| ☆Dear☆ディア☆'s profile☆DeaR☆ディア☆PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
June 25 โดดเรียน ภาคสามไอ้ภาคโดดเรียนเนี่ยมันจะดำเนินต่อไปถึงไหนกันน้อ อาทิตย์ที่ผ่านมาไม่มีวันไหนไม่โดด อนาคตมันดูมืดมนเลือนรางอย่างร้ายแรง หึๆๆ (ขำอะไร...?)
ก้อเมื่อวันพฤหัส มันไม่มีอารมณ์เรียนจิงๆนี่นา
วันพฤหัสชมนาดหยุดเรยไม่ต้องแหกตาตื่นไปเรียนตอนแปดโมง นอนกลิ้งสบายใจเฉิบ ไปเรียนคาบแรก อิไมเห๊อะ เล่นเอาเสียอารมณ์ไปเรย
ความจิงจะไปโทดอิไมก้ไม่ถูก เราเองแหละ ไม่สนใจว่าเค้าบอกว่าจะสอบแผนที่ เราก้นึกว่าสอบพูดปากปล่าว
แต่มันเปนข้อสอบเขียน...คันจิล้านแปดที่ไม่รู้ว่าแปลว่าอะไรด้วยซ้ำ...
ไม่ได้อ่านไปเลย...เฝร๊ย...
และที่เราเกียดที่สุดคือ สอบแข่งกะเวลา
ใครเรียนเอกญี่ปุ่น คงจะรู้จักอิไมดีว่า เวลาสอบเจ๊เค้าเป็นยังไง
กะลังลบคันจิตัวที่เขียน "ถูกแล้ว" อยู่ จะเขียนใหม่ให้มันสวยๆ (กระแดะ สะ ก๊ะ โอ๊ย นั่นเอง...) แล้วเสียงจากนรกก้อดังขึ้น
"ไฮ่ มินนะ สะต๊อปปุ"
ฮ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก
ใครก้ได้เอามีดแทงเราที อ๊ากกกกกกกก
เซ็งมาก เสื่อม เน่าสนิท หมดอารมณ์เลย
ไม่ลงไม่เรียนมันแล้ววันนี้ตอนบ่าย อินโทร ลิท เรียนไปก้หลับป่าวๆ อารมณ์เสีย
ทำอะไรดีล่ะนี่...
ทางเลือกแรก...ไปชอปปิ้ง มีตุ้มหูคู่นึงที่อย๊ากอยากได้ ไปฟาดมาซะเลยเพื่อความสะใจ เวลาอารมณ์เสียต้องชอปเท่านั้น
ทางเลือกสอง...ไปนั่งเล่นท่าพระจันทร์ เหมือนพฤหัสที่แล้ว ลมเย็นๆสบายใจดี
ทางเลือกสาม...กลับบ้านไปดูยายาย่า ห้าสิบแผ่น ให้มันตายกันไปข้างเรย
โอ้ว ธันญา สับสนในชีวิต
กะลังเดินงงก๊งๆ ก้ตัดสินใจไปชอปดีกว่าขี้เกียดไปไหนไกล ไปกะมะปรางเจ้าแม่ชอปปิ้ง
แต่...ตอนกะลังเดินไปหามะปราง สวนกะนังออม ลูกสาวตัวดี
"ไปเกะป่าวแก ซี กะ ดาว ก้ไป"
เหมือนเสียงสวรรค์มาโปรด เกะนี่เอง คือคำตอบของการโดดในวันนี้
สอบญี่ปุ่นเส็ดแล้วเซงทีไร พวกเราก้ไปเกะกันทุกทีเลยเนอะ
แคนเซิลการไปชอปกะเจ๊ปราง ไปเกะกะครอบครัว และ ชู้ของโอ่บ้าจัง (ยูสุเกะ ฮ่ะ)
หนุกมากกกก ไปเกะกะครอบครัวทีไร ฮาแตกทุกที
โดยเฉพาะ โอ่ต้นเนี่ย ร้องเพลงแต่ละเพลง ขำซะปวดแก้มปวดกรามไปหมด
"มดแดงอยู่ไหน มดแดงไม่มา"
กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ตอนแรกกะร้องกันสองชม. ร้องไปร้องมาก้เพลิน ต่อซะสาม ได้ข่าวว่าต้องกลับมามหาลัยเห๊อะ วันนี้บ้านโซ้ยตี๋นัดเลี้ยงหมูกะทะน้องๆ แต่เราก้เพลินไปด้วย โนสน ร้องแบบหน้ามืดตามัว นอนสต๊อปมากๆ
กว่าจะเยื้องยุรยาทออกจากเกะก้หกโมงกว่าแล้ว
กว่าจะลากสังขารหง่อมๆบนรองเท้าส้นสูงไปถึงร้านหมูกะทะ ที่สวนหลวง ก้ทุ่มกว่าๆแล้ว
ไปถึง เค้ากินกันเสดหมดแล้ววววววววววววววว
หมู่ห้า
กินหมูไปสามชิ้นที่เอ้กะเกดย่างไว้ให้
จ่ายไป สองร้อย ห้าสิบ บาท ถ้วน
หมู่ห้า
แต่ไม่เปนไร เลี้ยงน้องๆต้อยทั้งหลาย เราเองก้ไม่ชอบกินหมูกะทะอยู่แล้ว ไม่ได้กินก้โนพรอมแพรม
ได้ไปเจอเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ โซ้ยตี๋ ก้ดีจัยแล้วล่ะ (ฮิ้วววว)
プラス、帰る時になんと！！！！
駅まで付き合ってくれた！
嬉しかったよ。本当に嬉しかった。
後ろのあなたの姿に。。。
言っちゃった。
日本語が分からないあなたには何の意味もなかったけど、私は只言いたかった。
分からないままでいて。
これから、諦めるから。。。
เพ้อเจ้ออีกแล้วตามประสาคนเอ๋อ...
