ชื่อหัวข้อมันดูงงๆ แต่ก้อนั่นแหละ ดองไม่ได้อัพมาอาทิตย์กว่าๆ มีเรื่องจะเขียนเยอะแยะจนไม่รู้ว่าจะตั้งชื่อหัวข้อว่าอะไร เหอะๆ

 

เอาเรื่องไหนก่อนดีล่ะ

 

อ้อ อาราชิ

 

เมื่อวันจันทร์ที่แล้ว อาราชิมาแถลงข่าวคอนเสิร์ตที่ไทย พวกซีกะออมมาชวนไปรับ ตอนแรกก้ออยากไปนะ แต่พอได้ยินว่าเจ็ดโมงเช้า ทรึงงง กรุ เริ่มโอนเอน เช้าไปม้างง โนตื่นไหวอย่างแรงอ่ะ

 

แล้วน้องปอร์ก้อมาชวน บอกว่าไปเห๊อะ อยากเหนพี่โชเหม่งกิ๊กเก่าน้องเค้า

 

ไอ้เราก้อจะว่าชอบใครในอาราชิเป็นพิเศษมั๊ยก้อไม่มี แต่เพลงอาราชิที่พวกนิวส์เอาไปร้องในซัมมารี่มันทำให้เราร๊ากรักเพลงนั้นและท่ากัดมุมปากของมัซซือ กะท่ามองหาติ่งของชิเงะ

 

แถมโชยังเปนรุ่นพี่ที่ชิเงะน้อยชื่นชมมากๆอีกตะหาก

 

เอาไงดีหว่า กรุ สับสนในชีพอีกแล้น

 

สรุป เราก้อโดนเกลี้ยกล่อมโดยน้องปอร์ ไปรับจนได้

 

แต่ได้ข่าวว่าเปลี่ยนเวลาจาก เจ็ดโมง เปนหกโมงเช้า

 

ทรึงงงงง

 

เราก้อตื่นตีสี่ ออกจากบ้านตีห้า พ่อเราใจดีเปนโชเฟอร์ขับรถไปส่ง โอ้ว ไปรับน้องปอร์แล้วก้อดิ่งสู่สนามบิน แต่มีวงในเพื่อนน้องปอร์บอกว่าเค้าจะไปแถลงการณ์ที่โรงแรมอามารีข้างๆสนามบิน ให้ไปรอที่นั่น เราก้อเลยไปรอกัน โอ้ว ตีห้ากว่าๆแฟนๆไปยืนหน้าประตูโรงแรมเยอะพอควรเลย ใส่เสื้อเหลืองกันซะด้วย (วันจันทร์นี่เนาะ) เบียดเข้าไปจนเจอพวกซี ยืนแกร่วเมาท์แตกกันรอว่าจะมาเมื่อไหร่หนอ เรามารอถูกที่รึป่าว

 

ผ่านไปสามชาติเศษ ฟ้าสว่างกระจ่างใสแล้ว เจ็ดโมงตรงอาราชิก้อนั่งรถบัสมา

 

กรี๊ดๆๆๆ มากันแล้ว กรี๊ดๆๆๆ

 

รถบัสแล่นมาจอด ประตูลงอยู่ตรงหน้าที่พวกเรายืนอยู่พอดี แฟนๆก้อเบียดเข้ามาจนเราตัวแทบแบน ตะโกนกรี๊ดโหวกเหวก

 

เราก้อกรี๊ดไปด้วย กรี๊ดคอแทบแตกตอนที่นิโนะลงมา โอ้ววว นิโนะ หล่อมาก ไม่เปนน้องเหน่งหัวหลิมแบบตอนเล่นละครต้นปีแล้ว ตอนนี้ผมขึ้นย้อมผมน้ำตาลทองๆ หล่อกระชากมากๆ แถมพันผ้าพันคอสีเหลืองอีกน้อ รักในหลวงด้วยป้าวเนี่ย อินเทรนจิงๆ เค้าโบกมือมองตาแฟนๆด้วย ดูเฟรนด์ลี่มากๆอ่ะ

 

ส่วนพี่โช โน้ววว น่ารักบาดใจ ลงมาหลังนิโนะ กอดคอกันถ่ายรูปด้วย โอ้วว หล่อ คูณ หล่อ แทบจะละลาย

 

คนอื่นๆก้อน่ารักนะ แต่ป้าจุนนี่ผมยาวเป็นลอน แอบเปนญาติกะคาเมะในความป้านะเนี่ย เหอๆๆ

 

พี่แกมายืนโบกมือให้แฟนๆแป๊บนึงก้อหายเข้าไปในโรงแรมไปแถลงข่าว

 

