เพราะฟังไม่ออก ถามน้องว่าพูดอะไรน้องก้อไม่ยอมบอก ฮ่าๆ แต่ก้อขำๆดี แล้วน้องก้อชอบวง แคลช มากกก แบบว่าทุกคนเรียกกันว่า วง แมว เพราะ "แคท" แปลว่าแมว เหอๆ เพี้ยนกันเข้าไป มีกลุ่มน้องผู้ชายที่เอาแผ่นคาราโอเกะแคลชมาเปิดตอนเราเป็นสวัสดิ์อ่ะ แบบว่า นั่งปั้นบัวลอยไป ก้อฟังน้องโหยหวนเพลงแคลชไป แถมเพลงเดิมๆร้องเปนรอบที่ล้านได้ โอยยยย ช่วยด้วยเห๊อะ ฮ่าๆๆๆ
ค่ายนี้เราก้อได้เปนสวัสดิ์สองรอบนะฮ้า ไปถึงเช้าวันแรกก้อได้เปนเรย อยากบอกว่า หนาวมากกกกกกกกก หนาวสุดๆ เล่นเอานอนตาค้างไม่หลับทั้งคืนเพราะความหนาว แถมเอาเสื้อหนาวไปบางมาก ไม่ได้ช่วยเล้ย ตีสี่กว่าๆโดนปลุกไปทำกับข้าว ยืนปากสั่นกันกะน้องส้ม ฮามากมาย อากาศที่นั่นมันแปลกๆอ่ะ กลางคืนหนาวมากๆ กลางวันก้อโคดร้อน โอ้ว ร่างกายเลยงง ปรับตัวไม่ทัน นอนไม่ค่อยหลับด้วย วันแรกๆก้อมีโครง ก้อชิลๆแถๆไป เราต้องทำโครงฉีกกระดาษแปะกับแยกขยะ แถได้อีก แถไปเรื่อย เพิ่งรู้ว่าการแถมันเหนื๊อยเหนื่อยขนาดนี้ ขอคารวะพวกพี่ๆที่แถกันได้เก่งมากจิงๆ เด๋วต้องไปฝึกวรยุทธิ์มาใหม่นะฮ้า แต่โครงที่ฮาสุดคือ โครงกรดกะเบส มีสาวอักษรสามคน คือ เรา พี่ตาล บี ถูกจับไปอยู่โครงนี้ ทรึงงงงงงง แถไม่ออก เพราะไม่รู้เรื่อง แง๊ว ง่อยกินไปตามๆกันเลยนะฮะ
วันหลังๆก้อมีวอล์กแรลลี่กะกีฬาสี ก้อหนุกดีขำๆ ถึงน้องๆจะแอบจริงจังกันไปหน่อยก้อเหอะนะ แล้วก้อ group process เราก้อดูคนอื่นโดนขายกันไป เช่น สุยได้เปนพจมาน แอ๊ดเปนชายน้อย จุ้ยเปนนางฟ้า ฮ่าๆ ฮากันได้อีก เราก้อไม่มีไรมากเล่นเป็นคนใช้ของส้มโอ หรือ หญิงเล็ก ชื่อ เดียร์ศรี โดนฆ่าตายแต่ต้นเรื่องเรย ฮ่าๆ แล้วก้อรอบกองไฟขำมากๆ น้องส้มโอตีบทแตกสุดๆ ได้โล่ไปเลยนะคราวนี้เนี่ย
แล้วอีกอย่างที่ไม่พูดถึงไม่ได้คือ คิลเลอร์ คราวนี้เข้มข้นกันมาก เพราะเรา เกด บี ดันมีตำแหน่งกันหมดเรย เราเป็นตำรวจ เกดเปนเดวิล บีเปนแองเจิล ฮ่าๆ แล้วดันมาอยู่ด้วยกัน ฮ่ำหั่นกันสุดฤทธิ์ เราก้อเปนตำรวจที่นูบมาก คิลเลอร์รู้ตัวเลยไม่เข้ามาใกล้ เกมมันไม่เดินแล้วเลยต้องเฉลย ฮ่าๆ จบเกมไปแบบ งงๆ แล้วก้อมาเล่นคิลเลอร์คำต่อ ปกติเกมนี้เล่นทีไรก้อถูกฆ่าตายอย่างอนาถ ไม่เคยฆ่าใครได้เลย คราวนี้เราได้คำว่า เต้าหู้ทรงเครื่อง ฮ่าๆ ลองดูเล่นๆดันฆ่าได้จิงๆแฮะ แล้วโชคดีไปฆ่าพี่ธีร์ที่ฆ่าคนอื่นมาหลายคนแล้ว เลยได้ใบมาเลยอ่ะ จากนั้นก้อดำเนินการฆ่าอย่างสนุกสนาน ฆ่าวันละหลายคนเลย สะใจม๊ากมาก เกิดมาได้ฆ่าใครก้อคราวนี้ล่ะ ฮ่าๆ โรคจิตป้ะเนี่ย เหอๆๆ