ความจิงว่าจะเล่าเรื่องที่ไปเพชรบุรีมาวันนี้ด้วย แต่ง่วงแล้วล่ะ เหนื่อย ดองอีกแล้วนะจุ๊
ไปรอดูคุโรซากิตอนจบดีกว่า เนตเอ๋ออีกแล้ว เมื่อสองวันก่อนยังโหลดไม่ถึงชม. นี่เอ๋อแด๊กซ์เรยปาเข้าสาม คืนนี้จะได้ดูกี่โมงเห๊อะ.... June 21 โดดเรียน ภาคสองตอนนี้สิบโมงครึ่งของเช้าวันพุธ...
วันพุธ...
วันพุธที่มีเรียน ซินแทค แต่เช้า พลัส มากกกกกก เจ็ดโมงครึ่ง (เสค อ.สมจิตเห๊อะ)
แต่...
ธันญา...ตอนนี้...
กลิ้งอยู่บนเตียง...อยู่บ้าน...เปิดเพลงเสียงดัง...อัพสเปซ
บ้าไปแล้วเห๊อะ
พูดง่ายๆก้คือ โดด นั่นแหละ ก้แหม ตื่นมา เจ็ดโมงเศษๆ เรียนเจ็ดโมงครึ่ง โอะชิไม สมองส่วนไหนไม่รู้สั่งงานมาว่า โนไปแล้วล่ะวันนี้ ขี้เกียด ไปก้อสาย เรียนเส็ดก้อว่างเป็นติ่งจนถึงบ่ายกว่าจะเรียนเจนเอด
นอนต่อดีกว่า...
คิดอะไรง่ายดีเนอะ คนเราเนี่ย
มาเข้าเรื่องที่อยากจะอัพตั้งแต่เมื่อวานดีก่า
เมื่อวานตื่นมาแดดจ้า ฟ้าใส แบบที่ยามะพีต้องพูดว่า "อี้ เทนคิ ด่ะ มาบุชิ ซึกิรุ" ตอนกำลังจะออกจากบ้านเหลือบไปเหนร่มน้องคิตตี้ดอกตำลึง แล้วก้อเมินใส่มันซะ ออกจากบ้านไปแบบตัวเบา วันนี้ฝนไม่ตกแน่นอน ดัดจ๊ะ
ถึงสามย่าน ลงจากรถใต้ดิน โผล่ขึ้นมา เอ๊ะ ลางร้ายเริ่มปรากฏ ทำไมคนมันยืนออกันเต็มเลยล่ะ เกิดอะไรขึ้น
ฝน...
ฝนมันตกอ่ะ...
ตกแรงด้วยอ่ะ...
อ๊ากกกกกกกกกกกก
ทำไมอ่ะ ทำมายย วันที่เอาร่มมาไม่เคยจะตก วันที่ไม่เอามาก้อเสร่อตก ฝนเอ๊ยฝน ได คิรายยยยยย
ดูนาฬิกา เกือบๆจะสิบโมงแล้ว และได้ข่าวว่าเรียนสิบโมง...
ฝนไม่มีทีท่าว่าจะซาเลย...
แต่ไม่เปนไรหรอก เรียนรวม ไปสายได้ ยังไงก้ไปหลับอยู่แล้วล่ะ สามชั่วโมงแห่งไทยซีฟ ลาก่อน
ยืนอยู่เกือบสิบนาที ก้เกิดเหตุการณ์ที่สร้างความหงุดหงิดแก่ธันญาเป็นอย่างมาก (เหมือนกะที่ชิเงะเคยหงุดหงิดมาแล้ว...)
เลิบบุ เลิบบุ คัพปุรุ ก๊ะ...
ก้ มีแฟนคู่นึงเดินมาหยุดอยู่หน้าเรา
ผู้หญิง "เป้ ฝนมันตกหนักอ่ะ ทำไงดี"
ผู้ชาย "ไม่เปนไร เด๋วเป้เอากระเป๋าบังให้ จะได้ไม่เปียก เธอถือร่มก้อแล้วกันนะจ๊ะ"
ผู้หญิง (ทำท่าอายๆ) "จ้ะ"
ทั้งสองคนก้ยิ้มหวานให้กัน กริ้วๆ แล้วก้เดินออกไป ผู้หญิงถือร่ม ส่วนผู้ชายก้เอากระเป๋าบังให้ผู้หญิง กระหนุงกระหนิงหายไปกับสายฝน
ฮึ่ม ฮึ่ม ฮิ่มมมม...
ไม่จบแค่นั้น
แฟนอีกคู่นึงเดินมาหยุดหน้าธันญาอีกแล้ว
ผู้ชาย "เอาไงดีอ่ะ ฝนแบบนี้ฝ่าไปไม่ไหวมั้ง"
ผู้หญิง "นั่นสิ ร่มก้อไม่มี...แต่นี่มันสายแล้วอ่ะ ทำไงดี"
ผู้ชาย "ลุยไปเลยดีกว่า"
แล้วผู้ชายก้จับมือผู้หญิง วิ่งฝ่าฝนออกไป ทั้งสองคนหัวเราะคิกคักหายไปกะสายฝน...
ฮื่มมมมมมมมมมมมมม....
