| ☆Dear☆ディア☆'s profile☆DeaR☆ディア☆PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
July 30 Sad Movieสอบเสร็จแล้ว
เสร็จแล้ว เสร็จแล้ว หลุดพ้นแล้ววววววววววววววววววววววววววว
เฮ้อ กว่าจะมีวันนี้ แทบจะเสียชีพ
เน่าสุดๆอ่ะ
เน่ามาถึงญี่ปุ่นวิชาหากินอีกตะหาก
โดยเฉพาะอิไมอ่ะ อันที่พูดอัดเทปอ่ะ เอามีดมาแทงกันเลยดีกว่าเหอะ ให้เวลาตอบก้อโคดน้อย ยังไม่ทันคิดเลยไปข้อใหม่ละ กระจุยกระจาย สติกระเจิง ใจเต้นแบบว่า แทบจะล้มประดาตาย
วิชารวมนี่ก้อ...เน่ากว่านี้ไม่มีแล้ว...
ลางร้ายเริ่มปรากฏ...ว่า...ไม่รอดแน่ๆ
ตอนสอบไทยซีฟ เรา ซี ดาว นั่งกันสามคน เปน หมู่สาม หามเข้าโรงพยาบาล ตายหมู่ห่ะ
ฮ่าๆๆ คิดได้เนอะสโลแกนนี้
จะไปโทดข้อสอบว่ามันออกยากก้อกะไรอยู่ เพราะเราเองก้อไม่ได้ตั้งใจเรียนเอาซะเลยเทอมนี้ โดดกระจุย หลับกระจาย
ก้อเพราะทำตัวเอง ก้อต้องรับกรรมไป
ถ้าคะแนนออกมา หลิงชวนไปโดดตึกสี่ล่ะ...
ซีบอก ตึกสี่เตี้ยไปมั้ง...
เอ่อะ...
นะ...
โซร่า โมะ โทเบรุ ฮาสุ (ก๊ะ ไน่)
ข้อสอบหลอกหลอนนนนนน
ช่างหัวมันไปเห๊อะ
สอบเสร็จก้อตามธรรมเนียมเอกญี่ปุ่น เราต้องไปปล่อยผีที่เกะ เปน หมู่สี่ผีคาราโอเกะ ฮ่าๆๆๆ
เซงบิ๊คเอคโค่ละ ไม่ยอมเปิดห้องญี่ปุ่นให้ คราวนี้ยังไงก้อไม่เปิดให้ เอาบัตรวีไอพีไปฟาดหน้าก้อแล้ว โฮๆ เซง
ห้องธรรมดามันเต้นไม่มันส์เรยง่ะ
แต่ก้อนะ...ก้อไม่สน..ก้อร้องอยู่ดี
ปล่อยผี เฮฮา หนุกหนาน
ร้องเสร็จมะปรางกะท๊อฟฟี่ลากไปเจอที่เอมโพเรี่ยม จะไปท่าพระจันทร์ ความอยากกินมะตะบะแครบ (ปู)มันกำเริบ เลยจะไปลุย
แต่...