สรุปว่า ค่ายนี้ สนุกมากกกก ประทับใจ เป็นค่ายแรกที่เราอยู่เต็ม ได้รู้จักเพื่อนใหม่ๆ คนที่เคยรู้จักแล้วก้อหนิดหนมกันมากขึ้น โดยเฉพาะน้องปีหนึ่ง กะ แก๊งค์พี่อักษร (เมาท์กันถึงตีสี่เรยทีเดียว ฮ่าๆๆ) ถึงวันหลังๆเราจะเหนื่อย จน เนือย ไปเรยเพราะเจ็บแผลร้อนในที่ปาก เจ็บจนกินอะไรทีน้ำตาแทบเล็ด นอนไม่ค่อยหลับด้วย แต่ก้อไม่เปนไร เราก้อยังหนุกหนานอยู่ดีนะฮ้า ไปค่ายนี้มีทั้งสมาคมลับของเรากะเกดกะส้ม (อยากรู้ล่ะซี แต่ไม่บอกหรอก อายยย) แล้วก้อแก๊งค์ แองจี้ๆ ที่ทุกคนรำคาญกัน ฮ่าๆ อยากบอกว่า ก่อนไปไม่เคยรู้จักแองจี้อะไรเนี่ยเลย ไม่เคยดู มาค่ายนี้ทั้งร้องทั้งเต้นได้เชียว และอีกอย่างคือ เตร่ง เตรง เตรง เตร๊ง ฮ่าๆๆๆ โคดฮาเรย เปนอะไรที่ใครเล่นมุกแป้กก้อจะโดน เตรงๆ กันไปตามระเบียบ น้องส้มโอ โดนบ่อยสุดเลยนะ ฮ่าๆ ขำมากมาย
อ้อ แล้วขากลับได้ไปเล่นน้ำตกด้วย ขอบอกว่า เปนครั้งแรกในชีวิตที่ได้เล่นน้ำตกนะเนี่ย (ลาวมากเรย เตรงๆๆๆ) สนุกมากกก เล่นเปนคนแคระเกาะหลังกันเปนรถไฟด้วย หนุกจิงๆ อยากไปเล่นน้ำตกอีกจังงงง
อัพมายาวม๊ากมาก ก้อขอจบเรื่องค่ายใหญ่ไว้ด้วยประการละฉะนี้ ชะเอิงเงิงเงย ปีหน้าพวกเราต้องไปทำค่ายกันเองแล้ว ก้อจะสู้ๆๆตายนะฮ้า
ป.ล. ลืมบอกไปว่า ค่ายนี้ก้อเปน "อุ๊นเหม่" หรือ คู่แท้ เดสทินี่ กะน้องเจ็ท อีกละ ตั้งแต่ค่ายเล็ก ค่ายกลาง จนค่ายใหญ่ เปนบัดดี้ เปนพาร์ทเนอร์กัน ตลอดดด อยู่กลุ่มคุยพัฒน์โยนปิงปอง ทำโครงก้อ ด้วยกันตลอดดดด ถ้าค่ายหน้าได้คู่กันอีก จะไปดูดวงด้วยกันแล้วว่ะ ว่าเปนอะไรกันมากรึเปล่า เผื่อเปนคู่แท้ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ
March 21 ただいま！กลับมาแล้วจ้า พ่อแม่พี่น้องทั้งหลาย
ไปค่ายใหญ่ของชมรม สลัม ที่อ.ฝาง จ.เชียงใหม่มา
สิบวัน วัน วัน วัน (เอคโค่)
ในที่สุดก้อได้กลับบ้านซะที
ดีจายมากกกกก
ก้อ หนุกหนานดีนะ ถึงจะเหนื่อยไปหน่อย
แอบโทรมสุดฤทธิ์ ผอมลงอีกแล้ว แง๊ว ดำขึ้นด้วย ง่อยมาก
มีเรื่องเล่าในค่ายมากมายก่ายกอง เด๋ววันหลังค่อยอัพ เยอะมาก