พวกเราก้อทรึง ยืนรอ เมื่อไหร่จะออกมา ได้ข่าวพ่อยังจอดรถรออยู่ที่สนามบิน

 

ถามพี่ๆการ์ดดู เค้าบอกกว่าจะออกมาอีกทีก้อคงเก้าโมง

 

เอ่อะ สองชั่วโมง โมง โมง โมง (เอคโค่)

 

เลยโทรไปบอกพ่อว่า กลับไปก่อนเห๊อะ เด๋วกลับเองกะเพื่อนๆ

 

พวกเรายืนรอ นั่งรอ ฟังเพลง ร้องเพลง ท่องสอบอิไม (ซึ่งปรากฏว่ามันไม่สอบ เวรจิงๆ) คุยกันเหงือกแห้งแล้ว พี่แกก้อยังไม่ออกกันมา ได้ข่าวโคดหิว ข้าวไม่ได้กิน ติ่งมากๆ

 

ผ่านไปสองชั่วโมง โมง โมง โมง (เอคโค่)

 

และแล้วพี่ท่านก้อออกมา เสียงกรี๊ดดังลั่นอีก คราวนี้เรารับหน้าที่ถ่ายรูปวีดีโอมือถือให้น้องปอร์ โอ้วกรู ถูกดันจากทุกทิศทาง มือก้อพยายามถือกล้อง แต่มันโน้วมากๆ ถ่ายติดห๊าส์อะไรไม่รู้ ไม่มีอาราชิเลย มีมือชาวบ้านชาวช่องติดมาเต็ม เลยล้มเลิกการถ่าย พวกอาราชิเดินมายืนหยุดให้ถ่ายรูปอยู่นานเหมือนกัน ทั้งห้าหน่อเลย น่ารักมากๆ พวกออมที่อยู่หน้าหน่อยถ่ายรูปมาได้ชัดโคดๆ

 

แล้วเค้าก้อขึ้นรถไป นิโนะนั่งหลังหันมามองยิ้มบ้ายบายให้แฟนๆอ่ะ โคดดดดดดด น่ารักเลย

 

โชก้ทำท่าเล่นกะกระจกรถ กรี๊ดๆใส่แฟนๆ โอ๊ยย โคดจะน่ารัก อยากจะบ้าตาย

 

แล้วรถก้อแล่นไป ไป ไป ไป ไป (เอคโค่)

 

โอ้วววว ไปแล้วอาราชิ เราได้เหนอาราชิตัวเป็นๆแบบใกล้ๆแล้ว โอ้วววววววว

 

ประสบการณ์ครั้งแรกในการมารับพวกจอนนี่นะเนี่ย กรี๊ดดดดดด

 

แล้วหกหน่อผู้หิวโซก้อไปหาไรกินที่แฟมมิลี่มาร์ทแล้วก้อต้องนั่งแทกซี่สนามบินกลับมหาลัยซึ่งแพงโคดๆ แต่ก้อต้องยอมเพราะโนมีทางเลือก

 

หมู่ห้า เหนื่อยมาก เหนื่อยจนอีกวันสลบไสลไม่ตื่นไปเรียนญี่ปุ่นชมนาดซะงั้น

 

จบเรื่องอาราชิ

.....................................................................................................

 

เรื่องต่อมาก้อเป็นเรื่องไปรับคนญี่ปุ่นที่สนามบินเหมือนกัน

 

ไม่ใช่จูเนียร์ แต่เป็น โฮสสองของเราเอง ฮิ้ววววววววววว

 

โฮสมาเที่ยวไทยเหอะ ดีใจโคดๆ

 

ไปรับโฮสเมื่อวันศุกร์ที่แล้ว เครื่องลงเที่ยงคืน โอ้ว นั่งรอจนหลับในโงนเงน กว่าจะออกมาก้อนานเหมือนกัน

 

มากันสามคน พ่อ มินามิ ฮิคาริ

 

ไม่ได้เจอหน้านานแล้ว ดีใจ๊ดีใจ น้องๆก้อยังน่ารักเหมือนเดิม พ่อก้อฮาเหมือนเดิม อ่าๆๆ มาริโอ้

 

พามาถึงบ้าน เราก้อให้นอนห้องเราแล้วเราไปนอนห้องแม่ มาถึงก้อรีบเอาของฝากให้เราเลย โอ้ว เยอะมากๆ

 

แม่ซื้อเสื้อสายเดี่ยวน่าร๊ากน่ารักมาฝากล่ะ สีชมพูเข้ม สายมันเป็นไหมพรมถัก โคดถูกใจ ชอบมากๆ

 

แล้วก้อที่ใส่ดิคสีแดง

 

ของฝากพ่อแม่พี่น้องและของที่เพื่อนๆฝากซื้อเค้าก้อซื้อให้ แถมไม่เอาตังค์ด้วย เหอๆ ใจดีโคดๆ

 

แต่ที่ดีใจกว่าคือ.....