ดีเนอะ ดีจิงจิ๊ง มีคนถือร่มให้ มีคนพาวิ่งฝ่าฝนเนี่ย ชั้นล่ะ ได้แต่ยืนเหวอเจ๋อรอฝนซา อะโลน ฮิโตริ เด๊ะ...
ชีวิตชั้น อะไรมันจะคานาชี่ขนาดนี้หนอ...
"ชั้นทำผิดอะไร ชาติก่อนทำอะไรไม่ดีไว้หรอ ชั้นมันไม่ดีตรงไหน ห๊า ถึงได้ต้องมายืนรอฝนซาอยู่คนเดียวเนี่ย..."
ในเวลาเดียวกันนั้น...
ในขณะที่นางสาวธันญายืนทำหน้าตาบึ้งตึงโกรธเคืองโลกทั้งใบ น้องปีหนึ่งคนนึงก้เดินเข้ามาหาเธอ...
น้องปีหนึ่ง "เอ่อ พี่คะ พี่จะไปทางไหนคะ"
เดียร์ "อ๋อ พี่ไปอักษรค่ะ" (เกาหัวด้วยความงงว่าถามทำไม)
น้องปีหนึ่ง "ว้า เสียดายจัง หนูจะเดินไปนิติ นึกว่าไปทางเดียวกัน จะได้ไปร่มคันเดียวกัน"
เดียร์ (ตาเปนประกาย วิงค์ๆ) "อุ้ย ขอบคุณมากค่ะ ใจดีจัง"
น้องปีหนึ่ง (ยิ้มหวาน) "ไม่เปนไรค่ะ งั้นหนูไปก่อนนะคะ"
เดียร์ "บ๊ายบายค่ะ" (ยิ้มหวานตอบพร้อมโบกมือบ๊ายบาย)
สงสัยน้องเค้าคงเหนเรายืนทำหน้าตาหน้ากลัวจ้องสาปแช่งคู่แฟนเมื่อกี้นี้ ก้เลยสงสารล่ะมั้ง แต่ดีใจมากๆเลย การที่เรายืนรออยู่คนเดียวแบบนี้ ก้ทำให้ได้รู้ถึง ฮิโตะ โนะ ยาซาชิสะ คนเราเนี่ยใจดีจังเลยนะ
น้องคะ พี่ดีใจมากๆเลย ขอบคุณนะคะ
เอาล่ะ เพ้อเจ้อพอแล้ว ไปดีกว่า วันนี้จะแบกหนังสือไปให้น้องรหัส ไปรถใต้ดินไม่ไหว เรยจะนั่งแทกซี่ไป ฮือๆ ค่าแทกซี่...หมู่ห้า แต่ไม่เปนไร เพื่อน้องรหัส ยอมค่ะ คิดถึงหน้าน้องคนที่เจอเมื่อวานนี้แล้ว มันทำให้อยากจะเป็นคนดีขึ้นมาทันทีเลย ต่อไปจะใจดีกะคนรอบตัวให้มากขึ้น
ป.ล. อย่าหาว่าเราบ้าเรยนะที่ไปหมั่นไส้คู่แฟนสองคู่นั้น ความจิงป่าวสาปแช่งเค้านะ ก้คิดว่าน่ารักดีหรอกแต่แบบ... รู้สึกว่าพักนี้ชักจะเพ้อเจ้อมากไปละ พาลไปเรื่อยละ พอแล้วล่ะ เลิบบุ เลิบบุ โนะ โคโตะ พักไว้ก่อนละ ลากันชั่วคราว ดัดจ๊ะ
ป.ล.2 またアイアイ傘を持ってくれる人に会う時が来るまで、一人で雨に降られる私はここで待ってます。 June 16 โดดเรียนเมื่อวานเปนวันที่หนุกมากมายอีกวัน เพราะ แถ่น แทน แท๊น นางสาวธันญา โดดเรียนเจ้าค่ะ ตอนบ่ายมีเรียนรวมวิชา อินโทร ลิท โอ้จอร์จ เข้าไปก้หลับอยู่ดี มะปรางมาชวนโดดแบบนี้ เอาเลยค่ะ
นั่งแทกซี่กันขำๆ ไปท่าพระจันทร์
ลงจากแทกซี่ เด็กธรรมศาสตร์มานั่งต่อ บอก "ไปสยามค่ะ" ฮ่าๆๆ แทกซี่ก้อวนกลับไปที่เดิม ขำเห๊อะ
มาท่าพระจันทร์ครั้งสุดท้ายก้ผ่านมาเกือบปีแล้ว มาดูดวงหมอจอย ฮ่าๆ
ผ่านไปปีนึง บรรยากาศที่นี่ก้ไม่เปี่ยนไปเลยเนอะ
มะปรางแวะกินข้าว กินเสดก้ไปเดินเล่นในธรรมศาสตร์ เพิ่งเคยเข้าไปครั้งแรกนะนั่น แหยมถิ่นเค้าซะ เดินเล่นไปเรื่อยๆ ไปจนถึงศาลาริมน้ำข้างโรงอาหาร มะปรางก้ทำท่าแบบ ตกใจสุดขีด
เรากะเกด ก้อ งง ว่าอะไร
"เจอแล้ว นี่ไง ศาลเจ้าพ่อสิงโต ที่เค้าว่าศักดิ์สิทธิ์มากเรื่องความรักอ่ะ ไม่รู้เลยว่าอยู่ตรงนี้"
โอ้ว จิงๆด้วย มีศาลเจ้าอยู่ แล้วก้มีรูปปั้นสิงโต มีธูปเทียนปักบูชาอยู่เต็มเลย มีโหลลูกแก้วอยู่เยอะมาก (เหนมะปรางบอกมาว่า ท่านชอบลูกแก้ว)