(ได้ข่าวว่า ค่ายเล็ก กะ ค่ายกลาง ก้อบอกว่า เด๋วค่อยอัพ แล้วก้อไม่เคยอัพเลย เหอๆๆ)
มีข้อความถึงคนหลายๆคนที่นี่ ระหว่างที่เรามะอยู่
น้องๆเอเอฟเอส ญี่ปุ่น>> พี่เดียร์ขอโทดน้า ขอโทดจิงๆ อุดส่าจะได้ไปส่ง เพราะแคนเซิลไม่ไปปักกิ่งแล้ว ยังมาติดค่ายอีก กลับมาช้าไปวันเดียว น้องๆไปกันแล้ว ฮือๆ พี่เวิ่นอ่ะ ลืมไปว่าไปค่ายตั้งหลายวัน กลับมาส่งไม่ทัน แล้วน้องๆที่โทไปหาน่ะ โทดทีที่ไม่ได้รับ เพราะบนนั้นมันไม่มีสัญญาณมือถือเรยอ่ะ พอลงมาในเมืองโทหาน้องๆก้อไปกันแล้ว เสียจายมาก โดยเฉพาะน้องโก้ ขอโทดจิงๆน้า กิ๊วๆ อย่าโกดกันนะ อุดส่าสัญญาว่าจะไปส่ง โอ๋ๆ เด๋วออนเอมมาคุยกันน้า ขอให้โชคดีได้โฮส ได้เพื่อนดีๆกันทุกคนน้าจ๊า
หงส์>> โอ้ว หงส์น้อย คิดถึงมากๆเลย ขอโทดนะไม่ได้โทรหาเลย กลับมาแล้วจ้า เด๋วเราไปเที่ยวกันสองคนน้า สัญญาๆ
ซีน้อย>> ขอบใจแกรมากนะเว้ยที่ดูเกรดให้ช้าน ผู้หลงวันลืมเวลาอยู่บนเขาบนดอย เด๋วเรามาเปนแก๊งค์กางเกง "อูฐหวาน" กันกะน้องปอร์อีกคนนะ ฮ่าๆ
เพ่ย โบ เจน กิฟท์ >> อยู่เมืองนอกก้ออย่าลืมคิดถึงกันบ้างเด้อเพื่อนฝูง คิดถึงพวกแกมากๆเรยนะเว้ยยยยย
พี่โจ>> เพิ่งเคยห่างกันนานขนาดนี้ครั้งแรก แหมๆ ไม่ต้องคิดถึงกันขนาดน้านก้อได้นะ ฮ่าๆ เดียร์ดีใจนะ ขอบคุณมากทุกข้อความ แม้บางอันจะขาดๆหายไปเพราะสัญญาณไม่มี และ เมซเสจเต็ม แล้วก้อ ขอบคุณนะเพลงที่ส่งมาให้ ตั้งแต่คบกันมา เปนของขวัญที่ซึ้งที่สุดเรยนะ เด็กโจ
ก้อ ประมาณเนี้ยแหละ เด๋วไว้มาอัพอีกทีถ้าว่างนะ ขอนอนก่อนเหอะ ฟื้นฟูสภาพโทรมๆนิสนึง
วันนี้อัพตัวใหญ่มาก เพราะดีใจที่ได้ กลับมาแล้ว เย้
ทาไดมะ ดัดจ๊ะ March 09 สิ่งที่ฉันทำได้จะมีมั๊ยนะ สิ่งที่ฉันทำเพื่อเธอได้บ้าง
จะมีมั๊ยนะ สิ่งที่ฉันทำ แล้วไม่ทำให้เธอเสียใจ
คนอย่างฉัน
คนที่ทำอะไรไม่ได้ นอกจากปลอบโยน แบ่งเบาความทุกข์ของเธอ
คนที่ทำได้เพียงเท่านี้
เพียงเท่านี้แท้ๆ
แต่เธอกลับไม่อยากรับความห่วงใยจากฉัน
เพียงเพราะ
เราสองคน ไม่เหมือนเดิมแล้ว
เพียงเพราะ
ฉันไม่ใช่ฉันคนเก่าในวันนั้น ที่เคยยืนเคียงข้างเธอ
เพียงเพราะ
คนที่ยืนเคียงข้างฉันในวันนี้ ไม่ใช่เธอ
ใช่มั๊ย
ที่ทำให้ฉันไม่มีที่จะยืนอยู่บนโลกของเธออีกต่อไป
ไม่รู้ว่า