รถติดมาก ติดอยู่หน้าเอมเป็นชาติ เพราะเป็นศุกร์สิ้นเดือนด้วย กว่าจะไปถึงก้อคงหกโมงอ่ะ
แล้วเรามีเรียนที่แจแปนฟาว แถมตาบ้าที่ไหนไม่รู้มามั่วโทรมาไซโคว่าจะมีสอบ เราก้อฟรีคเอาท์เลย เด๋วกลับมาไม่ทัน
สรุปก้อไม่ได้ไป ไปแค่สยาม...ฮือๆ หมู่ห้า
ไปถึงดิ่งไปซื้อรองเท้าคู่ใหม่ เพราะว้นนี้กระแดะใส่คู่สูงปรี๊ดมา ไม่เคยใส่เลย เหนสีม้นเข้ากะกระเป๋าดี ไอ้สูงนี่ไม่ว่าหรอก แต่ข้างหน้ามันแคบมาก บีบ มันพันข้อเท้า เดินแล้วก้อนรกกินมากๆ ครึ่งวันแรกก้อพอว่า ไปๆมาๆไม่ไหวแฮะ วันนี้กลับไม่ถึงบ้านแน่ เลยต้องซื้อใหม่
และก้อไปเจอซี และ ดาวที่ร้านรองเท้า
ซึ่งทั้งสองคนก้อกลับมาซื้อรองเท้า เพราะไอที่ซื้อไปเมื่อวานมันเกินจะทน
หมู่สาม หามเช้าโรงพยาบาลจิงๆด้วยแฮะ ฮ่าๆ
สรุป ร้องเท้าชาลดูดองกรู๊ส์ กลายเปนร้อยเก้าเก้าไปซะงั้น
จะไม่ใส่ส้นสูงไปซักพักดีกว่า สงสารเท้าตัวเองจิงๆเล้ยยยยย
จบเรื่องรองเท้า
วันนี้ก้อไปปล่อยผี ไปเกะ ไปเดินเอมโพเรี่ยม ไปดูหนัง เที่ยวกระจุยทั้งวัน
ดูเรื่อง Sad Movie
อืมม มันก้อแซดจิงๆแหละ น้ำตาไหลพรั่งพรู
หรือเรามันคนร้องไห้ง่ายกันแน่เน๊าะ
เนื้อเรื่องมันก้อเกี่ยวกับการจากลาจากคนที่เรารัก ในหลายๆรูปแบบ
เหมือนกับจะให้เหนว่า คนเราพบกันแล้วจากกัน เปนเรื่องธรรมดา เป็นสัจธรรม
บางทีเราก้อไม่สามารถอยู่กับคนที่เรารักได้ อะไรอย่างงั้น
หนังมันบีบแฮะ บีบจนร้องไห้เลยซะงั้น
เศร้าเนอะ...
เด๋วได้ร้องไห้อีกรอบแน่ๆ ตอนผลสอบออก...
เฮ้อออออ
สาธุ สาธุ ลูกขอให้พ้นคราวนี้ไปได้ ไม่ขอคะแนนดีเลยค่ะ อย่าให้ถึงกับเลือดตกยางออกเลยเถ๊อะ ถ้าผ่านไปได้คราวหน้าลูกจะตั้งใจเรียนกว่านี้ โอ่โนงายชิมัส สาธุๆๆๆๆๆ
ได้ข่าว พูดอย่างงี้ทุกทีเลยที่มีสอบ
แต่คราวนี้จิงๆนะคะ ช่วยลูกช้างด้วยเถอะค่า โฮกกกกกกกกกกก
ไปดีกว่า เที่ยวมาก ง่วงแฮะ
แล้วละครที่โหลดเนี่ย เปนไรมากป้ะ ตอนที่ห้าโหลดมาหลายวันแล้ว จะเสร็จมั๊ยยยยยยยย เซ็งอยากดูแล้วนะ (โว้ย) โฮๆๆๆ
July 20 หนึ่งปีที่ผ่านไป...จะสอบแล้ว แต่ทำไมมันไร้ซึ่งอารมณ์จะทำอะไรทั้งสิ้นทั้งมวลล่ะเนี่ย
ได้ข่าวว่านั่งลิสคันจิอิไมอยู่ ก้อสติแตกมาเปิดคอมซะงั้นอ่ะ
พักนี้ อารมณ์แปรปรวนแฮะ หรือว่าดีกรีความเพ้อเจ้อมันสูงไปหน่อย...
เอาเปนว่า สอบคราวนี้ จะเปนตายร้ายดียังไง...
จากความเนียนที่รอดมาได้ตอนปีหนึ่ง ปีนี้จะยังคงสามารถไถต่อไปได้หรือไม่...เด๋วคงได้รู้กัน...
ตอนนี้ ในใจมันมีแต่เรื่อง...
เฮ้อ...
ทำไมน้า...
ทั้งๆที่ผ่านไปก้อปีนึงแล้ว...
อะไรบางอย่างเราก้อไม่สามารถลบมันออกจากใจได้จิงๆซะที
นานๆครั้งในเวลาที่เราไม่คาดคิด มันก้อจะกลับมารบกวนจิตใจเรา...