สามสาวก้อแบบ รีบวางกระเป๋าที่ศาลา แล้วไปไหว้ทันที ฮ่าๆ เกดขำมากเหอะ ควักกระเป๋าบริจาคเงินเรย คนเรา ทีเรื่องอย่างงี้อ่ะนะ
ยืนพนมมือไหว้ขอพรกันนานมากกกกกกกก เงียบสนิทกันเรยเชียว
ไหว้เสร็จก้อนั่งเล่นกินสายไหมที่ศาลา ลมเย็น บรรยากาศดีมากๆ นั่งคุยกันเพลินๆ มีความสุขมากๆ อยากจะนั่งอยู่จนเย็นดูพระอาทิตย์ตกดินไปเรย
แต่นั่งได้ซักครึ่งชม.ก้อกลับ เพราะเด๋วจะไปศิลปากร พอเดินออกมา มีผู้ชายกลุ่มนึงรีบเดินเข้าไปนั่งแทนเลย ท่าทางเราจะไปแย่งที่ประจำเค้าล่ะมั้ง เหอๆ
เดินออกมาหน้าประตู เจอหนุ่มธรรมศาสตร์ขอเบอร์เลยอ่ะ จิงๆนะ อึ้งในความขลังสุดๆ
แต่หนุ่มคนนั้นเปนเพื่อนเก่าที่รุ้จักกันอยู่แร้ว เรยขำๆซะมากกว่า
เดินไปหอศิลป์ที่ศิลปากร เพิ่งเคยไปดู สวยมากๆ มีรูปวาด งานปั้น สีสันสวยดี ชอบ ดูแล้วเพลินๆ เดินเล่นไปถึงสถาปัตย์เจอเค้าจัดงานแบบปั้น ก้ไปเดินเล่นดูงาน อารมณ์ศิลป์สุดๆ
แล้วก้ต้องนั่งแทกซี่กลับมาจุฬามาประชุมบ้านโซ้ยตี๋ ง่ะ
แต่ก้สนุกมากๆเรย ไปเที่ยวกันสามคนเพื่อนเลิฟ มีความสุขจิงๆ
ว่างๆจะโดดเรียนไปนั่งริมศาลาอีก ลมเย็นดี จะเอาหมอนกะผ้าห่มไปด้วย จะได้หลับซะเลย ฮิๆ
ป.ล. วันนี้หงุดหงิดตัวเองมากๆหลายสิ่ง ลืมเอาการบ้านคันจิไปส่ง ต้องคัดใหม่ บลา บลา บลา งี่เง่าสุดๆ
ป.ล.2 แต่ความหงุดหงิดนั้นก้อหายไปหมดตอนเราไปแจแปน ฟาวเดชั่น ชอบที่นี่จัง รู้สึกไปทีไร ก้อสบายใจทุกที เจอเรื่องน่ารักๆด้วยล่ะ คิดแล้วขำจัง ฮ่าๆๆ
June 14 The Omenดองไว้นานหลายวันไม่ได้มาอัพ เรื่องที่จะเล่าก้เลยมีแต่เรื่องวันหยุดยาวที่ผ่านมา เหอๆๆ ช่างดองจิงๆเนอะคนเรา
ก้อ วันอาทิตย์ อยู่ๆเพื่อนๆโซ้ยตี๋ก้อยากจะดูหนังกันขึ้นมาแบบกะทันหัน (โคดๆ) หลังจากมาประชุมกันโดยมิได้นัดหมายในเอมแล้ว ก้ลงความเห็นว่าจะดู ดิ โอเมน เพราะมันน่าดูดี บลาๆๆ มีการถกเถียงกันว่าจะดูที่ไหน เรากะวาวก้แบบ เซนทรัล ลาดพร้าวเห๊อะ ขี้เกียดถ่อไปสยาม เบื่อด้วย แต่แพ้เสียงเพื่อนๆเด็กหยาม เฮ้อ เรยต้องลากสังขารไปจนถึงมาบุญครอง ไม่มีไรหรอกแค่ไปสาย ชั่วโมงเดียว เท่านั้นเอง เหอๆๆ
รอคิวกินฟูจิ เกิดอาการว่างอยู่ไม่สุข พี่โอ๊ตเรยชวนไปโยนโบวลิ่ง โอ้ว ไม่มีถุงเท้าก้ต้องซื้ออีก เมนโดคุไซ่ จิงๆ รางมันก้แบบเอ๋อๆ เด๋วค้าง เด๋วดับ บ้าบอคอแตก จนเค้าต้องเปี่ยนเลนให้ เล่นไปก้อขำๆดี โยนเฝร่ยมาก เพราะใส่กระโปรงด้วยอ่ะโยนไม่ถนัดเรย กัวจะหน้าทิ่มไถไปกะรางเหมือนคาเมะ เหอๆๆ
สรุป ผลการโยน แพรได้ที่หนึ่ง วิ้ววว ตามด้วยจุ้ย เดียร์ พี่โอ๊ต และสาวโบโบ้ รั้งท้าย
แต่ได้ข่าว ไม่มีใครโยนถึงร้อยแต้มเรยเหอะ ไหวป้ะ ฮ่าๆๆ
ตอนโยนอยู่วาวกะเกดสั่งคอกเทลมากินด้วย เฝร่ยอ่ะ ไม่หร่อย แต่ชอบของมึนเมาอ่ะ กินแร้วขำดี ฮิๆ
ไปกินฟูจิ สาววาวสั่งเหล้าสาเกมาดริ๊งเพื่อความเมามันก่อนดูหนัง ดื่มไปนิดส์นึง เจ๊เกิดอาการหน้าแดง ร้อนท้อง มึน ต้องเอาผ้าเยนมาโปะหน้า โอ้ว เมาได้ที่ซะแล้ว สงสัยมันจะแรง ชั้นก้แอบดริ๊งไปสองแก้วเล็กๆ ขำๆ