จะต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหน
กี่วัน กี่เดือน กี่ปี
กว่าที่เธอจะยอมให้ฉันห่วงใยเธอ
กว่าที่เธอจะยอมให้ฉันปลอบเธอยามเธอเสียใจ
กว่าที่เธอจะยอมพูดคุยกับฉัน ในฐานะเพื่อนคนนึง
ช่องว่างที่เปิดไว้
กับเวลาสองปีที่ผ่านไป
มันคงยังไม่นานพอ
ที่จะทำให้อะไรๆดีขึ้น
ฉันเสียใจ
เสียใจมาก
เสียใจที่สุดท้ายแล้ว ก้อทำอะไรเพื่อเธอไม่ได้เลย
สุดท้ายแล้ว ก้อทำให้เธอเสียใจ
สุดท้ายแล้ว เราก้อต้องห่างกันไปอย่างนี้
สิ่งเดียวที่ฉันทำได้
คงเป็นการ ปล่อยเธอไป
ให้เธอทำในสิ่งที่เธอสบายใจ
โดยไม่ไปฝืนใจเธอ
ถ้าเธอไม่อยากคุยกับฉัน
ฉันก้อจะไม่บังคับเธอ
ถ้าเธอไม่อยากเป็นเพื่อนกับฉัน
ฉันก็จะไม่บังคับเธอ
แต่
ยังไง ฉันก้ออยากให้เธอรู้ไว้
ว่า
ฉันยังห่วงเธอเสมอ ไม่เคยเปลี่ยนแปลง
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ฉันจะยังคงอยู่ตรงนี้
จะปลอบเธอ เป็นกำลังใจให้เธอ
ถ้าเธอมีปัญหา ถ้าเธอทุกข์ใจ
ข้อร้องว่า
อย่าลืมนึกถึงฉัน
และไม่ว่า
ต่อจากนี้
ฉันจะต้องเจออะไรอีกมากมายแค่ไหน
จะเจอใครอีกเท่าไหร่
จะรักใคร จะอยู่เคียงข้างใครก้อตาม
ฉันรู้ดี และจะเชื่อตลอดไป
ว่า
คนที่รักฉันจริงๆ
ทำเพื่อฉันมากมาย
คนที่ดีกับฉันมากกว่าใคร
ก้อคือ
เธอ
ขอโทดนะ
ที่สิ่งที่ฉันทำได้
เพื่อคนที่รักฉันมากที่สุด
มีเพียงเท่านี้
March 04 วันดีๆของแก๊งค์สุกี้เห็ดเอมเคโอ้ววววว วันนี้เปนวันที่สนุกมากมากกกกกก ม๊ากมาก มากมาย
แบบว่าไม่อัพสเปซไม่ได้เลยทีเดียว มันสนุกมากจนอยากจดจำไว้
วันนี้เป็นวันนัดรวมตัวกันของแก๊งค์สุกี้เห็ดเอมเค
ด้วยเหตุผลหลากหลายประการ ดังจะกล่าวต่อไปนี้ (ทำไมดูเป็นทางก๊ารทางการ??)
ข้อแรกคือ สมาชิกแก๊งค์จะห่างแก๊งค์ชั่วคราวในปิดเทอมนี้ถึงสามคน คือ เพ่ย กะ โบ ไปจีน ส่วนสาวเจนไปเวิร์คที่อเมกา เลยเที่ยวเลี้ยงส่งก่อนไป
ข้อสอง เด๋วจะวันเกิดโบแล้ว เลยจะฉลองให้ก่อนที่เจ๊จะไม่อยู่ และ
ข้อสาม ปิดเทอมแล้วววววว อยากฉลองปล่อยผีกันซักทีนึงงงงง
แล้วมันก้อหนุกมากกก จนกลายเป็นวันแห่งความทรงจำของพวกเราทุกคนไปเลยล่ะ
เอาล่ะ จะแบ่งเปนตอนๆดีกว่า เพราะไม่งั้นเล่าติดกันจะเป็นพรืดยาวไม่จบไม่สิ้น
11:00 AM---Our Lunch @ U-Kitchen
ดูงงใช่ป้ะ ทำไมนัดกันทั้งที ไปกินแค่ยูคิทเช่น?