อยากจะลืม...
พิงค์ส่งเมลล์มาให้ฉบับนึง อ่านแล้ว โดนสุดๆ เหมาะกับความเพ้อเจ้อของเราในตอนนี้อย่างแรง เลยจะเอามาเขียนเตือนตัวเองไว้...ไม่ให้เพ้อเจ้ออีก...
เวลาที่ต้องการลืมใครบางคน...
วันนี้ เราอาจรู้สึกผูกพันต่อสิ่งหนึ่งจนเราคิดว่าขาดไม่ได้
แต่เวลาจะทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไป
สักวัน เราจะรู้ว่า สิ่งที่เราผูกพันในวันนี้...
เป็นแค่ส่วนหนึ่งที่เติมชีวิตเรา...ไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิตเรา
วันหนึ่ง หากเรามีโอกาสได้เจอสิ่งถูกใจสิ่งใหม่...ที่เราพึงใจ ปราถนา ต้องการ ขาดไม่ได้
เราก้อจะเริ่งผูกพันกับสิ่งใหม่นั้นได้ในเวลาไม่นานนัก...
เมื่อเวลาหนึ่งผ่านไป จะสอนเราได้เองว่า...
ความผูกพันกับสิ่งใดๆในช่วงเวลาหนึ่ง จะเป็นความสุขในช่วงเวลานั้นๆ
อย่าได้ไปยึดติด อย่าได้ไปใช้ชีวิตทั้งชีวิตลุ่มหลง
คิดเสียว่า
เราโชคดี ที่มีโอกาสได้ผูกพันกับสิ่งที่เรารัก
ความผูกพัน ก้อเหมือนกับความรัก...หรืออาจจะเป็นผลพวงที่มาจากความรัก
หากเรารักใครคนนึงมาก เราก้อจะรู้สึกผูกพันมาก
แต่ความผูกพันที่ว่า ไม่ได้หมายความถึงการหยุดตัวเองไว้กับสิ่งๆนั้น
เพราะคนเราทุกคนย่อมผูกพันกับหลายสิ่ง
เปรียบเสมือน เรามีแก้วน้ำอยู่ใบหนึ่ง
ในยามเช้า เราอาจใช้แก้วใบนี้ดื่มนม
พออากาศร้อนหน่อย เราอาจต้องการน้ำเย็นๆ
บางครั้งพอเราไม่สบาย เราอาจต้องการน้ำอุ่น
...ใจเราก้อเหมือนกับแก้วน้ำ...
ต้องเติมสิ่งต่างๆในเวลาที่แตกต่างกันตามความเหมาะสม
หากเราเติมน้ำเย็นลงไปในแก้ว แล้วเติมน้ำร้อนลงไปทันทีในแก้วใบเดียวกัน
เราก้อจะพบว่า แก้วใบนั้น จะเริ่มร้าว แล้วเริ่มแตก
...ซึ่งเหมือนกับใจเรา...
ความผูกพันกับสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ไม่ผิด
ถ้าเราค่อยๆปรับใจให้กลับคืนในเวลาที่ควร
ถ้าคุณมีความสุขที่เห็นเค้าเดินกับคนอื่น...คือ...ความรัก
ถ้าคุณเหงา เศร้า คิดถึงเค้า อยากเจอ...คือ...ความรัก
ถ้าคุณร้อนรนทนที่เค้าอยู่กับใครที่ไม่ใช่คุณ...คือ...ความใคร่ อยากเก็บไว้เป็นเจ้าของคนเดียว
ถ้าคุณเข้าหา แต่เค้าหนี...คือ ความใคร่ที่หมดเยื่อใยแล้ว
ถ้าคุณหนี แต่เขาวิ่งตามมา...คือความรักที่ยังไม่มีจุดจบ
ถ้าคุณร้องไห้...ให้กับคนที่ไม่มีเยื่อใยในตัวคุณ คุณคือคนโง่ และบ้าอย่างน่าอาย
แต่ถ้าคุณพอใจ...จงรัก และมอบความรักให้กับเค้า แม้มันจะไม่กลับมาหาคุณก้อตาม
จงดีใจที่ได้รักซะวันนี้ ดีกว่าเสียใจในวันหน้า
เพราะมันจะไม่ย้อนกลับมาหาอีกต่อไป...