 

เค้าซื้อเหล้าชูไฮมาให้เราเยอะมากๆอ่ะ เพราะเค้ารู้ว่าเราชอบ อยู่นั่นดริ๊งทุกคืน ฮ่าๆ รสโมโมของโปรดเลย ซื้อมาหลายๆยี่ห้อ รวมแล้วก้อสิบกว่ากระป๋อง ดีใจมาก เพราะมันหาซื้อที่เมืองไทยไม่ได้

 

ได้ดริ๊งแล้วกรุ ฮ่าๆๆๆๆ

 

วันรุ่งขึ้นเราก้อพาเค้าไปทะเลที่บางแสน พี่เอิ๊บกะคุณยายก้อไปด้วย ไปถึงก้อไปเล่นทะเลกันเลย เราซึ่งเปนคนเกลียดทะเล สายลม แสงแดดก้อต้องยอมวะคราวนี้ น้องๆมาลากลงทะเลทั้งที เล่นซะเพลินเลยเหอะ ไม่สนใจแดดจ้ายามเที่ยง โต้คลื่นลอยคอกันสามคน ไปๆมาๆพ่อก้อลงมาเล่นด้วย แล้วก้อไปเล่นบานาน่าโบ๊ตกัน (ฮิคาริเรียกว่า เอ็มพิทสึ โบ๊ต เพราะบอกว่ามันเหมือนดินสอ ฮ่าๆๆ) เล่นกันกะไม่ตกแน่ๆ ไปๆมาๆคว่ำกันทั้งสี่หมู่ น้องฮิคาริกลัวมากจนนั่งเอ๋องงในชีวิตไปเลย พอขึ้นมาตัวสั่น พ่อยังไปหัวเราะเยาะอีกแน่ะ น่าฉงฉาน

 

ว่ายน้ำเล่นจนตัวดำกันแล้วก้อขับรถไปพัทยา ไปแวะหาอะไรกินแล้วก้อไปบ้านผีสิงที่ริปลี่ย์ ตอนแรกเรากะไม่เข้าอ่ะแต่พ่อก้อบอก เข้าเหอะๆ โอโมชิโร่ย ง่า เราก้อเลยต้องเข้า แต่โคดน่ากัวอ่ะ เค้าให้เกาะเชือกกันเปนหมู่เข้าไป มืดตึ๊ดตื๋อมองไรไม่เหน มินามิกอดเราแน่นเลย น่ากัวมากๆ เราเดินไปหลับตาไปเห๊อะ ไม่อยากเห็นเด๋วฝันร้าย มันมีหลายห้องมาก รู้สึกเหมือนเดินไปหมดซะที กัววววโคดดดดดด

 

มาถึงห้องนึงอ่ะอยากเล่ามาก มันเป็นห้องสะท้องแสงเรืองๆ แล้วมันมีคนที่ใส่ชุดสีเดียวกะห้องแอบอยู่ เค้าก้อโผล่มาให้เราตกใจอ่ะ แต่ไม่แค่นั้น เค้าโผล่มาแล้วมาจี๋ๆจับๆเราอ่ะ เราก้อสะบัดออกแล้วเดินไปอีกห้องนึงต่อ เค้าวิ่งตามเหอะ มาตามจี๋เราอยู่ได้ เราโคดโกด กัว และรำคาญมาก เราก้อสะบัดมือฟาดเค้าพร้อมตะโกนด่าว่า "ยาเมะเต๊ะ โหย่" เพื่ออออ ไม่รู้ว่ากลัวจัดสมองเลยสั่งการผิดภาษาหรือว่าอะไรด่าเค้าเป็นญี่ปุ่นไปซะงั้น เค้าคงรู้เรื่องหรอก (มาเห็นทีหลังว่ามือที่สะบัดไปขูดไรไม่รู้อ่ะถลอกเลือดออกเลย เหอๆๆ อีตาบ้านั่น จำไว้เลย อีบร้า)

 

กว่าจะออกมาได้กลัวแทบตาย จะไม่เข้าไปอีกแล้วโว้ยยยยยย

 

แต่คนที่กัวกว่าเราคือฮิคาริน้อย กลัวจนน้ำตาไหลร้องไห้เลย โถ เด็กน้อย น่าฉงฉานจิงๆ

 