เอิ่ม ก้อไม่มีอะไรมากหรอก
ง่ายๆก้อคือ โปรแกรมต่อจากนี้ไป จะมีแต่เสียเงินทองกันมากมาย
พวกเราเลยตัดสินใจประหยัดกันแต่ต้นรายการ กินของถูก อร่อย และ อิ่ม ไว้เปนดี
ที่นี่มีเรื่องเปิ่นของนางสาวเกศวราด้วย ฮ่าๆ ขำมาก
เธอนึกว่าเธอลืมถุงของขวัญโบไว้บนรถเมล์
เลยวิ่งอุตลุดออกนอกร้านไป (ไม่รู้จะไปทำอะไร??)
แต่จิงๆแล้ว มันวางอยู่ข้างเก้าอี้ในร้านนั่นแหละ เหอๆๆ
เหวอเจ๋อได้อีก เกือบโดนเพื่อนๆแกล้งต่อแล้วแหละ แต่สงสารนะเนี่ย ฮ่าๆ
13:00 PM --- To The Coolest Cake Shop In Town, Agaligo!!
หลังจากที่เพื่อนๆติดใจร้าน โกแก๊ต ที่ไปเลี้ยงกันปิดเทอมคราวที่แล้ว
มีกระแสเรียกร้องว่า อยากไปร้านสวยๆไฮโซกันอีก
คราวนี้เลยเลือกไปกินที่ร้านเค้ก อะกาลิโก ที่สุขุมวิท
แบบว่า ถ้าใครเคยไปคงไม่ต้องบรรยายถึงความฮิโซโบแดงของร้านนี้
แต่ใครยังไม่ได้ไป โอ้ววว ท่านพลาดอะไรสวยงามไปอย่างน่าเสียดาย
เด๋วได้รูปจากหงส์แล้วจะเอามาลงสเปซ โชว์ความเริ่ดของร้าน
คือเปนร้านที่ตกแต่งแบบยุโรป เฟอร์นิเจอร์ขาวล้วนทุกชิ้น มีเทียนจุดด้วย สวยมั่กๆ
แต่เครื่องชามก้อเปนแบบจีน เช่นพวกเครื่องแก้ว จานชามที่โชว์ในตู้
แล้วที่พิเศษสุดๆของร้านนี้คือ สวนหลังร้าน
แบบ จะว่าเหมือนในเทพนิยายปรำปราเลยก้อว่าได้
มีน้ำตกกลางสวน ทางเดินเป็นหิน มีเก้าอี้ยาวไว้นั่งเล่น และเรือนดื่มน้ำชาใจกลางสวน
สวยมากกกกกกกกกก สวยได้อีก ได้อีก ได้อีกกกก
กินเค้กกันเสร็จ ก้อให้ของขวัญโบ แล้วก้อถ่ายรูปเล่นกันแบบว่า เมมโมรี่กล้องหงส์แทบเต็ม
ร้านมันสวยซะจนไม่อยากออกมาเล้ยยย อยากนั่งแช่มันทั้งวัน กะเค้กคนละชิ้นเนี่ย ฮ่าๆๆ
15:00 -- Shopaholic Girls rocking Paragon @(^o^)//
ย้อนกลับมาพาราก้อน มาชอปของกินกันจะไปทำหม้อไฟ
มีพี่โจหัวหน้าพ่อครัวรอสั่งการอยู่แล้ว ฮ่าๆๆ
ซื้อของที่จะกินเสด ระหว่างที่รอเพ่ยกะเจนไปตัดผม เราก้อไปทำกิจกรรมโปรดของธันญา
ชอปปิ้งงงงงงงงงงงงงงงง
ตอนนี้พาราก้อน เมกาเซลล์ ทั้งห้างนะฮ้าาาาา เดินไปไหนก้อเหนป้ายแดงลดราคา มีความสุขจิงจิ๊งงง
ชอปกระจายกันถ้วนหน้า ได้เสื้อผ้ากันทุกคนเลยนะฮ้าาา มีความสุขมากฮ่าาาาาาาา (ได้ชอปแล้วแต๋วแตกเลยเราะ??)