จับฉลากตั๋วดูหนังกัน จับได้ริมสุด เวร ทำไมต้องกรุด้วย ได้ข่าวขี้กัวเห๊อะ ดูหนังแบบนี้นั่งริมจะดีหรอ ขอแลกกะชาวบ้าน จนสุดท้าย ฮิโร่ ยอมแลกด้วย โอ้ว ขอบจายมากๆเรยที่ทำให้เราไม่ต้องนั่งริม แต่ปรากดว่า ไอ้ที่บอกว่าริม คือ ริมสุดในแถวพวกเรา ก้มีคนนั่งต่ออยู่ดีอ่ะ เหอๆ สรุป เราเรยได้มานั่งข้างวาว กะ เกื้อ
ดูหนังแบบ ฮือออ ไมมันไม่หนุกเรยอ่ะ ไม่มันส์ ไม่น่ากัว ไม่ตื่นเต้นเรย เฝร่ยอ่ะ ดูไปเซงไป แถมสุยกะพี่โอ๊ตนั่งหลังเราก้เอาแต่แกล้งเขย่าเก้าอี้ ปาป๊อปคอร์นมาอีกเห๊อะ สร้างบรรยากาศกันเข้าไป
ฉากที่ขำสุดคงเปนตอนป้าแก่พี่เลี้ยงออกมานั่นแหละ ขำโคดๆ
มันเปนฉากที่ตกใจที่สุดในเรื่องละ แต่ที่ชั้นขำคือ ขำไอวาว เพราะมันขำที่พี่โอ๊ตกรี๊ด (ไม่ทันได้ยินอ่ะ เสี๊ยใจมาก อยากได้ยินสุดๆ) แล้วชั้นก้ขำแบบนอนสต๊อปมากๆ ยิ่งตอนป้าแกมายืนขวางรถ โห ฮาไม่ไหวแร้วช่วยด้วยเห๊อะ ขำชิบเป๋ง คือ กรุมาดูหนังสยองขวัญ หรือ หนังตลกเนี่ย ง๊ง งง
ตอนที่เรานั่งขำ สาวเกื้อกัวสุดขีด บีบมือเราแน่นโคดๆ เจ้เค้าคงกัวจิงๆนะเนี่ย
ดูเสดก้เดินไปพารากุ้ง ไปเล่นเกมส์ กร๊ากๆ ช่วยกันเล่นเกมส์จับผิด หนุกดี เล่นกันหลายๆคนช่วยๆกัน แล้วก้ติดท๊อปเทนด้วย โอ้ว ได้ที่สี่ ได้ถ่ายรูป ฮาโคดๆ เหนแต่ฟันสุยเห๊อะ ฮ่าๆๆ
สรุป วันนั้นก้ไปเสียทรัพย์ที่มีอยู่น้อยนิดอยู่แล้ว ให้น้อยลงไปอีก จนแทบจะเลือดจางงงง
วันนี้ก้เหมือนกัน เรียนซินแทคเสดว่างเป็นติ่งสี่ชั่วโมงเห๊อะ เรยออกไปแรดกะเพื่อนๆที่สยาม แด๊กส์ และ ถ่ายติ๊กเกอร์กันอีก โอ้ว เสียทรัพย์กันเข้าไปจนจะไม่มีให้เสียแล้วล่ะ นี่ก้ว่าจะไปทำการขายเครื่องในตับใตไส้พุงมายังชีพแล้วเนี่ย จนโว้ยยยยยยยยย
ง่วงงงงอ่ะ วันนี้กลับบ้านดึกอีกแร้วเพราะมันแต่นั่งดูดวง กะ เมาท์แตกๆๆๆๆ ไม่ยอมกลับบ้านกลับช่อง เห้อออ พูดแร้วก้เศร้า ทำไมมันอับเฉาอย่างงี้น้อ สมาคมศาลาคนเศร้า ไปแระ ง่วงงง พุ่งนี้ต้องไปเจอญี่ปุ่นสี่ชั่วโมงรวด อ้วกแตกแน่ เหอๆๆ June 09 ถังแตกเบื๊อเบื่อๆๆๆๆ เบื่อความอุบาดอุบี้ของตัวเอง...
นิสัยเสียๆแบบนี้ ใครสั่งใครสอนกัน ห๊า
มีเงินทีไรก้ใช้หมด อดใจไม่ได้ เหนไอ้นั่นก้ซื้อ เหนไอ้นี่ก้อยากได้ เอาเข้าไป
นี่เพิ่งต้นเดือน แม่เพิ่งให้ตังค์มาไม่กี่วัน...
หมดแล้วววววววววววววววววววววววววว
ไปไหนหมด ห๊า ไปไหนหมด ห๊า ?????????????????
แล้วอีกเดือนที่เหลือ กรุจะกินอะไรเนี่ย...
แล้วยังต้องเลี้ยงน้องบ้าน เล่นบัดดี้ น้องพาร์ทเนอร์ ไปดรีมเวิร์ลด์ ค่าทัศนศึกษา ค่าชีทญี่ปุ่น ค่าหนังสือวิชาโน้น วิชานี้
โว้ยยยยยยยยยยยยยยยย ไม่ไหวแล้วโว้ยยยยยยยยยยยยยย
เฮ้อ จะโวยวายไปก้ไม่มีใครช่วยได้ เพราะทำตัวเองทั้งนั้นเรย
สัญญากะตัวเองมากี่ครั้งแล้ว ว่าเดือนหน้าจะไม่ให้เปนอย่างงี้
ก้เข้าอีหรอบเดิม...