分かっているよ。
分かっているけど、なんだかまだ忘れられない。
どれだけ好きだと言ってくれても足りない気持ちを・・・
俺から何が欲しいのって聞かれたことを・・・
どうしてもあたしの気持ちを分かってくれなかったあなたを・・・
子供っぽいあなたを・・・
あなたを待っていた自分を・・・
全てはまだ心のどこかにあるんだよ。
でも・・・
あなたと別れたあたしもわがままだよね？
自分が傷ついているのがいやだったり
自分が一人で頑張っているのがいやだったり
自分のことばっかり考えてたあたしもわがままだよね？
だけど・・・
もうあのごろじゃないから・・・前を向いていかなくちゃ・・・
歳月の流れが速いもので1年もたってしまったんだね。
心を込めてまたあなたに言いたいことをいうよ。
ありがとう、今まで。
あなたがいなかったら、あたしどうになるか分からない。
優しさをいっぱいありがとう。
ごめんね。
最後に・・・
好きだったよ、
タカちゃん July 13 Happy Birthday to Katoh Shigeaki~(>V<)~อัพช้าไปตั้งวันนึง หมู่ห้ามากๆ สรุป ทั้งวันเกิดมัซซือ ทั้งชิเงะ ก้อไม่ได้อัพตรงวันเรยย
ทำไมเปนคนแบบนี้น้อ ธันญา
หรือว่าเปนเพราะตัดใจอะไรบางอย่างไปกันแน่นะ...
โนเกี่ยว...โนๆๆๆๆ
เพ้อเจ้อ...
มาเข้าเรื่องดีกว่า
ชิเงะจิ ปีนี้ก้ออายุ สิบเก้า แล้ว
เปนนักศึกษานิติศาสตร์ปีหนึ่งของมหาลัยอาโอยาม่าซะด้วย เก่งจัง กิ๊กใครเนี่ย ฮิๆ
กิ๊กกันมาตั้งแต่สปริงคอนที่นีงาตะแล้วล่ะเนอะ...
ก้อ ขอให้โอ่จี้จัง เปนกิ๊กที่น่ารักอย่างงี้ตลอดไป ยิ้มเยอะๆ พูดให้ช้าๆลงหน่อยนะ อย่าไฮเปอร์ให้มากนักล่ะ คนรอบข้างอาจก๊งได้
แล้วก้อ พาวากะไฮกลับมาไวๆนะ ไม่ได้เจอครึ่งเดือนนี่ก้อ คิดถึงจะแย่อยู่แล้ว
เรื่องชิเงะอ่ะ มีเยอะแยะ พูดไปก้อไม่จบ
เอาเปนว่า
シゲっち
大好きだよ。
シゲの全てがすごい大好き。
変わらないでね、ずっと。
嫌われても、忘れられても。。。私にとってシゲは大切な人なんだから。
只シゲのままでいて欲しい。
そんなシゲが大好きなの。
ＮＥＷＳの一部って気持ちはあくまでもあたしには伝わっているからね・・・
吾輩にもヨロシク！
19歳、おめでとう！
แปลกเนอะ มีไรจะเขียนเยอะ แต่เขียนไม่ออกเลย
เรื่องไปค่ายเล็กที่ระยอง ก้อต้องดองต่อไป...เหอๆๆ
ปล. วันนี้มีเรื่องน่ารักๆที่อยากจะจำไว้ด้วยล่ะ แต่อายอ่ะ เขียนไปแล้วก้อเขิล เอาเปนว่า
楽しかった！アリガト！ July 06 Happy Birthday Massuda Takahisa (>w<)/วันนี้มาอัพเปนติ่งนิดๆ ก่อนจะไม่ได้เล่นหลายวัน เด๋วพุ่งนี้ก้อไปค่ายเล็กของชมรมสลัมที่ระยอง เลยมาแฮปปี้เบิร์ดเดย์ น้องมัซซือน้อยซะก่อน