17:00 PM --- Cooking Our Dinner @ P'Joe's
โอ้ววว พวกเรานั่งแทกซี่ไปบ้านพี่โจเพื่อทำหม้อไฟกินกัน
แต่เรื่องเส้าคือ เพ่ยไปไม่ได้ ติดธุระ แงๆ ครั้งที่ไปเกะเพ่ยก้อไปไม่ได้ นี่ก้ออีก เส้าจัง
เลยทำการร่ำลากันที่พาราก้อน แล้วพวกเราก้อไปกัน
(ขอขัดด้วยความเอ๊ะของแทกซี่ที่นั่งไป มารยาททรามได้อีก พูดจากวนตรี๊นส์มากเลย เสียอารมหมด)
และอีกครั้ง ทุกคนก้ออึ้งกะคอนโดพี่โจ ฮ่าๆๆ
วันนี้เสี่ยโจโชว์พาวเต็มที่ ลงคมมีดเอง ต้มซุปเอง ทำทุกอย่างเองหมดเลย
เราก้อได้แต่เป็นลูกมือช่วยโน่นนิดนี่หน่อย
กว่าจะทำเส็ดเกือบทุ่ม เพราะความซับซ้อนของน้ำซุปพี่โจ
แล้วก้อได้กินซะที
อืมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
ซุปสุดฝีมือของพี่โจ รสชาดมันอ่อนไปนิด ไม่ค่อยเค็มเท่าไหร่
ต้องเคี่ยวกับผักกับเครื่องไปนานๆถึงจะออกรส
แต่พวกเราก้อกินกันเยอะมาก กินเอาๆแบบว่าไม่เกรงใจ ก้อมันก้ออร่อยใช้ได้นะเนี่ย
เพิ่งเคยทำหม้อไฟกันเองครั้งแรก สนุกมากมาย รสชาติก้อไม่เลว โอ้ววว พวกเรานี่เป็นอัจฉริยะด้านอาหารหม้อๆรึป่าวเนี่ย (ครั้งที่แล้วก้อสุกี้เห็ด)
อิ่มท้องเสดแล้ว ก้อ...เหอๆๆ
20:00 PM ---Who Let These Girls Out On The Dance Floor?!?
กิจกรรมหลังอาหารของพวกเรา คือ อะไรน่ะหรอ
เหอๆ ทุกคนอยากรู้ช่ายม๊ายล่ะ
โอ้ววววววว พวกเราร่ำร้องจะฟังเพลงกันตอนกินหม้อไฟ แล้วพี่โจเลยไปเอาดีวีดี หวาง ลี่ หง ออกมาเปิด
เหอๆ โบกะเกดนี่ ราวกับผีสิง ไปนั่งอินกันหน้าจอ
ได้ข่าวว่า เพลงแรกเป็นเพลงงิ้วแบบแรพ เพ้อได้อีก ท่าเต้นก้อโคดฮา
แล้วโบก้อเต้นตามพี่หวัง กร๊ากกกกกกกกกกกกกก
ใครไม่ได้มาเห็นเอง ไม่รู้ถึงความฮาหรอกว่า ท่าโบมันขำสุดๆแค่ไหน
ขำจนแทบสำรอกของที่พึ่งกินออกมาหมดเลย ขนาดนั้นนน (หรือเราเป็นพวกเส้นตื้นแบบไร้สาระง่ะ??)