ของที่อยากได้ ก้คงจะไม่มีวันได้ เพราะนิสัยชั่วๆของตัวเองเนี่ยแหละ...
กระเป๋ามอร์แกนจ๋า ลาก่อน
กระเป๋าเกสจ๋า ลาก่อน
ตุ้มหูจ๋า ลาก่อน
มาสคาร่าจ๋า ลาก่อน
ลาก่อนทุกๆอย่าง ชาติหน้าคงเจอกัน...
พอๆๆเรื่องเงินๆทองๆ ไม่อยากจะไปคิดถึงแล้ว พอ จบ
วันนี้ไปเที่ยวกะเพื่อนๆบ้านโซ้ยตี๋มา หนุกหนานๆ
ไปถ่ายรูป อยากบอกว่า มีการบาดเจ็บเกิดขึ้น เพราะเสร่อแย่งกันถ่าย ชั้นทั้งโดนเหยียบ โดนผลัก แถมไถอีกตะหาก แทบจะไม่ติดกล้องเรย เปนผีช่องแอร์ชัตเตอร์อยู่ในมุมมืดๆ รูปออกมาฮาโคดๆ แต่ละคน สุดๆอ่ะ หลุดกันแบบว่า ไม่อายตากล้อง
ตอนกลางวันไปกินซิสเลอร์ เพราะมันมีโปรโมชั่นอยู่ โอ้ว มันถูกดี เยอะด้วย แต่คงจะเยอะเกิน แด๊กส์ไม่หมด เหลือบานนนนนน เอียนนนนน อืดดดดดดดดดด
ตอนเย็นก้ไปเกะกัน เพราะได้บัตรมาจากงานรับน้องที่ได้เป็นบ้านดีเด่น เกะที่ลิโด้ เพิ่งเคยไป ห้องมันแคบแถมร้อนอีกอ่ะ แต่ก้โอเค ร้องกันมันส์มากๆ ขำๆ ร้องครึ่งเพลงกดทิ้ง ฮ่าๆ พอๆกะตอนไปร้องกะเอกญี่ปุ่นเรย ฮาดี
สรุป วันนี้สนุกมากมาย
เงินก้ละลายหายไปกับกระเป๋าใบใหม่ เฮ้ออออออ
ไปละ โหลดคุโรซากิอยู่ ทนไม่ได้ ต้องดู ไม่งั้นขาดใจตาย เรยต้องลบละครน้องเรียวของปอร์ไปก่อน ฮือๆๆ โก่เมนเน้ ปอร์จัง เด๋วโหลดให้ใหม่นะจุ๊ แต่ได้ข่าว ตอนนี้เนตเอ๋อแด๊กส์มาก โหลดละครตอนเดียวสามชม. เฮ้อ
เรื่องรับน้อง ไว้เล่าวันหลังละกัน ดองอีกแล้วนะจุ๊
June 06 恋ความรัก...
ความรัก...ทำไมมันเข้าใจยาก
หรือว่า...
ไม่ใช่ความรักที่เข้าใจยาก
แต่เป็นตัวเราเอง...กันแน่...
ทำไม...พอเวลามันเดินเข้ามา...เรากลับเดินหนีจากมันไป...
แต่พอมันจากไปแล้ว...เรากลับต้องการมัน...
เราปิดกั้นตัวเอง? เรายังฝังใจกับเรื่องเก่าๆ ความรักครั้งเก่า?
เพราะอะไร?
ไม่รู้จะทำตัวยังไง ไม่รู้จะเริ่มตรงไหน...
ในระหว่างที่เราสับสน...ความรักก็เดินจากเราไป
คงเป็นเพราะเราเอง...ตัวเราเองที่ทำให้มันเป็นแบบนี้...
คนอย่างเรา...
คนขี้ขลาด...ที่ไม่กล้า...ไม่กล้าแสดงออกไป...ไม่กล้าทำอะไรซักอย่าง
คนขี้กลัว...กลัวว่าเค้าจะรู้ว่าเราคิดอะไร...
คนขี้โกหก...หลอกตัวเองว่ามันไม่ใช่ ไม่ได้รู้สึก ไม่ได้แคร์เลยแม้แต่นิดเดียว
คนที่เก็บ...เก็บทุกสิ่งทุกอย่าง ทุกคำพูดที่อยากพูดไป...เอาไว้ในใจ...คนเดียว
คนที่หนี...หนีทุกทีที่ความรักเดินเข้ามาหา...
แล้วสุดท้าย ก้ต้องมานั่งเสียใจ...เสียดาย...
โทษฟ้าโทษดิน...โทษคนอื่น...โทษตัวเอง...
เพื่ออะไร?
ถ้ามันเป็นต่อไปแบบนี้...คงไม่มีวันนั้น...
วันที่ความรู้สึกที่เราคิดถึงจะกลับมา...
วันที่จะได้รู้สึกถึงความสุขที่คำว่ารักหยิบยื่นมาให้...
...อีกครั้ง...