วันรุ่งขึ้นเราขอตัวทำรายงานไทยซีฟอยู่บ้าน ปล่อยให้พ่อพาเค้าไปเที่ยวจตุจักรกะวัดพระแก้ว แล้วตอนเย็นๆเราก้ออกไปดูซูเปอร์แมนที่พ่อย๊ากอยากดูเพราะที่ญี่ปุ่นมันยังไม่เข้า (ไทยออกไปแล้วเห๊อะ เหลือแต่หนังสามมิติ) ที่พาราก้อน โอ้ว เพิ่งเคยดูหนังสามมิติแบบเต็มๆเรื่อง มันก้อเป็นแค่บางฉากอ่ะ เพราะถ้าทั้งเรื่องคงเวียนหัวตายเลย แต่ก้อหนุกดีอ่ะ พระเอกหล่อ นางเอกสวย ลูกนางเอกก้อน่ารัก เหมาะกันดี

 

วันจันทร์พ่อกะน้องๆอยากไปมหาลัย ฮ่าๆ เราก้อเลยพานั่งรถใต้ดินไป แถมพ่อยังทะลึ่งไปคุยกะอิไม ขอให้เค้าไปเรียนด้วย ฮ่าๆๆ พ่อกะกบเลยมาเรียนห้องเรา ส่วนฮิคาริกะมินามิไปอีกห้องนึง ฮามากๆ อิไมให้พวกเราถามคำถามพ่อกะกบ แล้วให้พ่อบอกทางเป็นพาสาญี่ปุ่นซึ่งพ่อมั่วมากจนอิไมหัวเราะเยาะ ฮ่าๆ ตลกมากมาย กลายเป็นคลาสอิไมที่หนุกหนานผิดปกติไปเลย

 

เลิกเรียนแล้วก้อนั่งรถกบ (ฮิโซมาก ขอบอก) ไปพาราก้อนไป Sea World โอ้ววว ไปครั้งล่าสุดเมื่อปีใหม่แล้วก้อไม่ได้ไปอีกเลย พ่อนี่ก้อ ออกเงินค่าตั๋วให้อีกตะหาก บอกว่าไม่ต้องๆก้อไม่ยอม อะไรจะใจดีปานนั้น เดินเล่นกันเพลินไปดูเค้าให้อาหารปลาฉลามด้วย แล้วก้อต้องส่งพ่อและน้องๆต่อให้กบเพราะเค้าจะไปค้างบ้านกบวันนึง

 

หนุกจังเลย เที่ยวกะโฮสเนี่ย คิดถึงงงงง รักโฮสมั่กๆ อยากกลับไปญี่ปุ่นจังเลย อยากกลับไปอยู่กะพ่อแม่และน้องๆ ฮือๆๆ เศร้าจิงๆ

.......................................................................................

 

โอ้ว ทำไมอัพไปอัพมามันยาวอย่างงี้ล่ะ โน้ว ยังไม่ได้เล่าเรื่องวันนี้เลย หมู่ห้า

 

เล่านิดนึงเป็นติ่งก้อด้าย...

 

เมื่อเช้าไปเยาวราชไปทัวร์กินโน่นกินนี่แล้วก้อไม่ได้กินห๊าส์อะไรเลยเพราะมะปรางโทรมาตามให้ไปกินข้าวที่เกสร เบิ่งแท็กซี่กลับมา ไปเดินเล่นเซ็นทรัลชิดลม ไปเข้าเรียนสาย คะแนนห่วยๆออกมา หมู่ห้ามากๆ แล้วตอนเย็นตั้งใจจะไปดูหนังกะเกดกะหงส์ แต่เกดดูรอบผิดก้อเลยอดดู เลยไปกินบะหมี่เกี๊ยวกุ้งกัน

 

ที่อยากจะเล่าคือ ดีใจที่ได้ไปเที่ยวกะหงส์ หลังจากที่ไม่ว่างไปเที่ยวด้วยกันนานแล้ว

 

คิดถึงหงส์มากๆ

 

ตอนปีหนึ่งไปดูหนัง ไปชอปปิ้ง มีเวลาว่างนั่งคุยกันหนุกหนาน พอขึ้นปีสองอยู่คนละเอก เวลาแทบไม่ตรงกัน กินข้าวแทบไม่ได้เจอ ทั้งๆที่อยู่คณะเดียวกันแท้ๆ เหมือนไม่ได้เจอกันเลย

 

วันนี้เลยดีใจที่ได้ไปเที่ยวเดินเล่นกินข้าวด้วยกัน หนุกมากมาย

 

รักหงส์น้อย

 

ง่ะ อัพมายาวเกินละ ขี้เกียดพิมพ์แล้ว ไปละ บาย ดัดจ๊ะ