ช้าไปนิด ไม่ว่ากันนะจ๊ะ
ก้อ อายุ 20 แล้ว ปีหน้าก้อต้องเข้า เซย์จิน ชิกิ แล้วสินะหมู เอ๊ย หนูมัซซือ ถึงจะยี่สิบแล้วแต่ก้อยังเปนเด็กน้อยต้อยเลี้ยงที่น่ารักของนิวส์อยู่เหมือนเดิม
ก้อขอให้ร่าเริงแบบนี้ตลอดไปนะ เปนซาลาเปาหมูน้อยยิ้มหวาน ที่ชอบกินเกี๊ยวซ่า (เกี่ยวกันมั๊ย)
มีความสุขมากๆนะมัซซือ
ปีหน้า ถ้านิวส์กลับมาแล้วมีคอนล่ะก้อ คงได้เจอกันอีกนะ คิดถึงงงงงงง
マッスーの可愛い笑顔が好き！(にっこり。。。それとももっこり？！？）
マッスーの声がすごい好き！
マッスーの笑窪が大好き！（一緒だもん）
マッスーの全てが好き！
だからいつまでも変わらないマッスーのままでいて！
二十歳、おめでとう！
เย้ๆๆ แฮปปี้ๆๆๆ
ความจิงถ้าไม่มีเรื่องวันเกิดมัซซือเนี่ย คงจะเปนภาค โดดเรียนภาคสี่ สินะ เพราะวันนี้เอาอีกแล้ว โดนลากไปกินข้าวที่พารากุ้ง แล้วก้อเลยเถิด เพ้อเจ้อ โดดซะงั้น...นะ
ไปละ อัพครั้งหน้าคงเปนวันเกิดชิเงะเรยมั้งเนี่ย ฮ่าๆๆๆ
ไประยองล่ะ ดีใจจัง ฮิซาชิบุริ ด่าเน๊ (>V<)///
July 03 今 Shock me...วันเสาร์ที่ผ่านมาเวลาสิบโมงเช้า ธันญากำลังนอนหลับน้ำลายยืดฝันหวานอยู่...
เสียงมือถือก้อดังขึ้น...เอามือควานหามือถือทั้งๆที่ตายังปิดอยู่
มีเมลล์มาล่ะ...
ใครหว่า...
รีทรีฟเมลล์...อ้าว ฮิโตมิจจี้ นี่เอง
เปิดเมลล์อ่าน...
"เดียร์ ตอนนี้กำลังดูทีวีอยู่ ไม่รู้เดียร์รู้รึยัง ยามะพี จะถูกฟอร์มเปนยูนิตใหม่กับนักร้องคู่พี่น้องของไทยล่ะ (มันใช้คำว่า 兄弟タレント ซึ่งทำให้สมองของธันญาที่ยังงัวเงียตีความว่าเปนคู่ตลกไปเลยเชียว) ได้ข่าวมาว่าสองคนนี้หล่อมาก เดียร์รู้จักรึป่าว?"
ห๊า
อะไรนะ?
ล้อเล่นกันป่าวเนี่ย พีกะนักร้องไทย? พี่น้อง? ห๊า?
คือตอนนั้นสมองยังไม่สั่งการเต็มที่ คิดๆๆอยู่นานมากว่า นี่มันเรื่องอะไรกัน สองคนนั้นที่ฮิโตมิพูดถึงเนี่ย ใครอ่ะ???
เอ๊ะ...
เอ่อ...
อย่าบอกนะว่า...
เธอคิดเหมือนที่ชั้นคิดรึป่าวบีหนึ่ง...
ชั้นก้อคิดเหมือนกันแหละบีสอง...