เบื่อ เบื่อตัวเอง โกรธตัวเอง ไม่รู้จะทำยังไงกับตัวเองดี
เสียใจ เสียใจ เสียใจ เสียใจ
June 01 Koyama Keichiro (>w<)/เปื่อยเป็นหมูชาชูราเมงไปแล้วกับน้องโคะ ที่ถูกเดียร์ดองมาตั้งแต่กลับจากญี่ปุ่น วันนี้มาแล้วตามคำเรียกร้อง(ของใคร?)เรื่อง อุนเม วะ โนเฟค มาแล้วจ้า
ก้ เรื่องมีอยู่ว่า ไปญี่ปุ่นคราวนี้ก้วางแผนกันว่าจะไปกินราเมงที่บ้านโคะซะหน่อย ไหนๆก้ได้ที่อยู่มาแล้ว ตั้งใจจะไปกันตั้งแต่ไปถึงแรกๆแล้ว แต่ก้รอซีมาก่อน ไปๆมาๆ ก้ไม่ได้ไปซะที หนึ่งเดือนๆกว่าๆผ่านไป กลับมาจากนีงาตะ เรากะออมเรยแบบ ไปเห๊อะ เด๋วจะไม่ได้ไปซะก่อน ฤกษ์งามยามดี วันที่ 27 เมษา (วันเกิดโอ่จี้จังล่ะ กรี๊ดดดด) กะว่าจะไปกันทุ่มนึง เพราะมัวแต่รอไปรับเมกุมิจัง ก้เลยเลื่อนๆไป ออกจากบ้านสองทุ่ม ไปถึงก้แบบ สามทุ่มแล้ว (ร้านอยู่นอกโตเกียว) โอ้ ร้านมันช่างหายาก กว่าจะหาร้านเจอ ก้ปาเข้าไปสามทุ่มครึ่ง ร้านก้เล็กๆ แต่คนเต็มร้านเลย กว่าจะได้นั่ง แต่ก้แบบ ดีจายย มาถึงซะที
มองไปที่เคาท์เตอร์ โอ้ว นั่น ผู้หญิงคนนึง กะลังทำราเม็งอยู่อย่างขมักเขม้น นั่นคือ คุณแม่ของ โคะยาม่า เคอิจิโร่ โอ้ว พระเจ้า คุณแม่ผู้คลอดโคะน้อยตาตี่ออกมาดูโลก
ตื่นเต๊นตื่นเต้นนนนนน แม่โคะอ่ะ อ่ะ อ่ะ อ่ะ อ่ะ (เอคโค่)
แล้วโฮสพ่อออมก้แบบ อยากพรีเซนต์เต็มที่ว่า เราไม่ใช่แฟนคลับญี่ปุ่นนะ มากจากไทยนะจ๊ะ เรยแบบ บอกพนักงานว่า สองคนเนี้ย เปนแฟนเพลงมาจากไทยนะเนี่ย บลา บลา บลา
คิดว่ารีแอคชั่นของพนักงานจะเปนยังไง?
ทรึง
เค้าตอบกลับมาว่า มีเยอะแยะเลยครับ มาจากที่ไกลๆอย่าง ออสเตรเลีย กะ นิวซีแลนด์ ก้มาบ่อยๆครับ
ทรึง
หน้าแตกห่ะ นึกว่าเค้าจะตกใจซะอีก โอ่โต้ซัง ทรึง จิงๆ
แต่คำพูดนี้ก้มีผลเหมือนกันนะ คิดว่าพนักงานคนนั้นคงไปบอกแม่โคะ เพราะหลังจากนั้นมา แม่โคะมองมาตลอดอ่ะ จ้องเรากะออม (ไอออมก้รู้สึก) แล้วก้ยิ้มๆอ่ะ เราก้แบบ เค้าคงขำที่เรามาจากไทยแน่ๆเรยอ่ะ
รอเปนชาติกว่าจะได้กินราเมง (นั่งอ่านหนังสือพิมพ์เรื่องข่าวคาเมะกะป้า คยอง คยอง รอ กร๊าก) แม่โคะมาเสิร์ฟเองด้วย เค้ามียิ้มๆให้เราอ่ะ แล้วเราก้แอบมือไปโดนแม่เค้า ว้าย มือแม่โคะ ช้านล่ะกรี๊ด (เปนเอามานะ ช้านเนี่ย)
สั่งราเมงแบบเผ็ดกันหมดทุกคนเลย เพิ่มท้อปปิ้งเปนไข่ต้ม โอ้วววววว ไข่ต้มอร่อยมากกกกกกกกกกก อร่อยจิงๆนะ เป็นยางมะตูม ไข่ขาวก้นุ่ม หร๊อยหร่อย พูดแล้วหิวเลยอ่ะ อยากกินอีก เผ็ดๆดี โซ้ยไปโซ้ยมา หมดชามเฉยเรย
เป็นราเมงชามแรกในรอบสามปีที่กินหมดไม่เหลือเส้นเลยอ่ะ
เรานั่งติดทางเดิน ที่กำแพงก้มีรูป กะ ลายเซนต์โคะตอนที่เล่นเรื่อง Nurse Aoi ลืมเล่า ที่ทางเข้าหน้าร้านพอเดินเข้ามาก้จะเปนแผ่นลายเซนต์โคะ มีสองแผ่น แผ่นแรกเขียนว่า "ทานราเมงกันเยอะๆนะครับ" กะอีกแผ่น "คอนเสิร์ตครั้งนี้ผมทำเต็มที่แน่นอนครับ" โอ้วกรี๊ด อย๊ากอยากได้ เลยบ่นกะคาโอรุว่า เนี่ย อยากได้จัง ดึงกลับบ้านไปดีมั๊ยเนี่ย คาโอรุเรยบอกว่า ไหนๆก้มาแล้ว ไปขอลายเซนต์แม่โคะมั๊ย เปนที่ระลึกว่ามากิน เราก้แบบ ก้ดีๆ ดีกว่ามาเปล่าๆ