แล้วก้อไปเอาดีวีดีมอร์นิ่งมา (ใครเป็นแขกบ้านพี่โจจะได้ดูทุกคน ราวกับเป็นแพคเก็จทัวร์)
กร๊ากกกกกก พวกเราแด๊นซ์กันกระจายมาก
ใครมาเห็นคนคิดว่าหลุดมาจากอีกโลก ประมาณว่าเก็บกดมานาน ปล่อยฮาแตกเต็มที่
โค ตะ ระ มันส์ มากๆ เต้นกันแบบว่า ห้องข้างล่างคงอึ้งไปเลยว่า อีห้องข้างบนมันผีเข้ากันรึเปล่า
ออกไปเต้นที่ระเบียงด้วยเห๊อะ แบบว่าไม่อายเรือสำราญและคนแถวเจ้าพระยาเล้ยย
นี่ขนาดเหล้ายังไม่ได้เข้าปาก ยังไร้สติกันได้ขนาดนี้
แต่สนุกมากเลยอ่ะ หนุกมากๆๆๆๆ
คือกับเพื่อนๆทุกคนนี้ อยู่ด้วยเรารู้สึกสบายใจ แบบว่าบ้าได้เต็มที่
เป็นเพื่อนกลุ่มที่เราอยู่ด้วยแล้วสนุกมาก มีความสุขมากๆ
ดีใจที่วันนี้ได้ไปเที่ยวกัน เมามันส์สนุกสนาน
เป็นวันที่หนุกสุดๆเลย หนุกจิงๆ ไม่ได้โม้เลยนะเนี่ยยยยย
ดีใจที่ได้ไปเที่ยวด้วยกัน ถึงพอขึ้นปีสองต่างคนต่างเอก ไม่ค่อยได้เจอกัน ไม่ค่อยได้เรียนด้วยกันเหมือนเมื่อก่อนแล้ว
แต่พวกเราก้อยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ยังรักกันเหมือนเดิมนะเนี่ย (ฮิ้ววววว)
ตอนนั่งแทกซี่กลับ คุยกันว่า คราวหน้าอยากไปทำบุญด้วยกัน
เผื่อเกิดชาติหน้าจะได้เจอกัน มาเป็นเพื่อนกันอีก (โอ้ววว ซึ้งมั๊ย)
สาวโบ เพ่ย เจน ไปเมืองนอกก้อรักษาตัวนะจ๊ะ เดินทางปลอดภัย แล้วกลับมาไวๆนะ (อย่าลืมของฝาก)
สามหน่อที่เหลือที่เมืองไทย ก้อจะร่อนเร่ต่อไปนะฮ้า ฮ่าๆๆ
รักเพื่อนๆทุกคนที่สุดเลย ดีใจที่ได้เป็นเพื่อนกันนะจ๊ะ ขอบคุณมากๆ
และขอบคุณพี่โจด้วยนะ ที่อุดส่าทำหม้อไฟให้กิน แถมให้พวกเราเต้นปัญญาอ่อนที่ห้องรับแขกด้วย ฮ่าๆ
วันนี้มีความสุขมากกกกกก ม๊ากกกกกกก มากกกกกกกกกก จิงๆ ดัดจ๊ะ March 01 สุขสันต์วันอะไรดีโอ้ว หัวข้อวันนี้ดูงงๆเนอะ เพราะว่า วันนี้มันหลายสิ่งจิงๆ
เรื่องแรก อู้วววว สอบเสดแล้ววันนี้
จากการทรมานอดหลับอดนอน (ไม่นอนตอนกลางคืน มานอนกลางวัน ฮ่าๆๆ)
เมื่อเช้าก้อแอบเสียชีพไปกับฟิคชั่น
ในที่สุดมันก้อจบซะทีเทอมนี้ หลุดพ้นจากบ่วงกรรมที่ทำไว้
โอ้ว เข้าสู่ซัมเมอร์สามเดือนอันเกือบจะว่าง (เรียนซัมเมอร์)
วันนี้ก้อเลยสุขสันต์วันสอบเสด
แล้วสอบเส็ดก้อว่างมากตั้งแต่สิบโมง
ออกมาเดินสยาม กินข้าวก้อแล้ว ก้อว่าง ว๊าง ว่าง
เกดก้อต้องกลับไปสอบอีกตัว (เหอๆๆ สะใจ กรูสอบเส็ดก่อน ฮ่าๆๆ)
เราก้อต้องรอกิฟท์ กะพี่โจ จนเย็นโน่น
เราเลย...เบื่อมาก...จน...