เราก้อเลยเมลล์กลับไปเด๋วนั้นเลย
"นักร้องพี่น้องหรอ? ใช่ที่ชื่อ กอล์ฟ ไมค์ รึป่าว? สองคนนี้เปนจอนนี่ จูเนียร์ของไทย สาวๆไทยชอบเยอะแหละ อารมณ์ประมาณพีสมัยก่อนอ่ะแหละ แต่เราไม่ชอบพีสมัยก่อนเหอะ เฝร่ย"
ส่งเมลล์ไป กะนอนต่อ เพราะคิดว่าเพื่อนมันคงเข้าใจไรผิดแล้วล่ะ
เวลาผ่านไป
ตอนบ่ายๆ ซีโทรมาหา ถามว่าพักนี้ได้เข้าบอร์ดฟิคมั๊ย เราบอกไม่ค่อย ซีบอก งั้นก้อยังไม่รู้ข่าวเรื่องพีสินะ
และแล้ว...
มันเปนเรื่องจิงหรอนี่....อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
พี กะ กอล์ฟ ไมค์ (และเด็กจูเนียร์อีกสี่คน) ฟอร์มเป็นยูนิตเชียร์วอลเลย์บอลกังปรีส์ ชื่อว่า kity GYM (G--- Golf, Y---Yamashita, M---Mike)
เอ่อะ
โน...
โน...
โนรับได้...
ที่รับไม่ได้ไม่ใช่เพราะสองตัวนี้อย่างเดียวหรอก
แต่เพราะสงสารพี...มากๆ
ตั้งแต่ปีที่แล้ว โดนจับย้ายไปนั่น ย้ายไปทำนี่ นี่ก้อจะเอาอีก...
ความรู้สึกที่เป็นนิวส์...ล่ะ...
ถ้าใครอ่านไดพีแล้ว คงรู้ว่า พี...ฮือๆๆๆ
ที่น่าสงสารกว่าคือคนในวง
พีเมลล์ไปหาเพื่อนๆในวง...
โฮๆๆ ทุกคนเมลล์กลับมา อย่างซึ้ง โดยเฉพาะน้องชิเงะน้อย กะ โคะน้อย
สงสารนิวส์จัง...
อนาคตนิวส์จะเป็นยังไง...งานเชียร์วอลเลย์บอลนี่มันก้องานเก่านิวส์...ถูกคนอื่นทำแทนที่แบบนี้...ชีช้ำเหลือเกิน โฮๆๆๆ
สรุป เศร้าใจมาก
แค่นั้นไม่พอ...
ข่าวน้องคุซาโนะ ลงหนังสือบุกก้า (บักก้า)
โฮกกกกกกกกกกกก
ขนาดถูกพักงาน ยังมีข่าวเสื่อมๆมาลงให้ช้ำใจเล่นอีก...ช่างขุดคุ้ยกันจิงๆ ภาพถ่ายก้อไม่มียืนยัน หนังสือมหาปลัยนี่...
เฮ้ออออ เอาเปนว่า เศร้า และ เสียใจ ชีช้ำ กะหล่ำดอง...
จบข่าว
มาเรื่องอื่นดีกว่า
เมื่อวานนี้ไปฟิตเนสกะแม่มา โอ้ว มันเปิดใหม่ แม่ไปสมัครไว้ตอนเราไปญี่ปุ่น เราก้อว่าดีเหมือนกัน อืดเปนหมูพีมานานแล้ว ตั้งแต่ไปกลับมาขึ้นไปสามกิโล เฝร่ยเหอะ ใส่กระโปรงสอบ แล้วกลายเปน กระสอบไปเลย
ไม่ได้ไปฟิตเนสมาสามชาติเศษ
เล่นไปซะน่วม แถมต่อด้วยโยคะ...