นั่งรอเมื่อไหร่แม่โคะจะว่าง ลูกค้าเก่าออกไปลูกค้าใหม่ก้มากันเต็มร้านเลย นั่งกันอืดมากจนโฮสพ่อออกไปรอที่รถ สี่ทุ่มนิดๆแล้ว คิดในใจรออีกแป๊บถ้าเค้ายังไม่ว่างก้อกลับดีก่า
นั่งเหม่อๆดูทีวี มีคนเปิดประตูร้านเข้ามา ใส่เสื้อเชิ๊ตดำแดง ใส่แว่น ผมทองๆ เหนข้างๆแล้วละม้ายคล้ายโคะเปนอย่างมาก
พอเหนแวบนึง หันไปหาออม "เฮ้ยแก ดูคนเข้าร้านมาดิ เหมือนโคะเลยอ่ะ"
ออมหันไป เส็ดอิ้งกิมกี่ กะดึ๋ยกึ๋ย สะแด่ว แด๊วแด๊ว
"แก นั่นมันโคะเว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย"
เฮ้ยยย ไม่ไหวแล้วอ่ะ โคะยาม่า มาจากไหนอ่ะ มาได้ไงอ่ะ งงมากเลยอ่ะ อยู่ดีๆมาเข้าร้านได้ไงอ่ะ ได้ข่าวว่า เค้าไม่ได้อยู่ที่นี่มะใช่หรอ อึ้ง กะ อึ้ง กะ อิ้ง กะ อึ้ง
โคะเดินไปที่เคาท์เตอร์ พูดไรกะแม่ก้ไม่รู้มะได้ยิน เรากะออมได้แต่มองหน้ากันแล้วก้ กรี๊ดแบบไม่มีเสียง (นึกภาพออกป้ะ แบบ นะ) คิดไรไม่ออกเรยอ่ะ ได้แต่ กรี๊ดๆๆๆๆๆ กะ หัวเราะๆๆๆ อย่างเดียว
แต่มีคนๆนึงที่ยื่นมือมาขอกระดาษกะดินสอออม บอกว่าจะไปขอลายเซนต์ให้ คนที่มีสติคนนั้นคือ คาโอรุ โอ้ว เธอลุกไปเลย เดินไปหาโคะแบบมาดมั่นมาก ยื่นกระดาษให้โคะ แล้วโคะก้พยักหน้า ก้มลงเซนต์
โอ้ววววววววววว โคะกะลังเซนต์ โอ้ววววววววววววววววววว
เซนต์เสดเค้าก้ยื่นสมุดคืนให้คาโอรุ แต่เรากะออมบอกว่า เซนต์อีกใบได้ป้ะ มากันสองคน โคะเลยบอก งั้นเซนต์อีกหน้านึงนะ แล้วก้ก้มลงเซนต์ต่อ
พอเซนต์เสด โคะก้ยื่นกระดาษกะดินสอคืนให้ เรา ซึ่งนั่งอยู่ติดทางเดิน
และ...โคะน้อย...ทำดินสอออมหล่น...
เค้าก้มลงเก็บ ยื่นให้เรา พร้อมกับคำว่า
"ขอโทดครับ...โก่เมนเน๊..."
อ๊ากกกกกกกกกกก โคะยื่นดินสอให้เรา โคะขอโทดเรา อ๊ากกกกกกกกก
โคะยาม่า เคอิจิโร วงนิวส์
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
อะไรกันเนี่ยยย ไม่ไหวแล้ว แบบ อึ้งไปเลยอ่ะ มันเกิดขึ้นแบบรวดเร็วมาก พอเค้าคืนดินสอกะสมุดให้เส็ด เค้าก้เดินออกจากร้านไป
ไปซะแล้ว โคะ ไปซะแล้ว...
ถ้าตอนนั้นไม่ตื่นเต้นจนบ้าบอเพ้อไปแล้ว คงจะพูดกะเค้าซักคำสองคำอ่ะ พูดออกไปคำเดียว อาริกาโตะ เฮ้ออออออออ เฝร่ยจิงๆ
อย๊ากอยาก อยากจะพูดว่า ไปดูคอนเสิร์ตมานะคะ ที่นีงาตะ สนุกมากค่ะ อยากพูดจังงงงง เสียดายยย
พอเค้าออกไปแล้ว เราก้กลับบ้าน ออกมาหน้าร้าน เรากะออม กรี๊ดๆๆๆๆๆ แล้วก้กอดกันกลมเรยเพราะดีจัยยย
ไม่อยากเชื่อเรยว่า จะโชคดีบังเอิญมากินวันที่เค้าเข้าร้านมาพอดี ทำไมโชคดีอะไรอย่างงี้ ทั้งๆที่พุ่งนี้เค้ามีคอนสุดท้ายที่เซนได ยังอุดส่าเจอเค้าอีก
ดีใจอ่ะ ดีใจมากๆ ดีใจที่สุดเลยยยยยยยยยยยยย
โอย ทำไมอยู่ดีๆคอมเปนไร ใช้งานมากไปหน่อย มันเอ๋อๆ เอาเปนว่าแค่นี้ก่อนละกัน ง่วงแล้วล่ะ วันนี้แหกตาตื่นไปมหาลัยแต่เช้า เต้นสัน ร้องเพลงซะมันส์มากไปหน่อย เหนื่อยมากกกก ไปนอนละ จบแบบค้างๆ ไม่ว่ากันนะจุ๊
รักโคะยาม่า เคอิจิโร่
|
|
|