ไปตัดผม
ฮ่าๆๆ ดูงงเนอะ เกี่ยวกันมาก ทำไมต้องไปตัดด้วยล่ะ เพิ่งตัดไปตอนปีใหม่
แต่ไม่ชอบทรงนี้เรยอ่ะ ดูเอ๋อแด๊กส์มาก เปนก้อนง่อยๆยังไงบอกไม่ถูก
ทนทรมาน เซงกะทรงนี้มาเดือนกว่าๆ
วันนี้ว่างมากเกินเลยไปตัดซะเลย
โอ้ว หั่นออกไปเป็นกิโลได้ บางลงหลาย
ดีใจๆๆ โอ้วมันไม่เปนก้อนแล้ว
สุขสันต์วันตัดผม โอ้ววว
และวันนี้ ได้เจอหน้านังกิฟท์ ณ ทุ่งรังสิต ที่ไม่ได้เจอกันนานมาตั้งแต่งานเอเอฟเอส
เจ๊จะไปเวิร์คที่เมกาอีกไม่กี่วันแล้ว เลยแวะมาเจอหน้ากันหน่อย
โอ้ว เจ๊เปรี้ยวมาก มาทรงแบบว่า บ๊อบสั้นผมดำขลับ เปลี่ยนลุคสุดๆ
เพื่อนกรูเปรี้ยวได้อีก
สุขสัตน์วันได้เจอกิฟท์เพื่อนเลิฟ
และอีกสุขสันต์ คือ วันนี้เป็นวันครบรอบเจ็ดเดือนของเด็กเดียร์กะเด็กโจ
ที่จิงเรียกว่าวันชดเชยดีกว่า เพราะเดือนนี้ไม่มีวันที่ยี่สิบเก้า ฮ่าๆๆ เปนวันชดเชยที่ปีนึงมีหน
ขำเนอะ เหมือนเพิ่งเจอกันเมื่อวานนี้เอง
เวลาผ่านไป ไวเหมือนโกหก
คบกันมาเจ็ดเดือนแล้วหรอเนี่ย ไม่อยากเชื่อ
คบกันมา สนุกสนาน ไร้สาระ บ้าบอ ทะเลาะกัน สารพัดอารมณ์ที่พึงมี
ก้อยังคบกันมาตลอดรอดฝั่งจนถึงวันนี้ได้ โอ้ว มหัศจรรย์ (ตรงไหน?)
เอิ่ม ก้อนะ จะยังไงก้อดีใจที่คบกันมาได้จนทุกวันนี้
สุขสันต์วันครบรอบเด็กเดียร์และเด็กโจ เย้
และสุดท้าย ท้ายสุด
สอบวัดระดับภาษาญี่ปุ่น ผ่านระดับสองแล้ววววว
โอ้ววววววววววววววววววววว
ดีใจมาก ตอนแรกไม่รู้หรอกว่ามันมาแล้ว ซีโทมาบอกตอนกะลังจะเข้าบ้านพอดี
เข้ามาเหนซองเล็ก ใจแป้วนะ อะไรฟะ ไม่ผ่านหรอเนี่ย โอ้ว ไม่นะ
แต่ ปล่าว มันพับครึ่ง โอ้ว โกรดมาก ใครมาพับครึ่งใบผ่านกรู๊ส์
เปิดออกมา โอ้วววว ผ่านโว้ยยยยย ดีใจ
ทำไมถึงดีใจขนาดนี้ เพราะปีที่แล้วไม่ผ่านด้วยเหตุผลง่อยๆ ไม่ได้ทำพาร์ทแกรมม่า
ง่อยมาก ถึงมากที่สุด กรู๊ส์เสียดายค่าสอบสามร้อยบาทอย่างสุดซึ้ง
เลยดีใจมากที่ผ่านซะที
สุขสัตน์วันสอบผ่านวัดระดับ
เฮ้อ หลายสิ่งจิงๆ
ต่อจากนี้ไปก้อจะเข้าปิดเทอมแล้ว
เป้าหมายในการปิดเทอมครั้งนี้ คือ
อะแฮ่ม
ลดความบานของหน้า
ฮ่าๆๆ ไร้สาระได้อีก จะดีหรอ ห๊า
เอาเหอะ จะทำทุกอย่างทุกวิถีทางให้หน้ามันหายบาน
เพราะตอนนี้ทุกคนอุดส่าทักว่าผอมลงแล้ว ดีใจ๊ดีใจ
แต่ผอมลงแล้วหัวยังโตเหมือนเดิม จะดีหรอ?
ต้องลดขนาดหัวลงด้วยนะ เหอๆๆ
เอาล่ะ ธันญา สู้เค้าๆๆๆ
ไปละ อัพยาวแถมไร้สาระได้อีก
ทุกๆคนก้กอขอให้สุขสันต์กะวันปิดเทอมนะจ๊ะ อู้ววว
|
|
|