โฮกกกกกกกกกกกกกกก
เช้าวันรุ่งขึ้นแทบจะเสียชีพ
ปวดไปทั้งตัวเลยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
ดีนะที่วันนี้มีเรียนบ่าย ไม่งั้นตื่นแปดโมง ลาก่อนแน่ๆ ลุกไม่ไหวจิงๆ
แต่พอได้เล่นแล้วรู้สึกดีอ่ะ รู้สึกไม่บวมน้ำบวมไขมัน เหมือนได้ออกกำลังกายบ้าง
ต่อไปนี้จะไปบ่อยๆละ
จะได้เปนモデル体型 แบบที่ชิเงะ 好きらしい。。。
意味ナシ。。。馬鹿やネン！คงมีวันเปนได้หรอกอย่างงั้นน่ะ
ไปละเพ้อเจอ วันนี้จะนอนเร็วๆ การบ้านก้อเสดแล้ว ยะฮู้ เหลือแต่การบ้านโหลดละคร กร๊ากๆๆ กัมบาเหร ๆๆ July 01 Sayonara,Syntax!ไม่ได้อัพมาหลายวันมาก ดองเหม็นเน่าเรย เรื่องที่จะเล่ามีมากมายล้านแปด เล่าไม่หมด หมู่ห้า
เอาเรื่องเด่นประจำวันนี้ดีกว่า วันศุกร์ สิ้นเดือน มิถุนา วันนี้ ธันญาได้กระทำการสิ่งหนึ่งที่ได้สร้างความปิติยินดีและเบิกบานให้แก่ชีวิตของเธอเป็นอย่างมาก
ธันญา ถอนวิชา ซินแทกซ์ แล้วเจ้าค่า
กรี๊ดดดดดดดด
(กรี๊ดอะไร...เพื่อออ?)
ก้อ หลังจากที่บ่นออดแอดมาร่วมอาทิตย์ถึงความน่าเบื่อและน่าถอนของวิชาที่หนูถูกเค้าหลอกมาลงนี่ วันนี้ตอนเช้าก้อคิดได้ว่า ได้เวลาถอนมันออกไปจากชีวิตของหนูซะทีแล้วล่ะ
กระทำการสวนกระแสกับเพื่อนๆที่แห่กันถอน คอมโป วิชาของฝรั่งหน้ายาวบ้าบอล
ความจิง ถ้ากล้ำกลืนฝืนทนเรียนๆไปก้อคงจะพอไถ แต่เวลา อาจารย์ และเนื้อหามันน่าเบื่อม๊ากมาก แถมวันพุธ เจดโมงครึ่ง ฝันไปเถอะ ธันญายังนอนอยู่เลย
ถอนออกไปแล้ว ก้อจะไม่มีติ่งตอนเช้าๆอีกต่อไป
แฮปปี้ มีความสุข หลั่นล้า ต่อจากนี้วันจันทร์เราก้อมีเรียนบ่าย วันพุธเราก้อมีเรียนบ่าย ฮิ้ววววว
จบข่าว
มาเรื่องปากท้องกันบ้างดีกว่า
ตั้งแต่รู้ว่าจะมีเทศกาลอาหารญี่ปุ่นที่อิเซตัน ร้อนรุ่มระส่ำระส่ายไม่เปนสุข อย๊ากอยากจะกิน อิคุระด้ง ทาราโกะ ราเมง โออิชี่ อาโอโมริ ริงโกะ โอ้วโนววววว อยากกินไปซะหมด แต่ฟังราคาแต่ละอย่าง อึ้งกะอึ้ง เปนคนที่ไม่ชอบเสียเงินกะของกินซะด้วยสิ เสียดายเงิน...
น้องปอร์ชวนไว้แล้วว่า จะไปกินด้วยกัน เราก้ออยากไป ต้นเดือนเงินเดือนออก เราก้ออกจะหลั่นล้า กินอะไรหร่อยๆซะจะได้มีแรงสู้กะการบ้านที่มันท่วมหัว (เกี่ยวมั๊ย?)
แต่ เงินเดือนออกมาวันเดียว...
ไปซะแล้ว
สะแด่วอีกแล้ว...เงินชั้น
ก้อเพราะน้องปอร์เมาท์ว่าที่สยามเซนมันลดทั้งห้าง กระหน่ำเรนนี่ เซลล์...
ดิฉันก้อ ด้วยความ กระแดะ สะ ก๊ะ โอ๊ย หลั่นล้าในเงินที่ได้มาต้นเดือน...
ทรึง
จบ โอะ ชิ ไม
หมู่ห้า.....ฮือออออออออออออออออออออออ
แล้วข้าวอิคุระด้งล่ะ?
อยากกิน ยังไงก้ออยากกิน...
ถ้ามีคนเลี้ยง ก้อคงดี...
แต่...
สรุปแล้ว ก้อไม่มีใครยอมเลี้ยงเราเลยซักคน...
เชอะ เชอะ เชอะ เชอะ
ไม่มีใครเลี้ยง ซื้อกินเองก้อได้
วันนี้เลิกเรียนญี่ปุ่นเสดก้ไปกินกัน มีเรา ปอร์ แนน จัน หลิง และอู๋ เปนชายหนุ่มคนเดียวท่ามกลางสาวสวยและโสด ฮิ้ววววว (พูดยังกะภูมิใจมากที่โสดสนิทกันทั้งหมู่)
หลังจากที่มาโย๊ตเตะเต๊ะ เรากะแนนก้อคว้าอิคุระด้งมาจนได้ ยัตต้า ได้กินซะที อดอยากปากแห้งมานานม๊ากมาก
อร่อยยยยย
อร่อยมากกกกกกก
มีความสุขที่ซู๊ดดดดดดดดดเลย
กินแค่นั้นไม่พอ ไปซื้อหอยโฮทาเตะย่างมากินอีกไม้ด้วย หร่อยมากมาย
น้องปอร์กินราเมง ทำให้เราคิดถึงราเมงริวทาโร่ บ้านโคะน้อยขึ้นมาเรยทีเดียวเชียว
กินอิ่มแล้วกะต่อด้วยของหวาน อู๋ก้อเดินมาพร้อมซอฟท์ครีมสามถ้วย...
สรุป อู๋ซึ่งเปนทั้งรุ่นน้องเอเอฟเอสและรุ่นน้องจุฬา เลี้ยงไอติมพี่ๆที่อดอยากยากจนสี่ตัว
ขอบคุณมากนะอู๋ อร่อยมากกก มัจฉะซอฟท์ครีม
ตอนเย็นก่อนไปเรียนแจแปนฟาว แม่แบร็ง (มะปราง)มาลากไปพารากุ้ง ชีหิวไม่ได้กินข้าวตั้งแต่เช้า บอกจะไปสวามปามซะหน่อย เราก้อเออ ออ ห่อ หมก ไปกินก้อไป แต่คงไม่กินหรอก จุกที่กินไปกลางวันยังไม่หาย
แต่ชีดันไปกินร้านอาหารอิตาเลี่ยน...
อาหารอิตาเลี่ยน...เลี่ยน เลี่ยน เลี่ยน (เอ๊คโค่)
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด
มันเปนอาหารโปรดที่สุดของที่สุดของเราแล้วเห๊อะ
เข้ามาในร้าน บรรยากาศก้อดี กลิ่นก้อหอม เมนูมาวางตรงหน้า มีหรอธันญาจะต้านทานไหว
แด๊กซ์ใหญ่เลยล่ะ
สั่งโน่นสั่งนี่มาเต็มโต๊ะ กินก้อกินไม่หมด เหลือสปาเกตตี้คาโบโล่น่าจานนึงเต็มๆ
แต่อร่อยมากเรย ไม่ไหวแล้วเหอะ สลัดเหอะ ปูนิ่มเหอะ สปาเก็ตตี้กุ้งแม่น้ำเหอะ...
อร่อยสิ อร่อยเข้าไป ตอนจ่ายตังค์อ่ะ ซีดไปเลย
บัตรเกือบรูดไม่ผ่าน เฉียดฉิวสุดๆ
ม่ายยยยยยยยยยนะ
ทำไมถึงเสียเงินเสียทองไปกับการแด๊กซ์ซะขนาดนั้น เบื่อตัวเองจิงๆ
แล้วเดือนนี้ล่ะ...กรู...กินแกลบ...อีกตามเคย...สินะ...
ไปนอนดีกว่า...โซ แซด...
อ้อ ขอประกาศเรื่องน่ายินดีปรีดาซะหน่อย โปรแกรมไรท์เราหายพิการแล้ว ไรท์คุโรซากิออกไปจากเครื่องหมดแล้ว (พูดยังกับว่าคุโรซากิน่ารังเกียจ ต้องรีบๆเอาออกไปให้พ้นเครื่อง) ต่อจากนี้ไปจะโหลด น้องชิเงะ ล่ะนะ ฮิ้วๆๆๆ |
|
|
